Οι ταινίες της εβδομάδας | 19.11.2009
ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ (0)
Σκηνοθεσία: Τζιμ Τζάρμους
Πρωταγωνιστούν: Ισαάκ ΝτεΜπανκόλ, Τίλντα Σουίντον, Τζον Χερτ, Μπιλ Μάρεϊ
Θα ξεκινήσω άγαρμπα. Είναι απίθανο αυτό το πράγμα που συνέβη στην τελευταία ταινία του Τζάρμους. Δύο ολόκληρες ώρες όπου παίζει σε repeat το πρώτο δεκάλεπτο! Δε θυμάμαι να το έχω ξαναζήσει πρόσφατα, αλλά και να το έζησα, το γεγονός οτι το ξέχασα σημαίνει πολλά για τα Ορια του Ελέγχου…
Ο Τζάρμους εδώ έχω την εντύπωση οτι βαρέθηκε πραγματικά να ασχοληθεί με οτιδήποτε άλλο εκτός απο την επιδειξιομανία του. Ξεκινά με το γεγονός ενός πληρωμένου εκτελεστή που αναλαμβάνει μια αποστολή. Τί είναι, δεν ξέρουμε. Τί κάνει ακριβώς, δεν το καταλαβαίνουμε. Φτάνει κάπου στο τέλος, αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνουμε. Και ναι, η ταινία τελείωσε! Ορεξη να ‘χεις να σκέφτεσαι «τι, πως, γιατί», τη στιγμή που ο Τζάρμους σε έχει πιάσει σούπερ κορόιδο ενώ εκείνος έκανε το χαβαλέ του. Στο πρώτο δεκάλεπτο, ο ήρωας παίρνει ενα αεροπλάνο, πηγαίνει στο ξενοδοχείο, μετά σε μια καφετέρια και εκεί συναντά έναν τύπο. Την επόμενη μέρα το ίδιο. Και ξανά. Και ξανά. Μέχρι να τελειώσει αυτό το βασανιστήριο, έχουμε δεί διάφορους τύπους να λένε ακατανόητες μπαρούφες στον πρωταγωνιστή, αυτός να μην βγάζει άχνα και στο τέλος… τίποτα! Εν ολίγοις; Ο Τζάρμους πουλάει στιλάκι. Μούρη. Η σκηνοθεσία του, όπως και το μοντάζ του, διακατέχονται απο μια εκνευριστική εγωπάθεια και ψεύτικο εντυπωσιασμό. Οι διάλογοί του δε βγάζουν επίτηδες νόημα, αλλά κουράζουν με το «δήθεν» της παρλάτας ανάμεσα σε δύο τάχα μου εκκεντρικούς χαρακτήρες κάθε τρείς και λίγο. Το φιλμ δεν έχει ούτε το χιούμορ και τον cool ρυθμό του Ghost Dog, ούτε την υπνωτιστική ατμόσφαιρα του Νεκρού, ούτε το συναισθηματισμό του Broken Flowers (πιο πίσω δε σας πάω, γιατί θα τρομάξετε!). Απλώς, δεν έχει τίποτα. Δε συμβαίνει τίποτα, δεν ακούγεται τίποτα, δε σε απασχολεί τίποτα. Ο κεντρικός ήρωας είναι τόσο εκνευριστικά αδιάφορος, οι δεύτεροι ρόλοι (παρά την παρουσιά σπουδαίων καρατεριστών) καταντούν γραφικές φιγούρες αμπελοφιλοσόφων, το στόρι είναι απλώς ανύπαρκτο. Τί παραπάνω να σχολιάσεις;
Δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσω την… κατσάδα. Ο Τζάρμους υπερφόρτωσε με τόση εγωπαθή σιγουριά τα κολλήματα και τις μανιέρες του, αφαίρεσε το χιούμορ και ισοπέδωσε το ρυθμό, κάνοντας ενα φιλμ που σε κάνει στο τέλος του να προβληματίζεσαι: What the fuck was that? Για να μην πω τίποτε χειρότερο…
THEY’RE SIMPLY… THE REST
ΚΙ ΑΝ ΣΟΥ ΚΑΤΣΕΙ; ( * * ) του Γούντι Αλεν. Μεσήλικας νεοϋρκέζος καθηγητής παντρεύεται νεαρά κορασίδα παρά την αντίθετη άποψη της μητρός, που αποφασίζει να πάρει το νόμο στα χέρια της… Τα χέρια του Γούντι Αλεν, αντίθετα, έχουν γεράσει και αυτό φαίνεται τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότερο κάθε φορά. Παρά την επιστροφή του στο γνώριμο (και «γούρικο» τις περισσότερες φορές) σκηνικό της Νέα Υόρκης και παρά το γεγονός οτι το στόρι και οι διάλογοι έχουν έναν ενδιαφέροντα αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, η ταινία μένει ξεκρέμαστη απο ιδέες και έμπνευση αρκετά νωρίς, δεν ολοκληρώνεται όπως θα όφειλε για φιλμ του Αλεν και τελικά δε σου αφήνει παρά την ίδια πικρόχολη γεύση που αφήνει στον ίδιο τον ήρωα αυτή η ιδιάζουσα γεροντοϊστορία.
ΝΕΑ ΣΕΛΗΝΗ του Κρις Βάις. Εδώ τοποθετούμαι ξεκάθαρα: δεν με ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο αυτό το βαμπιρικό merchandise του MTV και των δεκαετράχρονων σεξουαλικά απελπισμένων νεανίδων της άλλης άκρης του Ατλαντικού. Ακόμα και με αυστηρά αντικειμενικό μάτι, δεν δικαιολογώ τον κοριτσίστικο παροξυσμό για τον Ρόμπερτ Πάτινσον, ούτε και την «ο,τι κάτσει» παρακουλτούρα που προσπαθεί να πλασάρει η – κατ’ευφημισμό – συγγραφέας Στέφανι Μάγιερ. Οπότε, όπως με το προηγούμενο φιλμ της σειράς, έτσι και στη Νέα Σελήνη έριξα… μαύρο και απέφυγα την προβολή του. Αρα, δε θα εκφέρω και άποψη…
2012 ( * ) του Ρόλαντ Εμεριχ. Δεδομένου οτι την προηγούμενη εβδομάδα δεν έβαλα κριτική λόγω… παγκόσμιας πρώτης, έχω να συμπληρώσω απο τούτο εδώ το βήμα οτι παραλίγο να χάσω τις αισθήσεις μου απο τα χασμουρητά στο νέο «όλα σπάστα, όλα καύτα» mega disaster epic του Εμεριχ. Ερθει δεν έρθει το τέλος του κόσμου, πάρει δεν πάρει το Οσκαρ Οπτικών Εφέ (απο τα εντυπωσιακότερα που έχουμε δει ποτέ), σπάσει δε σπάσει κάθε εισπρακτικό ρεκόρ, εγώ το μόνο που θα επαναλαμβάνω είναι το εξής: Αφού κατάφερα και βαρέθηκα στην καταστροφή του κόσμου, δεν έχω να ζητήσω τίποτε άλλο πια, απο κανέναν παραγωγό…
Πάνος Κατσιμπέρης | skotseziko-ntous.blogspot.com
Related Posts:
Leave a Reply
