Ένας άνθρωπος που συναιρεί το θεό και το διάβολο. Κι έτσι “θεόληπτος ή συντροφιά με τα τελώνια”, κατά την έκφραση του Κώστα Μαυρουδή, μπορεί να συναιρεί τα πιο διαφορετικά στοιχεία σε μία προσωπικότητα που ξέρει ότι οι ζωντανοί μύθοι είναι αυτοί που ζουν με τη φράση something or nothing. Οι παλιότεροι τον γνωρίζουν σαν τη παλάμη τους μαζί με τα σβησμένα τσιγάρα λίγο πριν τα νυχτοπερπατήματα στα 80’s, οι νεότεροι πάλι έχουν αγαπήσει το λυρισμό του, ιδίως τον ερωτικό, και οι εστέτ αναγνωρίζουν στον Nick Cave το μαξιμαλισμό μιας μαινόμενης και εύθραυστης αθωότητας που δεν μπορεί να δεχθεί τίποτα παγιωμένο, θεσμοθετημένο, ασάλευτο και δεν μπορεί να κρατηθεί μακριά από καμιά όψη του κόσμου και της ζωής.

Μία τέτοια προσωπικότητα που δεν αρκείται στα λίγα αλλά είναι σύνθετη, γεμάτη παράδοξες αντιθέσεις και εντάσεις, βρίσκει συνεχώς προκλήσεις και νέους σπινθήρες έμπνευσης. Έτσι και η ενασχόληση Nick Cave με την ηλεκτρική κιθάρα απέδωσε την αίσθηση ενός άγριου και ακατέργαστου αποτελέσματος, συγκριτικά με τους Bad Seeds τουλάχιστον, που βρήκε κι έδεσε στο σχήμα Grinderman, το κυριολεκτικά “οστούν εκ των οστέων και σαρξ εκ της σαρκός “των Nick Cave and the Bad Seeds..

Οι Grinderman  σχηματίστηκαν το 2006 και είναι ένα σώμα “επιλέκτων “, όλοι μέλη των Nick Cave and the Bad Seeds. Ο Nick Cave είναι στα φωνητικά, την ηλεκτρική κιθάρα και το πιάνο. Οι υπόλοιποι είναι οι Warren Ellis, Martyn Casey και Jim Sclavunos. Αξίζει η ξεχωριστή αναφορά στον Warren Ellis, τον Αυστραλό πολυοργανίστα, που ως ανήσυχο πνεύμα κι αυτός μετράει πολυάριθμες επιτυχημένες δουλειές και συνεργασίες ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγεται και η συνεργασία του με το Nick Cave για τη μουσική επένδυση των βραβευμένων ταινιών The Proposition, και The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford.

Γενικότερα θα λέγαμε ότι οι δραστηριότητες των Grinderman επεκτείνονται και στον κινηματογράφο, καθώς συνέβαλαν και στο soundtrack του Wim Wenders (ο οποίος, να πούμε, ότι μαζί με το Lou Reed and τους Portishead, συγκαταλέγει το Nick Cave ανάμεσα στους αγαπημένους του) στο film Palermo Shooting το 2008 με δύο τραγούδια, τα “Dream (Song for Finn)” και “Song for Frank”. Οι κινηματογραφικές εκλεκτικές συγγένειες των Grinderman φαίνονται και στο Heathen Child,καθώς το βίντεο έχει σκηνοθετηθεί από τον επίσης Αυστραλό John Hillcoat, σκηνοθέτη του The Proposition και The Road και είναι διαθέσιμο στον ακόλουθο ιστότοπο: http://www.grinderman.com.

Αναφορικά με το ντεμπούτο και ομώνυμο άλμπουμ των Grinderman επισημαίνεται ότι κυκλοφόρησε το 2007 και εγκωμιάστηκε από τους κριτικούς, μάλλον γιατί έφερε μνήμες από την εποχή των Birthday party. Βλέπετε η νοσταλγία γίνεται ισχυρό αναλγητικό στις αβεβαιότητες του παρόντος και από την άλλη το χρονικό ξεδίπλωμα της μουσικής διάγει και αυτό μέσα από μεταμορφώσεις αναστροφικών διαθέσεων που δεν είναι καλό να υποκύπτουν στο αποτυχημένο δόγμα back to the basics. Και basics εδώ εννοούμε τη μουσική τραχύτητα των Birthday party, τον προκλητικό στίχο και τη βιαιότητα του συναισθήματος μαζί με την πληθώρα των μουσικών επιρροών, όλα στοιχεία που αναδείχθηκαν στο κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο μιας περασμένης εποχής που δύσκολα αναβιώνει κανείς.

Το δεύτερο άλμπουμ των Grinderman “Grinderman 2” θα κυκλοφορήσει στις 13 Σεπτέμβρη από τη Mute και ηχητικά αναμένεται να κινηθεί στα πλαίσια του πρώτου άλμπουμ. Το τραγούδι που ηγείται του άλμπουμ είναι το Heathen Child,το οποίο θα υπάρχει από τις 6 Σεπτέμβρη και σ’ ένα δωδεκάιντσο ως Super Heathen Child, όπου το εκτεταμένο σόλο του Robert Fripp δίνει στο Heathen Child μία “ροκαμπιλίστικη” αίσθηση, σίγουρα αρεστή στους οπαδούς των King Crimson. Το βίντεο που υποστηρίζει και αποδίδει τους στίχους του Heathen Child είναι ένα παρανοϊκό και σουρεαλιστικό βίντεο (λύκοι, η αόρατη απειλή στη μπανιέρα, λυκάνθρωποι, παρά δίπλα η προτομή του Περικλή), όπου τα μέλη των Grinderman λικνίζονται ντυμένοι ως Ρωμαίοι εκατόνταρχοι εκδηλώνοντας την παιγνιώδη τους διάθεση, ενώ ακούγονται ειρωνικά οι καταπληκτικοί στίχοι

You think your great big
Husband will protect you.
YOU ARE WRONG.

Όσο για τα τρέιλερ της προώθησης του νέου άλμπουμ, που αντλεί από τις εικόνες του Heathen Child δύο είναι οι σκέψεις που μου γεννήθηκαν: ότι κινείται μεταξύ ψηφιακής ποπ αρτ και χάπενινγκ ή ότι είναι μία εκδοχή της άσχημης τέχνης, δηλαδή της τέχνης που διαχωρίστηκε από την ομορφιά για να εμβαθύνει και σε άλλες αισθητικές ιδιότητες, όπως το θλιβερό και το άσχημο. Η παραδοξολογική ματιά, όπως αυτή έχει περιγραφεί παραπάνω, ενδέχεται να αποτελεί άσκηση μουσικού ύφους και οπωσδήποτε ιντριγκάρει με τρόπο που ηχεί η έκφραση του Στίβεν Κινγκ “Κυρίες μου, σηκώστε τα φουστάνια σας, μπαίνουμε στην κόλαση”. Το φρενοκομείο, όμως, δε μεταστοιχειώνεται από μόνο του σε καθαρτήριο.

Όπως και να ‘χει η τελική γνώμη εναπόκειται στον ακροατή και, είτε του αρέσει είτε όχι, προκειμένου να περιγράψει τις δημιουργίες των Grinderman, μουσικές και απεικονιστικές, θα χρησιμοποιήσει το θαυμαστικό για να δηλώσει θαυμασμό ή απορία.

Tracklisting

1. Mickey Mouse and the Goodbye Man
2. Worm Tamer
3. Heathen Child
4. When My Baby Comes
5. What I Know
6. Evil
7. Kitchenette
8. Palaces Of Montezuma
9. Bellringer Blues

Η αρχή λοιπόν έγινε με το “Wonderful Life” και κατά γενική ομολογία δεν θα μπορούσε να ήταν πιο ιδανική. Το κομμάτι ακούστηκε παντού, συνοδεύτηκε από ένα λιτό αλλά πολύ αξιόλογο video clip (πρόσφατα οι HURTS κυκλοφόρησαν και δεύτερο εξίσου καλό video το οποίο πλέον φαίνεται ως “μη διαθέσιμο” / μπλοκαρισμένο από την SONY στις περισσότερες χώρες ! ) αγαπήθηκε και λατρεύτηκε από τους περισσότερους στο πρώτο άκουσμα, και μένει να δούμε αν τα σχόλια περί διαχρονικού και classic ύμνου θα επαληθευτούν στο πέρασμα του χρόνου.

Το πολυδιαφημισμένο remix του Arthur Baker ήταν μάλλον κακό (όπως και τα περισσότερα από τα άλλα που κυκλοφόρησαν), ενώ από τότε ακολούθησαν διάφορα άλλα κομμάτια με τις αντιδράσεις του κόσμου να είναι τις περισσότερες φορές κάτι παραπάνω από θετικές. Το “Blood, Tears & Gold” -σίγουρα όχι τόσο δυνατό και διαπεραστικό όσο το WL αλλά με τον δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα και μια γλυκύτητα σχεδόν συγκινητική- μας προσέφερε ένα εξίσου απλό αλλά πανέμορφο (και πολύ αισθησιακό) video clip, ενώ τον περασμένο Ιανουάριο οι αναγνώστες του Lost Echoes είχαν την ευκαιρία να κατεβάσουν και να ακούσουν τρία εξαίσια κομμάτια (“Unspoken”, “Silver Lining”, “Illuminated”) που τελικά συμπεριλήφθηκαν στο tracklist του νέου album. Τα τρία αυτά κομμάτια για πολλούς ήταν η επιβεβαίωση που χρειάζονταν ώστε να βγάλουν από το μυαλό τους το ενδεχόμενο του να έχουν επενδύσει σε ένα συγκρότημα “φούσκα” με …ενάμισι καλό τραγούδι και καμία άλλη συνέχεια.

Το “Better than love” άρεσε αρκετά, κάποιους τους ενθουσίασε περισσότερο και από το WL (σίγουρα όχι εμάς ! ) ενώ η πιο αδύναμη ίσως στιγμή από αυτές που είχαμε ακούσει ήταν το ομώνυμο με το album τραγούδι. Το “Happiness” διατίθεται δωρεάν από το Amazon.co.uk και μάλλον δεν είναι τυχαίο το ότι δεν περιλαμβάνεται στο δίσκο του σχήματος.

Κι αν κάποιοι από μας νιώσαμε ότι με το track “Happiness” το group ίσως να έκανε ένα βήμα πίσω… ο ενθουσιασμός μας επανήλθε στα υψηλά επίπεδα που ήταν όλο τον προηγούμενο καιρό, με το άκουσμα του “Confide In Me”, ενός ακόμα τραγουδιού που δεν βρίσκεται στο “Happiness”. Ένα κλασικό κομμάτι, με διαφορά ότι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει η Kylie Minogue, διασκευάζεται από τον Theo Hutchcraft και τον Adam Anderson ως “ευχαριστώ” στη συνεισφορά της Kylie και το αποτέλεσμα είναι απλά εκπληκτικό. Βλέπετε οι δύο Βρετανοί φαίνεται να αναγνωρίζουν ότι το “Devotion” –το track του album στο οποίο συμμετέχει η Minogue- είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα κορυφαία 3 κομμάτια του συγκεκριμένου δίσκου (τι κρίμα που είναι μόνο τέσσερα λεπτά…).

Το album είναι “διαθέσιμο” πλέον σε όλους όσοι δεν αντέχουν να περιμένουν μέχρι την ημερομηνία της επίσημης κυκλοφορίας (6 Σεπτεμβρίου) και για όλους εμάς που είχαμε ακούσει τα έξι από τα 11 tracks του καιρό τώρα, είναι λογικό η προσοχή μας να έχει πλέον επικεντρωθεί σε κείνα που -τώρα- για πρώτη φορά “συναντήσαμε”…

Δεν συνηθίζουμε να γράφουμε για ένα album αναλύοντας ένα-ένα όλα τα κομμάτια ξεχωριστά, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να μην κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά στο “Water“, το τελευταίο τραγούδι του “Happiness”. Εδώ η ερμηνεία του Theo Hutchcraft αλλά και η μελωδία που την συνοδεύει μοιάζουν να αναδύονται μέσα από τις καλύτερες στιγμές των Spandau Ballet, των Dιvine Comedy και γιατί όχι και του παλιού …καλού George Michael. Το hidden track που ακολουθεί (Verona) δεν έχει να προσφέρει κάτι αξιοσημείωτο, αλλά προσθέτει κι αυτό με την ατμόσφαιρα που δημιουργεί στην όλη ιδιαίτερα ρομαντική …. εικόνα που με τόσο μεγάλη προσοχή έχουν προσπαθήσει να χτίσουν οι δύο Βρετανοί.

Το πρώτο ολοκληρωμένο πόνημα των Hurts δεν είναι σε καμία περίπτωση αψεγάδιαστο. Ακόμα όμως και με την ψυχρή -μαθηματική- λογική αν το δούμε, το album περιλαμβάνει τουλάχιστον  7-8 πολύ αξιόλογα κομμάτια, μια μελωδία που όσο την ακούμε τόσο περισσότερο μας σκλαβώνει (“Evelyn”) και μερικές ακόμα στιγμές που θα αφήσουμε εσάς να τις ανακαλύψετε και να τις αξιολογήσετε.

1. “Silver Lining”
2. “Wonderful Life”
3. “Blood, Tears & Gold”
4. “Sunday”
5. “Stay”
6. “Illuminated”
7. “Evelyn”
8. “Better Than Love”
9. “Devotion”
10. “Unspoken”
11. “The Water” (+ “Verona” – hidden track)

>> Οι HURTS live στην Αθήνα (12.11.2010 – Κύτταρο) και στη Θεσσαλονίκη (13.11.2010 – Block 33).

It’s exactly five years since Veljanov and Horn released their last studio album “April Skies” but they haven’t just been twiddling their thumbs in the meantime. They celebrated their twentieth anniversary with an opulent orchestra tour and continue to pursue their long-standing tradition of acoustic tours:

opportunities enough for a little soul-searching. “Of course we hope to have become wiser, more experienced, more aware – and to have improved, too”, explains Veljanov. “What was crucial for us when we started this work, was the sense that this Deine Lakaien project still has things to accomplish”.

“Indicator” doesn’t simply rehash tried and tested formulas. It heralds a whole new era. Anyone who’s always appreciated Deine Lakaien will find on this album a fine range of what the duo has always done well. Both musicians have, after all, crammed tons of experience into their tour luggage. When they tipped it all out on the studio floor, there were surprises in store. True, they maintain their original focus on electronic instruments but the stylistic diversity and natural playfulness they derive from that is amazing.

The long pause to gather its wits and completely revise priorities evidently did the duo good. “After twenty years, you don’t want to rhyme ‘day’ with ‘way’ and ‘night’ with light’. You have to try out new themes and creative paths,” Ernst Horn points out. “And that automatically gives rise to new musical solutions. For sure, we’re no longer facing a storm of clichés either. The image that made us the enemy in some

In terms both of content and music, “Indicator” is a multifaceted, intense album that embraces the world’s diversity, dreams and hopes yet also relentlessly faces up to reality. The title “Indicator” must be understood also in that light. Deine Lakaien consciously chose a no-nonsense motto, not only for the listeners’ sake but also for their own, and as a signpost on their new path. Because they’re older, wiser, but still these old fighters…

Tracklist:
1. One Night, 2. Who’ll Save Your World, 3. Gone, 4. Immigrant,
5. Blue Heart, 6. Europe, 7. Along Our Road, 8. Without Your Words,
9. Six O’Clock, 10. Go Away Bad Dreams, 11. On Your Stage Again,
12. The Old Man Is Dead

Οι Arte Fiasco, λοιπόν, έχουν την τιμή να παρουσιάσουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα τους Future Islands. Και αυτό κατά την διάρκεια της πρώτης τους μεγάλης ευρωπαϊκής περιοδείας που θα «περάσει» από 30 πόλεις μέσα σε διάστημα ενός μηνός ακριβώς! Αμέσως μετά το live τους στο Βερολίνο, οι Future Islands θα εμφανιστούν στο 6 D.O.G.S στην Αθήνα για να παρουσιάσουν τόσο το νέο τους δίσκο “In evening air” που κυκλοφόρησε στα τέλη της περασμένης άνοιξης από την Thrill Jockey αλλά όσο και το εξαιρετικά ενδιαφέρον ντεμπούτο τους “Wave like home” που είχε κυκλοφορήσει από την Upset the rhythm το καλοκαίρι του 2008.

Οι Future Islands στέκονται με τις δικές τους ενδιαφέρουσες ιδιαιτερότητες κάπου ανάμεσα στο new wave και το post-punk. Να τι έγραψαν όμως οι ειδικοί για το φαινόμενο Future Islands.

Οι βιαστικοί ας κρατήσουν δύο στοιχεία: 1) Την αιχμηρή παρουσία του frontman-τραγουδιστή Sam Herring με την χαρακτηριστική φωνή, ο οποίος θυμίζει έντονα κάτι από την επιρροή που μπορεί να έχει πάνω στο θεατρικό σανίδι ένας Jack Black και 2) Την άνεσή τους στο να αλλάζουν διαθέσεις και ρυθμούς ξεκινώντας από κάτι αληθινά σπαρακτικό και καταλήγωντας σε ένα έξαλλο ακομπλεξάριστο πάρτυ.

Tinymixtapes

Η μεταγραφή των Future Islands με τον δεύτερο δίσκο τους στην Thrill Jockey είναι πέρα για πέρα δίκαιη καθώς το τρίο από την Βαλτιμόρη είναι ικανό να πείσει και τον πιο επιφυλακτικό ακροατή πως αναζητά την post-wave αισθητική χωρίς ίχνος προσποίησης, γιατί αν είχαν κιθάρες θα ήταν αυθεντικό post-punk υψηλού επιπέδου.

Popmatters

Στην πραγματικότητα, οι Future Islands είναι μία από αυτές τις σπάνιες μπάντες που έχουν το χάρισμα να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους τόσο δισκογραφικά όσο και συναυλιακά. Χωρίς να αποτελούν ένα στουντιακό κατασκεύασμα ή την εκπλήρωση ενός εκρηκτικού live που καλύπτει τις πιθανές μουσικές αδυναμίες του. Όποιον δρόμο κι αν διαλέξετε, η εμπειρία θα σας ανταμείψει. Θα έπρεπε να ξέρετε, όμως, πως οι συναυλίες τους αγγίζουν τα όρια της κάθαρσης.

Pitchfork

Την συναυλία θα ανοίξουν οι Baby Guru, οι οποίοι θα παρουσιάσουν για πρώτη φορά live το ντεμπούτο άλμπουμ τους που θα κυκλοφορήσει από την Cast-a-blast.

FUTURE ISLANDS (w/ Baby Guru) @ 6 D.O.G.S / Κυριακή 17 Οκτωβρίου / by Arte Fiasco
Είσοδος 18 ευρώ / Η πόρτα ανοίγει στις 21.30

www.myspace.com/futureislands

www.myspace.com/babyguruband

www.myspace.com/artefiasco

Ας ξεκινήσουμε με τις συστάσεις: ” Infra” είναι ο τίτλος του νέου άλμπουμ του Max Richter και αποτελεί το λατινικό συνώνυμο για την απόδοση της έννοιας “από κάτω”. Για να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε την καλλιτεχνική σύλληψη του Max Richter, πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι η μουσική αυτού του άλμπουμ πλαισιώνει τη συνεργασία του με το χορογράφο Wayne McGregor σε μία παράσταση του London’s Royal Ballet, όπου συνεισφέρει και ο visual artist Julian Opie. Το ψηφιακό πλαίσιο του Opie στο φόντο, που απεικονίζει διερχόμενους περαστικούς, υποστηρίζει την πρόθεση του χορογράφου πρώτα απ’όλα και του μουσικού έπειτα να αναφερθεί στο βάθος των πραγματικών σχέσεων κάτω από το πλέγμα μίας σκληρής και απρόσωπης επιφάνειας.

Τίποτε δεν είναι καινούργιο κάτω από τον ήλιο, έλεγαν οι Λατίνοι, και όντως οι δουλειές του Max Richter έχουν σταθερά χαρακτηριστικά με τον τρόπο που κι ένας άνθρωπος εκδηλώνει ένα διαμορφωμένο χαρακτήρα που αντιδρά, όμως, με ποικίλους τρόπους στα εξωτερικά ερεθίσματα και τις εσωτερικές του επιταγές. Πρόκειται για τη γνωστή και αναμφισβήτητη πλέον ικανότητα του συνθέτη να χρησιμοποιεί νοητικές μορφές αφήγησης καμωμένες από υλικά της μνήμης και της καλλιτεχνικής ενόρασης.

Συγκεκριμένα, αν και η αρχική εκδοχή του Infra ήταν 25 λεπτά διάρκειας, ο συνθέτης το επεξέτεινε επενδύοντάς το με έγχορδα, πιανιστικές αντηχήσεις και ατμοσφαιρικά ηλεκτρονικά αγγίγματα. Οι πιανιστικές καταβολές των παλαιότερων άλμπουμ (The Blue Notebooks, Memoryhouse) είναι σαφώς ανιχνεύσιμες στα Infra 3 και 6, ενώ στα Infra 4 και Journey 5 τα έγχορδα (cello, βιολί) αιχμαλωτίζουν τον ακροατή. Οι ορχηστρικές εκδοχές εναλλάσσονται στη συνέχεια με πιο πειραματικά μοτίβα, όπως είναι οι ραδιοφωνικές αντηχήσεις. Η συνολική εντύπωση που απορρέει και από αυτή τη σύνθεση του Richter είναι η οικεία διακριτή αφηγηματική του δύναμη στο χτίσιμο μιας κλιμακούμενης μελωδίας που υποστηρίζει αξιέπαινα τη χορογραφική υπόσταση του Infra, χωρίς να στερείται της αυτοτέλειάς της .

Το έργο του δήμιου-κριτικού μόλις ολοκληρώθηκε. Μία τελευταία εξήγηση μόνο: Ο ρόλος του κριτικού διαφέρει από του δήμιου στο εξής: δεν είναι μασκαρεμένος με κουκούλα και αντικρίζει το “θύμα -στόχο” του κατάματα. Κι επειδή «Βλέπω τον κάθε στόχο ίδιον με την καρδιά μου», όπως λέει κι ο Άρης Αλεξάνδρου, θα γίνω στόχος του στόχου μου εν τέλει. Είναι τα ίδια μας τα λόγια που μας βρίσκουν κατευθείαν στην καρδιά και μας κρίνουν.

Tracklist:
01 – Infra 1, 02 – Journey 1 , 03 – Infra 2 , 04 – Infra 3 , 05 – Journey 2 , 06 – Infra 4 , 07 – Journey 3 , 08 – Journey 4 , 09 – Journey 5 , 10 – Infra 5 , 11 – Infra 6 , 12 – Infra 7 , 13 – Infra

DROP-10: OI XEIΡΟΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

#10. ΑΝΙΚΗΤΟΣ του Κλιντ Ιστγουντ. Ο Νέλσον Μαντέλα αναλαμβάνει την Προεδρία της Νοτίου Αφρικής και αργότερα συνειδητοποιεί ότι η ομάδα φούτμπολ… Με αρχηγό τον Ματ Ντέιμον… Να κερδίσει το Παγκόσμιο… ΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖ…

#09. ΤΟ ΚΟΥΤΙ του Ρίτσαρντ Κέλι. «What’s in the fucking box» αναρωτιόταν ο Μπραντ Πιτ στο Seven και την ίδια γαμ***νη ερώτηση έκανα κι εγώ καθόλη τη διάρκεια ενός ακόμα αποτυχημένου πειράματος. Αν και περισσότερο αναρωτιέμαι πια αν ο Κέλι είναι όντως εξωγήινος ή όχι…

#08. ΕΝΝΕΑ του Ρομπ Μάρσαλ. Έξω απ’το χορό πολλά τραγούδια λέγονται αλλά αν είναι όπως αυτά του εκτρωματικού κάτι-σαν-μιούζικαλ του Μάρσαλ τότε καλύτερα μούγκα στη στρούγκα και δαλιανίδικα χορευτικά παρά ο Καλιγούλας σε μουσικοχορευτικό όργιο κατά του καλού γούστου!

#07. ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ του Ορεν Πέλι. Ελπίζω κάποτε, όπως έχει γίνει με το σύνολο του έργου του Εντ Γουντ, να μαζευτούν όλα τα φριχτά απομεινάρια του Blair Witch Project και να προβάλλονται σε ειδικές trash προβολές όπου θα εξυμνείται το μη-σινεμά. Ισως σε κάποια ρετροσπεκτίβα τύπου «Η Εβδομη Τέχνη στο YouTube»…

#06. ΥΠΟΨΙΑ του Ατομ Εγκόγιαν. Ετσι κι έκανες το λάθος να το πάρεις στα σοβαρά, έχανες τα λογικά σου και οδηγούσες τον εαυτό σου σε άτακτον φυγήν. Με κανιβαλιστική διάθεση, γλίτωνες τα χειρότερα. ‘Η τουλάχιστον, μέχρι να εμφανιστεί από κάπου το φάντασμα της Γκλεν Κλόουζ και να σε δολοφονήσει με κοκαλάκι για τα μαλλιά…

#05. Ολόκληρο το συνονθύλευμα που λέγεται «ελληνικό εμπορικό σινεμά». ΝΗSOS, Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ, ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΕΣ, I LOVE ΚΑΡΔΙΤΣΑ (ειδικά αυτό…) και δεν ξέρω πόσα ακόμα έχω ξεχάσει, καθώς ο κατάλογος φέτος ήταν σχεδόν σαδιστικά ατελείωτος. Κακογουστιά, ερασιτεχνισμός και τηλεοπτικές φαρσοκαταστάσεις είχαν το θράσος να αυτοαποκαλούνται «ταινίες». Ο Καιάδας λειτουργεί ακόμα;

#04. ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ του Λαρς Φον Τρίερ. Για πόσο έξυπνος άραγε περνιέσαι, όταν ως ο «καλύτερος σκηνοθέτης του κόσμου» πουλάς για τέχνη ένα μάτσο εγωπαθέστατες εικόνες, με αμπαλάζ μισογυνικής θρησκευτικής αλληγορίας; Όσο θα συνεχίζει έτσι ο Δανός, δεν το γλιτώνω το chat με τις αλεπούδες…

#03. ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ του Τζιμ Τζάρμους. Τι κάνει ο κεντρικός ήρωας; Τι ακριβώς του λένε οι γραφικοί τύποι που συναντά κάθε τρεις και λίγο; Τι γίνεται στο τέλος; Τι θέλει να πει ο ποιητής; Τι έφαγα το μεσημέρι;

#02. ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ του Λι Ντάνιελς. Θα έδινες ποτέ Οσκαρ Σεναρίου σε ένα talk show της Οπρα; Και πώς θα το δικαιολογούσες; Ως ρεαλισμό; Ως τίμια αντιμετώπιση της πραγματικότητας; Τρίχες. Απλά θα τσέπωνες όσα περισσότερα μπορούσες πουλώντας τη μελούρα που λατρεύεις να μισείς. Ειδικά αν είσαι νέγρος, φτωχός και υπέρβαρος. Και εντελώς ατάλαντος, επίσης.

Και στην κορυφή του λόφου με τα σκατά ένα αγαπημένο δίδυμο. Οι αδερφοί Κοέν και τα γνωστά τους αποτυχημένα ανέκδοτα στον ΣΟΒΑΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, που ίσως, από την πολλή σοβαρότητα, κατέληξε ποιο τραγελαφικός κι από το Burton Fink. Ειλικρινά, δε θα ήθελα ποτέ να ακούσω ανέκδοτο απ’αυτούς τους δύο τύπους. Ούτε χαμόγελο δε θα μπορούσα να σκάσω και από ευγένεια… eat my shorts! Δε θέλω να φανώ ρατσιστής, αλλά νομίζω πως του ξέφυγαν αυτοί οι δύο του Χανς Λάντα…

ΤΟΡ-10: ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

#10. ΣΗΚΩΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ του Νίκολας Στόλερ. Υπάρχουν κωμωδίες που γελάς με το σταγονόμετρο. Υπάρχουν κωμωδίες που γελάς επειδή γελάει ο διπλανός σου. Υπάρχουν κωμωδίες που γελάς χωρίς να πιάνεις το αστείο. Υπάρχουν κωμωδίες με μηνύματα, με κουφά ανέκδοτα, με σατιρικό χιούμορ. Και υπάρχουν και κωμωδίες με… Τζέφρι. Και είναι οι καλύτερες του είδους!

#09. ΔΙΨΑ του Παρκ Τσαν-Γουκ. «Καταδικασμένοι» βρυκόλακες, ασίγαστα πάθη, μαύρο χιούμορ και αρρωστημένος ερωτισμός. Ο δημιουργός του Oldboy ξέρει ΚΑΙ από αυτά και μάλιστα με in-your-face βιρτουζιτέ που ποντάρει στο συντονισμό σου με μια μεταμοντέρνα ποιητική συχνότητα. Βολεύεσαι ή θα γίνει του… MoonNew;

#08. TOY STORY 3 του Λι Ανκριτς. Πόσο περισσότερο συγκινητική να γίνει μια ταινία που σκοπός της είναι να σε βάλει στη θέση ενός… παιχνιδιού που προσπαθεί με κάθε τρόπο να βρεί μια αθώα ψυχή να παίζει μαζί του; Αν είχα μία και μοναδική ευχή, θα ευχόμουν να γίνω ένα τέτοιο παιχνίδι. Και στην αγκαλιά ενός μικρού παιδιού, να διασκεδάζω την ελευθερία μου. Και να μην σιχτιρίζω που μεγάλωσα με το έτσι θέλω.

#07. Ο ΚΥΝΗΓΟΣ του Χονγκ-Τζι Να. Ταινία του 2008, γροθιά στο στομάχι για το 2010. Και μάλιστα κορεάτικη! Οι Αμερικάνοι ήδη τρίβουν τα μάτια τους κι εσύ τα δικά σου – οι μεν από τη ζήλια τους, εσύ από την ένταση και το «βουητό» του πιο συναρπαστικού crime story που έθρεψε τα κινηματογραφικά σωθικά την τελευταία δεκαετία. Γι’αυτούς που το είδαν στην ώρα του, τουλάχιστον…

#06. Ο ΑΠΙΘΑΝΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΦΟΞ του Γουές Αντερσον. Ξέχνα το animation! Ένα απλό καδράρισμα, μια αστεία ατάκα, μια νότα του Αλεξάντρ Ντεσπλά, ένα συνηθισμένο κλείσιμο του ματιού και ιδού: μια ταινία του Γουές Αντερσον. Από την κορφή ως την… ουρά.

#05. ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ του Γιώργου Λάνθιμου. Το ελληνικό σινεμά που δαγκώνει, που προκαλεί, που απασχολεί, που μαγνητίζει, που «εκδικείται» για την ατελείωτη μιζέρια που το ταλάνιζε εδώ και δεκαετίες. Από τις λίγες κινηματογραφικές εμπειρίες που δεν μπορείς να γράψεις παρά ελάχιστες λέξεις, ελπίζοντας πως στο μέλλον αυτές θα χάσουν κάθε σημασία γιατί οι εικόνες – όπως αυτές του Λάνθιμου – θα τις έχουν ολοκληρωτικά ισοπεδώσει.

#04. ΨΗΛΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ του Πιτ Ντόκτερ. Ενα δεκάλεπτο μοντάζ γεμάτο αναμνήσεις. Σε έναν ψηφιακά πλασμένο κόσμο που «αναπνέει» μόνο ανθρώπινα. Κατά τη διάρκεια, αλλά και για πολλή ώρα μετά, ένας ποταμός δακρύων να το ακολουθεί. Χωρίς την παραμικρή υποψία «υπαναχώρησης», η πιο συγκινητική ταινία που μπορούσες να δεις φέτος. Και, κατά την «ταμπέλα», ήταν ένα απλό… Μίκυ Μάους.

#03. ΑΔΩΞΟΙ ΜΠΑΣΤΑΡΔΗ του Κουέντιν Ταραντίνο. Πόσο να ζυγίζει η ευφυΐα κάποιου; Στην περίπτωση του Ταραντίνο, απλά, δεν μετριέται! 153 λεπτά μετά παραμένει καρφωμένη στο μυαλό σου η απορία «μα, τι μπορεί και γράφει αυτός ο άνθρωπος!». Καθηλωμένος από μερικές αράδες συναρπαστικού διαλόγου, υπνωτισμένος από ερμηνείες σαν του Κριστόφ Βαλτς και χαζεύοντας τις σκηνοθετικές ακροβασίες του Ταραντίνο, παραδέχεσαι ένα πράγμα και τέλος: He’s the Man.

#02. AVATAR του Τζέιμς Κάμερον. Όταν έχεις στο ενεργητικό σου την τελευταία πραγματικά μεγάλη ταινία επιστημονικής φαντασίας, όταν είσαι ο δημιουργός της ταινίας των 11 Οσκαρ και καταλήγεις να έχεις κάνει το πιο πετυχημένο – παγκοσμίως – εισπρακτικά φιλμ όλων των εποχών, ναι, είσαι ο βασιλιάς του κόσμου. Και, κατά τα φαινόμενα, ο τελευταίος των μεγάλων οραματιστών. Οδήγησε κι άλλο το σινεμά μπροστά, φίλε…

Η κορυφή φέτος ήταν υπόθεση… καρδιάς. Ο σεβασμός και η υπόκλιση πάνε στον Κάμερον, αλλά η καρδιά μου είναι ταγμένη στο ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ του Τζέισον Ράιτμαν γιατί μου μίλησε κατευθείαν σ’αυτήν. Δε θα αναφέρω ξανά τους λόγους που αγαπώ τόσο πολύ αυτή την ταινία, αλλά θα σταθώ μόνο σε τούτο: πόσο, μα πόσο, μπορεί να σε πονάει μια πραγματικότητα που αξιοποιήθηκε τελικά μονάχα από το αδηφάγο και προσκολλημένο στις στουντιακές απαιτήσεις Χόλιγουντ; ‘Η μάλλον, πόσο πόνεσε κάποιους «άλλους» όλο αυτό; Μην ασχοληθείς να απαντήσεις. Απλά, σκύψε το κεφάλι και προβληματίσου, γιατί ταινίες σαν κι αυτή θα ξαναδείς μετά από δέκα χρόνια πάλι…

Αυτά προς το παρόν. Μέχρι τις 24 Αυγούστου (οπότε και κάνει πρεμιέρα το πολυαναμενόμενο Inception του Κρις Νόλαν) κλείνω τους διακόπτες και αράζω απέναντι από την οθόνη μου, περνώντας όπως κάθε χρόνο τις καλύτερες διακοπές του κόσμου, παρέα με τον κύριο Ιλό, έναν καρχαρία ονόματι Μπρους, τη μανούλα του Τζέισον Βόρχις κι ένα κάρο άλλους κλασικούς «καλοκαιρινούς» ήρωες…

Πάνος Κατσιμπέρης | skotseziko-ntous.blogspot.com

Ο Tareq λοιπόν, με εμφανή την απουσία οποιουδήποτε τουπέ, ήρθε στο μικρό μας στούντιο, τραγούδησε acapella (off – air) για λίγα δευτερόλεπτα εντυπωσιάζοντάς μας, μας μίλησε για τη ζωή του, για την έως τώρα πορεία του στα μουσικά δρώμενα της συγκεκριμένης σκηνής, την κλασική μουσική του παιδεία, και για πολλά άλλα μικρά και μεγάλα πραγματάκια που αν μη τι άλλο προσέθεσαν στην έτσι κι αλλιώς θετική ενέργεια που ο ίδιος μέσα από τις μελωδίες του εκπέμπει.

Σε μια από τις συναντήσεις που είχαμε πριν αρκετό καιρό με τους ανθρώπους που τρέχουν την Undo Records, ήταν κάτι παραπάνω από φανερό ότι πιστεύουν στον Tareq και από ότι φαίνεται δεν άργησε κι εκείνος με τη σειρά του να τους βγάλει ασπροπρόσωπους. Το “Cocoon” τα έχει όλα…

Είναι ρομαντικό και ταυτόχρονα παιχνιδιάρικο. Περιλαμβάνει στιγμές στις οποίες δύσκολα μπορεί να αντισταθεί ο ρυθμός του σώματος, αλλά και μελωδίες που θα σε αγγίξουν και θα σε «πονέσουν», τόσο ακριβώς όσο χρειάζεται… Μπορεί να αποτελέσει το καλύτερο αντίδοτο στα ευτελή καλοκαιρινά χιτάκια που έχουμε την δυστυχία να ακούμε από την πλειονότητα των ελληνικών ραδιοφωνικών σταθμών.

Κι όταν πάλι τα σύννεφα καλύπτουν τον ήλιο και η διάθεση αρχίζει να γίνεται πιο σκοτεινή για να ταιριάζει με τον χειμώνα, ένα κουνουπάκι τόσο δα μικρό (“Mosquito”) -βγαλμένο από το πολύχρωμο αυτό κουκούλι- μπορεί να σου κάνει παρέα και να σου «τσιγκλίσει» αυτά που είναι και τα σημαντικότερα στο μυαλό σου… To “Mosquito” ξεχειλίζει συναισθηματισμό και συγκίνηση, κερδίζοντας με άνεση την κορυφή στα καλύτερα tracks για το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους.

Ο Tareq στο Cocoon συνεργάζεται με την ποιοτικότερη -ίσως- από τους σύγχρονους εκπροσώπους της έντεχνης ελληνικής σκηνής, Νατάσσα Μποφίλιου για το εκπληκτικό “Feel Me”, διασκευάζει το σχεδόν κλασικό “Playboy” των Marsheaux, μας μιλάει για τα όνειρά του με την βοήθεια του Lacquer και παίζει με την βροχή συνδυάζοντας της δική του έμπνευση με αυτή του Harris Attonis.

Και τι να πει κανείς για τα ήδη γνωστά και λαμπερά “Cold” (αναζητήστε και το φανταστικό remix του V-Saq), “Not the One” και “Reign of Hearts”. Αρκετά όμως με τις αναλύσεις και τα …λόγια. Το “Cocoon” έστω και με μια μικρή καθυστέρηση κυκλοφορεί πλέον κανονικά παντού, και οι δικαιολογίες έχουν τελειώσει…

http://www.myspace.com/tareqsouleiman
http://www.facebook.com/Tareqdisco

Κάποτε θυμάμαι, τέτοια εποχή οι άνθρωποι ήταν χαρούμενοι,  σχεδιάζανε με μεράκι τις καλοκαιρινές διακοπές τους, θεωρούσαν άλλωστε ότι θα καρπωθούν τους κόπους μιας χρονιάς, ότι ήρθε επιτέλους και για αυτούς το ‘πλήρωμα’ του χρόνου. Φέτος τι; Σκυθρωπά και αβέβαια πρόσωπα που μετά βίας ψελλίζουν ότι θα ξεκλέψουν μερικές μέρες για τις θερινές τους διακοπές, και αυτές ‘αυστηρώς’ σε εξοχικά ή σπίτια φίλων, άντε και σε μεγάλα κέφια σε κάποιο κάμπινγκ ή φτηνό ενοικιαζόμενο δωμάτιο!

Άντε και αποφάσισες ο ‘δύσμοιρος’ να πάρεις τα μπογαλάκια σου και να ταξιδέψεις με το πλοίο της γραμμής (που λέγαμε κάποτε, τα παλιά καλά χρόνια). Ανάθεμα και αν ξέρεις πότε θα φτάσεις τελικά στον προορισμό σου με αυτά τα τραγελαφικά που λαμβάνουν χώρα πολύ συχνά τελευταία στα λιμάνια της χώρας μας. Για όλα φταίει το καμποτάζ σου λέει και εσύ κάθεσαι και απορείς με αυτά που συμβαίνουν σε τούτη την χώρα εν μέσω καλοκαιρινού θέρους. Αλλά και με τι να ταξιδέψεις; Με αυτοκίνητο; Βενζίνη και  διόδια αποτελούν σοβαρό τροχοπέδη ακόμη και για αυτούς που δεν τα υπολόγιζαν αυτά έως σήμερα! Με αεροπλάνο; Καλύτερα να ταξιδέψεις στο εξωτερικό! Με τρένο; Δεν ξέρεις εάν ως αύριο θα συνεχίζει να λειτουργεί ο ΟΣΕ με όλα αυτά τα χρέη που κουβαλά… εκτός από επιβάτες!

«Παλιά μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις!» Είναι κοινός τόπος, εξάλλου, να αναφέρω ότι ακόμη περισσότεροι συμπολίτες μας, φέτος, δεν θα κάνουν διακοπές ούτε για μια ώρα! ‘Κουράγιο’ όπως άλλωστε μας είχε συμβουλεύσει και ο Ευρωπαίος επίτροπος οικονομικών υποθέσεων κ. Ρεν. Κάτι ήξερε ο άνθρωπος! Βέβαια εύκολο είναι να το λες μα σαφώς δυσκολότερο είναι να το πράττεις, αλλά αυτό είναι μια ‘πονεμένη’ ιστορία και δεν θέλω να επιτρέψω τον εαυτό μου να εκνευριστεί καλοκαιριάτικα! Άλλωστε, έχουμε ένα ολόκληρο φθινόπωρο και χειμώνα να συζητάμε για αυτά!

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, διανύουμε την τελευταία εβδομάδα του Μουντιάλ (γιατί πιστεύω πως αρκετές γυναίκες χαίρονται για αυτό;). Ελπίζω τώρα, στην τελική φάση (επί του πιεστηρίου: οι δύο ομάδες που κατάφεραν να κερδίσουν το εισιτήριο για τον μεγάλο τελικό της 11ης Ιουλίου είναι η Ολλανδία και η Ισπανία), να αποζημιωθούμε και να απολαύσουμε επιτέλους παιχνίδια αντάξια της φήμης των ομάδων και όχι ακόμη μια νερόβραστη..σούπα! Τελικά τίποτα δεν ξεφεύγει από την γενικότερη παρακμή της εποχής μας, ούτε και η στρογγυλή θεά! Κάτι σχετικό και αρκετά νοσταλγικό. Πριν από 6 χρόνια η εθνική μας ομάδα του ποδοσφαίρου κατέκτησε το ευρωπαϊκό τρόπαιο στα γήπεδα της Πορτογαλίας! Από τότε όλα μας πάνε στραβά. Τυχαίο; δεν νομίζω!

Λοιπόν, μιας και αναφέρθηκα, έστω και από «σπόντα»(!!), στο «σωτήριο» έτος 2004, δράττομαι της ευκαιρίας και στην σημερινή στήλη θα ασχοληθώ με ορισμένους ιδιαίτερα ποιοτικούς δίσκους που κυκλοφόρησαν εκείνη την χρονιά, και στιγμάτισαν για τα καλά, με την ποιότητα τους, τα ίδια τα συγκροτήματα, μιας και τα κατέστησαν ευρέως γνωστά και πετυχημένα, αλλά και τον εναλλακτικό χώρο του rock γενικότερα. Για του λόγου το αληθές συνεχίστε να διαβάζετε:

- ARCADE FIRE – ‘Funeral’ : Υπάρχουν δύο κατηγορίες συγκροτημάτων. Αυτά που αντιγράφουν κάποια άλλα, συνήθως παλιότερα από αυτά, με το σκεπτικό της «επιστροφής στις ρίζες», και αυτά που «μπολιάζουν» στην μουσική τους, επιρροές από ένα ευρύτερο φάσμα μουσικών επιρροών. Οι Arcade Fire ανήκουν φυσικά στην δεύτερη κατηγορία. Πολλοί τους παρομοιάζουν ή τους τοποθετούν σε εκείνη την κατηγορία συγκροτημάτων που ηχητικά πλησιάζουν τους Pixies, τους Talking Heads αλλά αν τους ακούσεις προσεκτικότερα θα ανακαλύψεις και «σπέρματα» μουσικής που ανήκουν σε συγκροτήματα όπως οι Roxy Music, οι Joy Division ακόμη και από  David Bowie και Brian Eno.  Το ιδιαίτερο με το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι καταρχήν πως κυκλοφόρησε σε μια περίοδο δύσκολη για τα μέλη του συγκροτήματος. Συγκεκριμένα η παραγωγή του Funeral έλαβε χώρα την ώρα που τα μέλη πενθούσαν τον χαμό ορισμένων εκ των συγγενών τους. Δεν είναι δύσκολο λοιπόν να καταλάβουμε από που προήλθε η τιτλοφόρηση του δίσκου! Παραδόξως πάντως οι στίχοι του καταπιάνονται με θέματα που αφορούν την αγάπη και την ίδια την ζωή! Μουσικά τώρα, την καρδιά του άλμπουμ, θα έλεγα, πως αποτελεί η τετράδα τραγουδιών κάτω από τον τίτλο ’Neighborhood’.  Το καθένα από αυτά ξεχωριστό και ιδιαίτερο με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η κλιμάκωση συναισθημάτων που σου προκαλούν τα τραγούδια του Funeral, καθώς εκεί που «αφήνεσαι» να σε παρασύρει η ήρεμη, σχεδόν «στοιχειωμένη» εισαγωγή, δεν μπορείς παρά να επανέλθεις στην πραγματικότητα, με τον καλύτερο τρόπο, μιας και ακολουθεί ένα πομπώδες και επικό cresendo! Να μην παραλείψω να αναφέρω το πολύ καλό rhythm section που χαρακτηρίζει τους Arcade Fire και τους κάνει να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους! Ένα από τα καλύτερα ντεμπούτο άλμπουμ των τελευταίων ετών!

- INTERPOL – ‘Antics’: Ακόμη ένα συγκρότημα που το «κατατρέχει» το φάντασμα των Joy Division.  Οι Interpol με τον δεύτερο τους δίσκο, μας παρουσιάζουν μια δουλειά σκοτεινή και αρκετά δυναμική σε συναίσθημα. Επεκτείνουν τον ήχο τους, σε σχέση με το προηγούμενο ντεμπούτο άλμπουμ τους, και μας σερβίρουν ένα πιο «καλογυαλισμένο» δίσκο που θα βρει αρκετή απήχηση στο εναλλακτικό κοινό τους. Άλλωστε συνθέσεις όπως το ’ατμοσφαιρικό’ ‘No Exit’, το ‘επιθετικό‘ ‘Evil’, το funky pop ‘Length of Love’ αλλά και το ιδιαίτερο ‘Take you on a Cruise’ μόνο αμελητέες δεν μπορούν να θεωρηθούν. Εν ολίγοις, το ‘Antics’ είναι ένας δίσκος o οποίος μπορεί να σου κρατήσει καλή συντροφιά για αρκετό καιρό χωρίς να το βαρεθείς (εντάξει, οι στίχοι δεν είναι και οι «ποιητικότεροι» αλλά, εντάξει, μην τα θέλουμε και όλα δικά μας, nobody is perfect!)

- KILLERS – ‘Hot Fuss’ : Το ντεμπούτο άλμπουμ των KILLERS κυκλοφόρησε σε μια στιγμή όπου η μουσική βιομηχανία, και συγκεκριμένα στον χώρο του new wave/punk, είχε αρχίσει να ανακυκλώνει και να αναμασά ιδέες συγκροτημάτων που μεγαλούργησαν στα τέλη 70s-αρχές 80s. Ήταν εμφανές πως ο χώρος χρειαζόταν μια νέα ώθηση, ένα νέο ξεκίνημα. Αυτό ακριβώς το κενό ήρθαν να καλύψουν οι Βρετανοί με το εν λόγω άλμπουμ, οι οποίοι πήραν τα καλύτερα στοιχεία από συγκροτήματα όπως οι The Cars, The Cure, The Smiths, The Cult, Joy Divison (πάλι αυτοί;;;;;), Depeche Mode, New Order και τα ανέδειξαν μέσα από ένα καινούριο μουσικό μανδύα και voila!! Έντεκα πολύ ενδιαφέρουσες και αξιόλογες συνθέσεις, η μια σχεδόν ισάξια με την άλλη, σου προσφέρουν απλόχερα ένα από τα καλύτερα μουσικά πάρτι της ζωής σου! Ποιος δεν έχει «αφεθεί» εξάλλου στους ρυθμούς του ’Somebody told me’ ή του ’Mr Brightside’; Μετά από αυτή την κυκλοφορία, οι KILLERS ‘εισέβαλαν’ για τα καλά στην ζωή μας..

- FRANZ FERDINAND – ‘Franz Ferdinand’: ακόμη ένα συγκρότημα που δημιούργησε αρκετό «θόρυβο» γύρω από το όνομά του τα τελευταία χρόνια. Μπορεί να μην αποτελώ ιδιαίτερο fan τους, αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω σε αυτούς τους Σκωτσέζους με τον μισό- Έλληνα performer, ότι αποτέλεσαν σημείο αναφοράς στα μουσικά δρώμενα τα τελευταία 6 χρόνια. Τα παιδιά από την Γλασκώβη ντεμπουτάρουν (ας μου επιτραπεί η έκφραση..) και δημιουργούν ένα δίσκο που σφύζει από ατμόσφαιρα και συναίσθημα. Τα υλικά που τον αποτελούν; Εντυπωσιακές μπασογραμμές, ρυθμικές κιθάρες που «χρωματίζουν», ντραμς που σε παρασύρουν στον ρυθμό τους και μια φωνή που πηγάζει από την καρδιά. Αρκετά πρωτότυποι για τα δεδομένα της εποχής (εντάξει, δεν λείπουν οι αναφορές σε συγκροτήματα όπως πχ. οι Pulp, και οι The Strokes) έθεσαν και εμπλούτισαν με νέα δεδομένα τον ήχο του rock and roll και έσωσαν την παρτίδα σε ένα «κουρασμένο» μουσικό χώρο που αναζητούσε κάτι από την αίγλη του παρελθόντος.

Υ.Γ. Καλές διακοπές σε όσους τυχερούς ‘φορέσουν’ το καλύτερο χαμόγελό τους και αποδράσουν σε άλλα μέρη!.. Για τους υπόλοιπους, όλα μια ιδέα είναι!

Νεαρός και φιλόδοξος μάνατζερ δισκογραφικής αναλαμβάνει την εξαιρετικά… επικίνδυνη αποστολή να παραλάβει έναν «τελειωμένο» ροκ σταρ απο το Λονδίνο και τον μεταφέρει «σηκωτό» στο Λος Αντζελες προκειμένου να πάρει τα πάνω του με ένα revival του πιο πετυχημένου tour της καριέρας του. Στην πορεία θα τους πάρει και θα τους σηκώσει κυριολεκτικά, ιδίως όταν μπαίνει στη μέση ο… Τζέφρι.

Δε χρειάζονται αναλύσεις, υπερβολικά πολλά λόγια και κουραστικές επεξηγήσεις για μια ταινία όπως το Σηκωτός για τη Συναυλία. Πρόκειται για κωμωδία, με την εξευτελιστικά «απλή», σταράτη έννοια του όρου. Είναι φτιαγμένη για να σε κάνει να γελάσεις και το καταφέρνει στο 100%, χωρίς να σου ματαιώσει τις προσδοκίες. Δε χρειάζεται περισσότερη ανάλυση επ’αυτού, de facto.

Εκεί που θέλω να σταθώ είναι στο γενικότερο «μανδύα» του νέου αίματος του κωμικού αμερικάνικου σινεμά. Δε θέλω να μπω σε συγκρίσεις με τις «παλιές σχολές», άλλωστε γι’αυτό λέγονται και παλιές. Τις εκτιμάς, τις σέβεσαι, εννοείται πως γελάς ακόμα μαζί τους. Αλλά επειδή η ζωή συνεχίζεται, το μέλλον πρέπει να βάζει τη στάμπα του αλλού, και αυτή η στάμπα λέγεται πλέον «παρέα του Τζουντ Απατοου». Η σχολή του τονίζει τη χοντράδα σαν πλήρως ελεγχόμενο αστείο και σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν να έχεις ξεκαρδιστεί με κάτι που, θεωρητικά, έπρεπε να το πείς «σαχλό» και να προσπεράσεις. Ισως είναι η ενότητα ύφους, ίσως η ύπαρξη – επιτέλους! – ενός γνήσιου κωμικού ρυθμού, ίσως οι «κοντινοί» χαρακτήρες που δεν καταλήγουν καρικατούρες επειδή οι τύποι που τους ερμηνεύουν έχουν και μια ιδέα από υποκριτική… Δεν ξέρω αν είναι κάποιο από όλα αυτά μόνο του ή όλα αυτά μαζί τέλος πάντων. Το Σηκωτός για τη Συναυλία, πάντως, τα έχει όλα αυτά και ο συνδυασμός του θυμίζει τη γεύση πικάντικου φαγητού που, αντί να ξεθυμαίνει, γίνεται όλο και πιο έντονη με το πέρασμα της ώρας!

Cool σκηνοθεσία, ατάκες να πέφτουν σε ρυθμό μυδραλιοβόλου, σκηνές που αν δε σε γονατίσουν θα σε κάνουν σίγουρα να ξεχάσεις το όνομά σου (θυμηθείτε τον Τζέφρι…), ο Ράσελ Μπραντ σε ενα ρόλο που μπορεί να χαρακτηρίσει ΠΟΛΛΟΥΣ επόμενους που θα θέλουν να του μοιάσουν (και μόνο ο Puff Daddy μπορεί να του κλέψει λίγο τη δόξα άμα τη εμφανίσει του), καταιγιστικός ρυθμός και μια απο τις καλύτερες και πιο ολοκληρωμένες κωμικές στιγμές της χρονιάς είναι μπροστά σου. Καλοκαιριάτικα, δεν το λες και λίγο.

THEY’RE SIMPLY… THE REST

I LOVE YOU PHILIP MORRIS ( * * ) των Γκλεν Φικάρα, Τζον Ρέκουα
Ένας τύπος απογοητεύεται από τη ζωή του, παρατάει γυναίκα και παιδιά, εξωτερικεύει την καταπιεσμένη ομοφυλοφιλία του, αρχίζει να πλουτίζει με απάτες, μπαίνει φυλακή, γνωρίζει τον έρωτα της ζωής του, αποφυλακίζεται και συνεχίζει τις κομπίνες. Και όλο αυτό είναι μια αληθινή ιστορία. Αλλά ως ταινία, πιο διχασμένη κι από τον δρα Τζέκιλ. Όπως και ο κεντρικός του ήρωας, το φιλμ δεν μπορεί να αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να είναι: Κωμωδία; Δράμα φυλακής; Γκλαμουράτο μελό; Ντοκιμαντερίστικο gay pride απωθημένο; Δυστυχώς, οι σεναριογράφοι του Bad Santa εδώ χάνονται οι ίδιοι στο λαβύρινθο-παγίδα που έστησαν για τους θεατές και δεν ξέρουν τι σόι ταινία παρουσιάζουν. Έχουν όμως το προνόμιο της δημιουργικής ελευθερίας του Τζιμ Κάρεϊ και της διάθεσής του να κάνει το κάτι παραπάνω για τον ήρωά του, ξεπερνώντας ακόμα και την προφανή γελοιότητα στην οποία ώρες-ώρες δείχνει να τον καταδικάζει ο σεναριακός αχταρμάς.

ΣΑΜΠΡΙΝΑ ( * * * ) του Μπίλι Γουάιλντερ
Μάλλον τον έχουν πάρει σερί για ρετροσπεκτίβα τα γραφεία διανομής τον Μπίλι Γουάιλντερ αυτό το καλοκαίρι (την προηγούμενη βδομάδα είχαμε την Πρώτη Σελίδα) και τώρα ξανασερβίρουν στα θερινά την κλασική αυτή του κομεντί από το 1954, όπου ο ξαφνικός έρωτας ενός πλούσιου για την κόρη του σοφέρ του βρίσκει «τοίχο» στο πιο σοβαρό ενδιαφέρον του αδερφού του. Διασκεδαστικό ακόμα και σήμερα, αλλά και με τα χρόνια να φαίνονται πλέον πολύ περισσότερο, το φιλμ του Γουάιλντερ έχει το κωμικό spirit αλλά και μια πρωταγωνιστική τριάδα (Μπόγκαρτ, Χέμπορν, Χόλντεν) που μπορεί να κρατήσει από μόνη της δέκα σενάρια σαν κι αυτά, που είναι ικανά να σου κλείσουν δροσερά και καλοκαιρινά το μάτι. Αν δεν βρέξει, τουλάχιστον…

Πάνος Κατσιμπέρης | skotseziko-ntous.blogspot.com

Αυτό είναι. Ένα μανιφέστο ψυχής από το Martyn Bates. Όχι μοιρολόγια καταραμένων τροβαδόρων ούτε αυτοοικτιρμοί περιπαθών ποιητών που στραγγαλίζουν τις λέξεις με τα παράπονά τους προς την ανάλγητη ζωή. Μουσική και σιωπή. Έλλειψη και όλο. Παρουσία και απουσία. Φωνή και άρρητον. Κενό και πληρότητα. Σιωπή. Όλα τα ζεύγη άψογα συνταιριασμένα απολήγουν στη σιωπή. Και ήρθε η ώρα για ένα παραμύθι – ο μύθος είναι άριστος βοηθός, όταν αυτά που μας κατακλύζουν δεσμεύουν τη γλώσσα και επιβάλλουν τη σιωπή.

Ας θυμηθούμε μία πριγκίπισσα που γνώριζε καλά τη σιωπή. Η ωραία κοιμωμένη έζησε μες στον ύπνο, για να μιλήσει γι’ αυτό που ήταν. Παρουσία εν απουσία. Και η μετέπειτα ζωή της δεν ήταν λιγότερο ζωή, επειδή βυθίστηκε στον ύπνο. Η σιγή, ανέπαφη από τις φωνές των άλλων, αντηχεί σαν τη λύρα του Ορφέα και ανασύρει τους ζώντες εν απουσία σε άδουσα ζωή. Το τίποτα γίνεται παν, το χάος, πολλαπλό και απροσδιόριστο, ανασυντάσσεται, αρθρώνει τα πρώτα φωνήεντα, κραυγές στη σιωπή. Δεν είναι τυχαίο που ο Μπερλιόζ  είπε ότι  οι παύσεις, οι κενές στιγμές όπου δεν ακούγεται τίποτα, είναι εξίσου σημαντικές, όπως και οι νότες.

Eyeless, μα όχι soundless, αόρατοι και ορατοί, οι Eyeless in Gaza έρχονται για μία ακόμη φορά να επιβάλλουν τη σιωπή τους με χάδι και  χτυπώντας τις παραμελημένες χορδές της ψυχής μας. Και το σπουδαιότερο, αφυπνίζουν ό,τι έχει αποκοιμηθεί. Γιατί ένα ακόμη προνόμιο της σιωπής είναι ότι εξοικονομεί χρόνο για να εκφραστούν οι αισθήσεις. Τα βλέμματα των ερωτευμένων διασταυρώνονται εν σιωπή. Οι χειρονομίες μιλούν, όταν οι λέξεις τελειώνουν. Παύσεις, σκέψεις, προσευχές, ύπνος-η μισή μας ζωή τελεί εν σιωπή.

Μακρηγορία περί σιωπής έκανα μέχρι εδώ, αλλά δε μπορεί να περιγραφεί διαφορετικά η δημιουργία της δυάδας Martyn Bates και Peter Becker, οι οποίοι επιστρέφουν με μία νέα συλλογή που περιλαμβάνει τραγούδια  από την πρώιμη σχετικά περίοδο της Cherry Red records και νέο υλικό, δοσμένα με μία φρέσκια ματιά, προσιτή στο σύγχρονο ευρωπαϊκό κοινό. Πάνω απ΄όλα, και αυτό το άλμπουμ, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Martyn Bates, συνοψίζει τη βιοθεωρία του συγκροτήματος: “κάτω από τον ήλιο υπάρχει κάτι περισσότερο -σε ένα σπόρο υπάρχει ζωή και θάνατος μαζί”. Δεν είναι τυχαίο που ο Martyn Bates ανάμεσα στις ποικίλες συνεργασίες του έχει μελοποιήσει τόσους ποιητές. Αποκαθιστά τον αρχετυπικό γάμο ποίησης και μουσικής σε ό, τι κι αν κάνει ή λέει και περιγράφει πάντα  τις δουλειές του περισσότερο με αναφορές στις πεποιθήσεις του και λιγότερο τεχνικά.

Η σχέση του Martyn Bates με τον  Peter Becker περιγράφεται τηλεπαθητική και διαφοροποιείται στο ότι ο πρώτος θεωρεί ότι η ηχογράφηση και η δισκογραφία είναι το μέσο διάδοσης της μουσικής, ενώ ο Peter Becker δίνει έμφαση στις συναυλίες και την άμεση επαφή με ένα κοινό που ολοκληρώνει την καλλιτεχνική δημιουργία ως ενεργητικός ακροατής. Και για όσους παρακολούθησαν την πορεία του συγκροτήματος από τη γέννηση του, στα θρυλικά 80΄s, είναι σημαντική η υπόσχεση ότι θα υπάρξουν νέες δουλειές προσεχώς .Μέχρι τότε οι ορκισμένοι οπαδοί του συγκροτήματος μπορούν να ακούν τους Eyeless in Gaza με τους συνειρμούς που συνοδεύουν τη μουσική αθόρυβα και που, σα λάσπη στα χέρια τους, μπορούν να αναμορφώνουν τους ήχους σε βιώματα. Πρόκειται για μορφώματα που, όπως λέει ο Καρούζος, “γιορτάζουν με τα χέρια τη λάσπη”.

Track list
1 Wildcat Fights (regular shorter version) / 2 Shorepoem (new Eyeless version) / 3 First Blue Distance / 4 The Keep / 5 The 3-D Picture / 6 Priests / 7 Reedsong / 8 Staring / 9 To Cry Mercy / 10 Summer Salt / 11 Here, Friend of Mine / 12 Brilliant Blue / 13 Long Calling Summer