Οι ταινίες της εβδομάδας | 22.10.2009
ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ (* * * *)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
Πρωταγωνιστούν: Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Στέργιογλου, Μαίρη Τσώνη
Πληκτρολόγιο. Τηλέφωνο. Λάμπα. Βίντεο. Νερό. Αεροπλάνο.
Λίγες λέξεις. Άσχετες μεταξύ τους. Πέντε βασικά πράγματα που μαθαίνει ένας πατέρας στα παιδιά του. Ενας πατέρας που αποφασίζει να τα κλείσει μέσα σε ένα εξοχικό για σχεδόν 30 χρόνια. Από τη μέρα που γεννήθηκαν. Και να τους διδάξει μια άλλη ζωή. Μια άλλη καθημερινότητα. Εκτός κοινωνίας. Μέχρι να πέσει ο δεξιός τους κυνόδοντας, δεν πρόκειται να βγούν από εκεί. Γιατί μέχρι τότε δε θα είναι έτοιμοι. Ένα αγόρι και δύο κορίτσια. Και μια μητέρα που προμοτάρει το ιδιόμορφο σχέδιο «αναμόρφωσης» του πατέρα. Και όλα μια χαρά.
Στον Κυνόδοντα είσαι ένας στυγνός θεατής. Σχεδόν ηδονοβλεψίας. Εχεις μπεί μέσα στο σπίτι τους και παρακολουθείς τα πάντα. Από κοντά. Αλλά δεν παίρνεις το μέρος κανενός. Δεν μπορείς να το πάρεις. Από απόσταση, μόνο κρίνεις. Αλλά και πάλι, δεν είσαι σε θέση να αποφασίσεις, το σωστό ή το λάθος. Είναι η παγίδα στην οποία δεν έπρεπε να πέσεις, αλλά έπεσες απο τα πρώτα δευτερόλεπτα. Και το 100% της ευθύνης για αυτό, το έχει ο Λάνθιμος. Ισως ο μοναδικός Έλληνας δημιουργός με αρχίδια – για να μιλάμε ρηχά, χυδαία και πάνω απο όλα με πραγματικά δεδομένα. Ένας σκηνοθέτης που αρέσκεται να ψαχουλεύει στην πίσω πλευρά του μυαλού και κυρίως όχι μόνο του δικού του.
Είναι πολύ δύσκολο να γράψεις κριτική για αυτή την ταινία. Κάθε κουβέντα σου πρέπει να είναι μετρημένη, προσεκτική, αλλιώς τα spoilers καραδοκούν. Τα μυστικά του Κυνόδοντα είναι τόσο καλά κρυμμένα αλλά ταυτόχρονα και τόσο αποκαλυπτικά, που άθελα σου η άποψη μετρατρέπεται σε αντίστοιχη αποκάλυψη. Ο Λάνθιμος παίζει πολύ έξυπνα αυτο το «παιχνιδάκι». Οι ιδέες και τα ευρήματα που το περιτριγυρίζουν είναι ανεξάντλητα. Η δραματουργική δύναμη του φιλμ είναι σχεδόν τρομακτική, όχι μόνο της φόρμας αλλά κυρίως λόγω του συμπλέγματος των χαρακτήρων. Θα μπορούσαν να είναι κοντά σε σένα, αλλά στην πραγματικότητα είναι φοβερά αποστασιοποιημένοι. Το ίδιο και το περιβάλλον που στέκει σαν κέρβερος πάνω από το κεφάλι τους. Και στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι ηθοποιοί: «παγωμένοι», θεατρίνοι, βλάσφημοι, αστείοι, πικροί, «επαναστάτες» και καθυστερημένοι. Ενα παζλ αφομοίωσης του μπρεχτικού ρεαλισμού, βουτηγμένου σε μαύρο χιούμορ και ώρες-ώρες εξωφρενικές καταστάσεις, που ίσως «πονάνε» γιατί, αντί να βασίζονται σε ένα παραμύθι, θαρρείς πως βασίζονται σε ενα φτηνό, αισχρό, απάνθρωπο reality.
Το ξέρω οτι είμαι μάλλον ασαφής στα λόγια μου. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω οτιδήποτε έχει σχέση με τον Κυνόδοντα. Το λες «καλύτερη ελληνική ταινία της χρονιάς»; Σίγουρα. Και μια απο τις καλύτερες στιγμές της, γενικώς. Αλλά πώς να το ονομάσεις με έναν κινηματογραφικό όρο, τη στιγμή που σπάει όλα τα δεσμά ενός τέτοιου χαρακτηρισμού; Δεν ξέρω. Είναι μια εμπειρία που βιώνεται προσωπικά – έχει ταυτότητα, αλλά δε γράφει όνομα.
THEY’RE SIMPLY… THE REST
ΦΕΓΓΑΡΙ ( * * * * ) του Ντάνκαν Τζόουνς. Μοναχικός αστροναύτης γίνεται… μοναχικότερος ταξιδεύοντας στο διάστημα, παρέα με έναν υπολογιστή με «φωνή» και χαρακτηριστικά τύπου HAL9000. Αλλά αυτό δεν είναι το κιουμπρικό 2001, παρά η ωραιότερη ταινία επιστημονικής φαντασίας των τελευταίων ετών, ένα συναρπαστικό ψυχαναλυτικό οδοιπορικό πάνω στο ανθρώπινο «τίποτα», μπολιασμένο με σπιρτάδα αντάξια ενός απογόνου του Ντέιβιντ Μπόουι. Για τον Σαμ Ρόκγουελ δεν έχουμε να πούμε και πολλά – για μένα θα έπρεπε να θεωρείται το νούμερο ένα φαβορί για τον Α’ Αντρικό του χρόνου. Υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν αυτή στη θέση της καλύτερης ταινίας της εβδομάδας, αλλά τον πρόλαβε ο Ελληνας…
ΤΖΟΥΛΙ ΚΑΙ ΤΖΟΥΛΙΑ ( * * ) της Νόρα Εφρον. Η αληθινή ιστορία της διάσημης σεφ Τζούλια Τσάιλντ και της σχέσης της με την πρόσφατα χωρισμένη Τζούλι είναι η αφορμή για νέες γλυκανάλατες πλην νόστιμες μπερδεψοδουλειές για τη Νόρα Εφρον και το υπερβολικά «all American» στιλάκι της. Αρκετά μεγάλο σε διάρκεια και με πολλά πλαδαρά σημεία στο ρυθμό, ανεβαίνει επίπεδο κυρίως λόγω των δύο υπέροχων πρωταγωνιστριών του, και ειδικά της Εϊμι Ανταμς που εδώ και πολύ καιρό έχει αποδείξει οτι μπορεί να γίνει το next best thing αυτού του είδους…
ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΗΣ ΔΡΕΣΔΗΣ ( * ) του Ρόλαντ Σούσο Ρίχτερ. Υπερθεαματική ρομαντζάδα με backround το Β’ Παγκόσμιο και «ηρωικό» ζευγαράκι μια Γερμανίδα νοσοκόμα και έναν Αγγλο τραυματία πολέμου, εντυπωσιακά στημένη αλλά και ταυτόχρονα υπερβολικά μελοδραματική, στα πρότυπα ενός Βίπερ, παρά το γεγονός ότι σαν γερμανική παραγωγή την περίμενες πιο… στεγνή και αποδραματοποιημένη.
ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ του Παντελή Βούλγαρη / SAW VI του Κέβιν Γκρέτερτ. Δεν είδα καμία απο τις δύο, γιατί αφενός το φιλμ του Βούλγαρη δεν ήταν ανθρωπίνως δυνατό να το προλάβω, άρα θα το τσεκάρω εντός της εβδομάδος και αφετέρου, αυτή τη σκουπιδοσειρά του Saw προσπαθώ να τη διαγράψω απο τη μνήμη μου, οπότε δεν πρόκειται καν να ασχοληθώ, έστω και στα πλαίσια του «επαγγέλματος»…
Πάνος Κατσιμπέρης | skotseziko-ntous.blogspot.com
Related Posts:
Leave a Reply
