Οι ταινίες της εβδομάδας | 26.11.2009
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αυτό που γίνεται, ξανά, με τις εταιρίες διανομής είναι άνω ποταμών. Ταινίες που άλλαξαν τελευταία στιγμή τον προγραμματισμό τους (βλ. Τζάρμους) και άλλες που έρχονται την ίδια τελευταία στιγμή (βλ. το νέο Γκίλιαμ, που δεν πρόφτασα να δω) σε κάνουν να θες να μεταναστεύσεις…
DISTRICT 9 (* * * *)
Σκηνοθεσία: Νιλ Μπλόμκαμπ
Πρωταγωνιστούν: Σάρλτο Κόπλι, Τζέισον Κόουπ, Νάταλι Μπολτ
Αν πρέπει να εντοπίσω μία και μόνο ταινία, απο τις πρόσφατες, που να δείχνει so… 2009, αυτή είναι το District 9! Και δεν το λέω μειονεκτικά, απλά όταν το δείς κι εσύ θα καταλάβεις γιατί αυτή ΔΕΝ είναι άλλη μια μελλοντολογική φανφάρα…
Τα όσα λαμβάνουν χώρα στο φιλμ του Νιλ Μπλόμκαμπ είναι στο εδώ και τώρα. Κι ας έχουν περάσει δύο και βάλε δεκαετίες απο τότε που οι καραβιδόμορφοι εξωγήινοι πάτησαν πόδι σε τούτο το σιχαμερό πλανήτη. Και ενοχλούν. Ποιούς; Τους ήσυχους και “αξιαγάπητους” γήινους! Αρχίδια! Εμείς ενοχλούμε, και μάλιστα πολύ. Οι τύποι απλά θέλουν να πάνε σπίτι τους. Κι εμείς νομίζουμε οτι ήρθαν να μας φάνε το ψωμί και να μας γεμίσουν αρρώστιες.
Σας λένε κάτι όλα αυτά; Μήπως, παρ’ελπίδα, κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τον… μετανάστη της γειτονιάς σας; Είναι παραπάνω απο προφανές, εντάξει. Ο Μπλόμκαμπ δεν δίνει τον φουτουριστικό τόνο της ταινίας του βαρύγδουπα και με ατελείωτες υποπλοκές. Μπαίνει γρήγορα στο ψητό, προετοιμάζει και ετοιμάζει ταυτόχρονα το έδαφος της κυρίως πλοκής, που εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς, υιοθετώντας ενα ψευδοντοκιμαντερίστικο ύφος, που κάνει το φιλμ να μοιάζει με τηλεοπτικό “μάχιμο” ρεπορτάζ χωρίς… σύνορα. Ετσι, η καταγγελία γίνεται μομφή και ειρωνεία και ξαναμανά καταγγελία, όσο αυτό χρειάζεται να αλλάζει χωρίς να διαβρώνεται το περιεχόμενο. Αυτό είναι έργο σκηνοθέτη, 100%. Και το “χαλινάρι” που είχε πάνω απο το κεφάλι του, ο Πίτερ Τζάκσον, του έδωσε μια εικόνα “περιποιημένης” b-movie (και με τα εξαιρετικά εφέ της Weta), μάχιμης και ταυτόχρονα εντυπωσιακής – όπως ακριβώς ενα… κοινωνικό sci-fi έπος που σέβεται τις προθέσεις του!
Οχι χωρίς ελαττώματα (παρατηρείται μερική… υπερσυσσώρευση κλισέ προς το φινάλε, οι “κακοί” της φυλής μας παραείναι καρικατούρες), αλλά με καρδιά, άντερα και δυναμισμό μπροστά και πίσω απο την κάμερα, το District 9 θα κλείσει το μάτι μονάχα σε όσους τα έχουν ανοιχτά. Οι υπόλοιποι, βολευτείτε με… νέες σελήνες.
THEY’RE SIMPLY… THE REST
500 ΜΕΡΕΣ ΜΕ ΤΗ ΣΑΜΕΡ ( * * * * ) του Μαρκ Γουέμπ. Πώς περιγράφεις μια ερωτική ιστορία που κράτησε 1,5 χρόνο και δεν… περιγράφεται; Απλά λες οτι αυτό που θα ακολουθήσει «δεν είναι ερωτική ιστορία». Είναι απλώς η ρομαντική πλευρά μιας καθημερινής, «αστικής» περιπέτειας ενός άντρα και μιας γυναίκας. ‘Η αλλιώς, η ωραιότερη καταγραφή πλάνο προς πλάνο της ζωής που… δεν έζησα μέχρι τώρα στη εξωκινηματογραφική μου ρουτίνα! Ο Γουέμπ, παίρνει κεφάλια σε διαλόγους και ανάσες στη σκηνοθεσία, δίνοντάς σου συνεχώς και επίμονα την εντύπωση οτι αυτό που παρακολουθείς είναι ένα ονειρό σου, μια ιστορία που σου είπε κάποτε κάποιος ή ακόμα και… η ίδια σου η ζωή. Ντεσανέλ και Γκόρντον-Λέβιτ δίνουν ρεσιτάλ ερμηνειών, προγειωμένοι και ονειροπαρμένοι ταυτόχρονα, ιδανικές ενσαρκώσεις του εαυτού σου ή του ανθρώπου δίπλα σου. Οσο για ατάκες, συναίσθημα, ατμόσφαιρα, τεχνικές… Θα ήθελα να γράψω ενα τρισεκατομμύριο πράγματα, αλλά ο χώρος (και η πληθώρα καλών ταινιών αυτή τη βδομάδα) μου το απαγορεύουν. Αλλά καλύτερα έτσι, γιατί γράφοντας μπορεί να χάσω «κάτι» απο αυτό που βίωσα βλέποντας αυτή την υπέροχη ταινία…
ΜΙΚΡΟΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ( * * * ) του Ζαν-Πιέρ Ζενέ. Παρόλο που η σφαίρα που δέχτηκε στο κεφάλι παραμένει… αμετακίνητη, ο πλέον άνεργος και άστεγος Μπαζίλ αποφασίζει να αρπάξει την παγαποντιά απο τα μαλλιά και σε συνεργασία με μια ντουζίνα μικροαπατεώνων αποφασίζει να τα βάλει με όποιον βρεθεί μπροστά του. Επιστροφή του αγαπημένου σκηνοθέτη της Αμελί και των Ατελείωτων Αρραβώνων στην μπαρόκ κωμωδία, στα χνάρια ενός Delicatessen, με έντονο – φευ! – το παραμυθιακό στοιχείο (βλ. τη σπηλιά-λαγούμι της συμμορίας) αλλά και την μπουρλέσκ, ίσως και πέρα απο τα όρια της φάρσας, ατμόσφαιρα. Δυστυχώς, δεν αγγίζει τα ύψη των τελευταίων ταινιών του, ούτε κάνει το βήμα παραπάνω όπως στην Πόλη των Χαμένων Παιδιών, αλλά είναι τέτοια η δημιουργική ματιά του που δίνει ανεξέλεγκτη ορμή και δύναμη στις εικόνες που σε κατακλύζουν, όπως και στο βιτριολικό χιούμορ της νέας γαλλικής σχολής.
FISH TANK ( * * ) της Αντρεα Αρνολντ. Εφηβη κορασίδα, μετά άνεργης μητρός και μικρής αδερφής, ξεδίνει τη μιζέρια της στο χορό, μέχρι που η μητέρα γνωρίζει νέο boyfriend. Και παρά το γεγονός οτι η Αρνολντ έδωσε ελπίδες στο Red Road, πριν 4 χρόνια, εδώ το γυρίζει σε αποκαρδιωτικό… Κεν Λόουτς, χωρίς ουσιαστικό λόγο. Η ταυτότητά της δεν είναι αυτό που παρουσιάζεται στη νέα της ταινία, χωρίς φυσικά να χάνεται η στέρεα σκηνοθετική της δομή και το ταλέντο της να διαλέγει ξεχωριστούς ηθοποιούς (όπως ο Μάικλ – Αδωξος Μπάσταρδος – Φασμπέντερ). Αλλά λίγο η βρετανική μιζέρια, λίγο η κλάψα, λίγο η μουντάδα, κάπου έχασα εκείνο το πραγματικά ωμό συναίσθημα της πρώτης κούρσας…
Πάνος Κατσιμπέρης | skotseziko-ntous.blogspot.com
Related Posts:
Leave a Reply
