Οι ταινίες της εβδομάδας | 29.10.2009
Η ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΑ (* *)
Σκηνοθεσία: Μίκαελ Χάνεκε
Πρωταγωνιστούν: Κρίστιαν Φρίντελ, Ούλριχ Σούκουρ
Στο ξεκίνημα το προηγούμενου αιώνα, σε μια προπολεμική Γερμανική κοινότητα, μια σειρά ανεξήγητων εγκλημάτων βγάζει τα άπλυτα μιας συντηρητικής κοινωνίας στη φόρα, λίγο πριν το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου συνεχίσει τη «σπορά» της βίας…
Με ένα τέτοιο θέμα κάποιος άλλος μάλλον θα έκανε ενα αριστούργημα. Οχι όμως ο Χάνεκε. Οχι γιατί δεν «το έχει». Απλώς, θεωρώ οτι αρκετά «τραμπαλίστηκε» την τελευταία δεκαετία, σε ταινίες που αμαύρωναν όλο και περισσότερο το καλλιτεχνικό του μητρώο, που είχε φτάσει στο απώγειο το 1997 με τα Παράξενα Παιχνίδια. Και δεν ήταν μία ή δύο, αλλά αρκετές αυτές οι «δοκιμασίες», που γρήγορα τοποθέτησαν – υποκειμενικά μιλώντας – τον Αυστριακό σε μια ιδιότυπη black list δημιουργών με παρατεταμένο… Αλτζχάιμερ.
Η Λευκή Κορδέλα σίγουρα αποτελεί πρόοδο. Πρόοδος όμως, με βήμα χελώνας που αφήνει ξεκρέμαστο το θέμα του, που δίνει περιθώρια για πολλά θετικά βήματα παραπάνω, και μάλιστα με πολύ ταχύτερους ρυθμούς. Ο Χάνεκε όμως έχει χάσει το παιχνίδι σε δύο σημαντικότατους τομείς. Ο πρώτος είναι τα ψυχολογικά προφίλ των χαρακτήρων του, που στη συγκεκριμένη περίπτωση ελάχιστα μπορείς να διακρίνεις, αφού η υπερπληθώρα προσωπικοτήτων μπλέκεται κακήν-κακώς με τα γεγονότα και μάλιστα με ιδιόμορφο τρόπο – τόσο πολύ, που αδυνατείς να συγκρατήσεις πράγματα και καταστάσεις, για περισσότερους απο έναν-δύο απο δαύτους. Δεύτερος τομέας αποτυχίας, ο ρυθμός. Καλώς ή κακώς, εδώ δεν είναι Παράξενα Παιχνίδια, ούτε 71 Συμπτώσεις, ούτε Βίντεο του Μπένι. Η πνιγηρή, «στεγνή» κινηματογράφιση φιλτράρεται σε ασπρόμαυρο κάνοντας τη θέαση ακόμα πιο δυσκολοχώνευτη, πράγμα που έρχεται σε πλήρη ρήξη με την εξέλιξη της ενδιαφέρουσας ιστορίας. Και ακριβώς γι’αυτό το λόγο είναι κρίμα, δεδομένου οτι οι αναφορές του Χάνεκε σε κοινωνικές καταστάσεις και στις αντίστοιχες (ειδικά προς το φινάλε) ιστορικές τους προεκτάσεις είναι ενθαρρυντικά αξιομνημόνευτες. Κρίμα που η δική του φιλαυτία τον αφήνει εδώ εκτεθειμένο στις μονομανείς του σκηνοθετικές μανιέρες και, αντι να τον απελευθερώνει, τον κρατάει δέσμιο μιας ξεκάρφωτης – για τη Λευκή Κορδέλα – αποστασιοποιημένης και «κρύας» κινηματογράφισης. Δεν είναι να απορείς που κέρδισε Χρυσό Φοίνικα, αφού η ίδια η πρόεδρος της Επιτροπής, Ιζαμπέλ Ιπέρ, χρωστάει τουλάχιστον το 1/3 της σχιζοφρένειάς της στο Χάνεκε…
Υ.Γ. Την προηγούμενη εβδομάδα, αυτός ο σατανικός δαίμονας που κατοικεί στα πληκτρολόγια όλης της οικουμένης, «έκοψε» ένα αστεράκι απο τη βαθμολογία του Κυνόδοντα. My bad, Γιώργο…
THEY’RE SIMPLY… THE REST
ΝΟΜΟΤΑΓΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ( * * ) του Γκάρι Γκρέι. Φυλακισμένος χήρος σύζυγος εκδικείται θάνατο γυναίκας και τέκνου με κατά συρροήν… εκτελέσεις, παρά τις απέλπιδες προσπάθειες φιλότιμου εισαγγελέα. Στιβαρό σε ατμόσφαιρα αλλά εξαιρετικά χαλαρό σε ρυθμούς και σεναριακές ανατροπές αστυνομικό θρίλερ, όπως ακριβώς μας έχει συνηθίσει ο Γκρέι, που ειδικεύεται αν μη τι άλλο στο είδος, αλλά δεν έχει ακόμα διορθώσει τα όσα προβλήματα κουβαλάει απο την αρχή της καριέρας του. Μπάτλερ και Φοξ προσφέρουν ενδιαφέρουσα αναμέτρηση εκ διαμέτρου αντίθετων χαρακτήρων, αλλά το αλατοπίπερο λείπει απο την ιστορία που τελειώνει μάλλον άκομψα, σαν μια πρόχειρη παραλλαγή ενός Death Wish.
THIS IS IT του Κένι Ορτέγκα. Backstage υλικό απο τη συναυλία που δεν έγινε ποτέ και που πλασάρεται ως «κύκνειο άσμα» της μακρόχρονης προσφοράς του Μάικλ Τζάκσον στη μουσική Ιστορία. Αλλο πράγμα όμως η κινηματογράφιση ενός γεγονότος κι άλλο η συρραφή εικόνων μιας μορφής που θαρρείς που θα σου λείψει πολύ περισσότερο απο όσο νόμιζες. Προσωπικά, με βρίσκει παντελώς αδιάφορο η συγκεκριμένη προσπάθεια, όσο κι αν οι ορκισμένοι φαν έχουν ήδη αρχίσει να ξηλώνουν καθίσματα!
ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΚΗΠΟΣ ( * * ) του Κλεάνθη Δαδινόπουλου. Νεαρό ζευγάρι, πανευτυχές για το καινούριο του σπίτι, ανακαλύπτει… πτώμα στον κήπο και κάπου σε εκείνο το σημείο τα Μικρά Εγκλήματα Μεταξύ Φίλων συναντούν το χαριτωμένο ελληνικό «τίποτα». Μια απλή ιδέα καταλήγει σε μια εξίσου απλή, μαύρη κωμωδία καταστάσεων που απλώς διεκπεραιώνεται απο τον Δαδινόπουλο όσο και απο τους δύο πρωταγωνιστές του – σώζεται όμως απο την οριακή μετριότητα κυρίως χάρη στους β’ ρόλους και την αξιοπρόσεχτη δουλειά σε μοντάζ και φωτογραφία. Μέχρις εκεί, όμως…
Πάνος Κατσιμπέρης | skotseziko-ntous.blogspot.com
Related Posts:
Leave a Reply
