Moby – Wait For Me

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Αντωνης Παρασκευας @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Είναι χρόνια τώρα που ο δημοφιλής καλλιτέχνης επαναλαμβάνει το, πετυχημένο κατά τα άλλα, ίδιο σενάριο, αυτό του ‘Play’. Άλλες φορές με επιτυχία, αφήνοντας πολύ ωραία τραγούδια ως παρακαταθήκη, μα κατά κύριο λόγο, σύμφωνα με την ταπεινή μου γνώμη, οι δουλειές του άφηναν μία γεύση που θα την χαρακτήριζα «μια από τα ίδια». Το ‘Wait for me’ έρχεται να αλλάξει αυτό το σκηνικό διότι αποτελεί για μένα μια νέα ολοκληρωμένη πρόταση ενώ συγχρόνως φέρνει φαρδιά πλατιά την μουσική υπογραφή του καλλιτέχνη. Xαρακτηριστική εξάλλου είναι και η δήλωση του Moby σχολιάζοντας το εν λόγω άλμπουμ: ‘Σε αυτή τη δουλειά ήθελα να κάνω κάτι που αγαπώ, χωρίς να ανησυχώ για τον αντίκτυπο που θα έχει στην αγορά. Το αποτέλεσμα είναι ένας πιο ήρεμος, μελωδικός και προσωπικός δίσκος, περισσότερο από κάθε άλλον στο παρελθόν.’

Έτσι αν το περσυνό κεφάτο ‘Last Night’ ήταν μια ‘ερωτική’ επιστολή στην disco σκηνή της Νέας Υόρκης, το ‘Wait for me’ είναι το ακριβώς αντίθετο, μια ηχητική αποτύπωση της μελαγχολίας, της αποξένωσης και της ‘μουντάδας’ που προκαλεί αυτή η πόλη. Χαρακτηριστικό είναι πως σε ολόκληρο το δίσκο δεν θα βρούμε ούτε ένα ‘φωτεινό’ κομμάτι. Επίσης χαρακτηριστικό του νέου δίσκου είναι και η οργανική προσέγγιση που ακολουθεί ο Moby αυτή την φορά. Όχι ότι απαλλάσσεται από τον ηλεκτρονικό του ήχο, απλά εδώ τον βάζει σε δεύτερη μοίρα, προσπαθώντας να δώσει στα τραγούδια μια πιο φυσική διάσταση, ώστε να δηλώσει μουσικά το ύφος που θέλει να καταδείξει με την παρούσα δουλειά. Γνωρίζοντας τις περιορισμένες φωνητικές του ικανότητες, παραδίδει ξανά το μικρόφωνο σε ορισμένες φίλες του, αφήνοντας μόνο για τον εαυτό του το πολύ όμορφο ‘Mistake’ που ξεχωρίζει από την αρχή με τα βιολιά στο φόντο και σε πρώτο πλάνο τοποθετεί την κιθάρα και τα ντραμς.

Πέρα από το ’Mistake’ και το ’Ηope is gone’ που θυμίζει ελαφρώς Portishead, άλλες δυνατές στιγμές του δίσκου αποτελούν το ’Pale horses’, ένα ‘κολλητικό’ ήπιο κομμάτι με γυναικεία φωνητικά, το ορχηστρωτικό ‘Shot in the back of the head’ το οποίο αναδύει μια αυθεντική μελαγχολία (σκηνοθετημένο από τον David Lynch παρακαλώ..!) καθώς και το ‘Study wars’. Ένσταση μου τα πολλά ορχηστρικά κομμάτια του δίσκου τα οποία θα έλεγα πως προσφέρονται περισσότερο για μουσικό χαλί παρά για προσεκτικές ακροάσεις.

Το ‘Wait for me’ μπορεί να μην είναι καλύτερο από το κορυφαίο ‘Play’, αποτελεί όμως μια ακόμη απόδειξη πως ο Moby πράττει ακριβώς αυτό που θέλει χωρίς να προσπαθεί να ανταποκριθεί και να ικανοποιήσει τα γούστα κανενός. Ούτε στα κλαμπ θα ακουστεί, ούτε τα ραδιόφωνα θα μονοπωλήσει, ένας δίσκος ‘παλικαρίσιος’ θα έλεγα γιατί εκφράζει την άρνηση του καλλιτέχνη να ακολουθήσει την πεπατημένη οδό.

Tracklist

01. Division
02. Pale Horses
03. Shot in the Back of the Head
04. Study War
05. Walk With Me
06. Stock Radio
07. Mistake
08. Scream Pilots
09. JLTF 1
10. JLTF
11. A Seated Night
12. Wait for ME
13. Hope Is Gone
14. Ghost Return
15. Slow Light
16. Isolate

Nine Inch Nails / Jane’s Addiction live – Θέατρο Βράχων – 20.07.2009

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Χρηστος Αναγνωστου @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Για μία ακόμη φορά πριν από μια συναυλία έβαλα στο Playstation το Guitar Hero. Παίζοντας εναλλάξ κιθάρα και μπάσο στο Mountain Song σε κάνει να καταλάβεις γιατί οι Jane’s Addiction όρισαν τον ήχο τουλάχιστον ενός μουσικού ρεύματος. Η ιδέα ότι θα τους βλέπαμε ζωντανά σε λίγες ώρες έφερνε έναν ενθουσιασμό παράλληλα με αμηχανία. Μαζί με τους NIN σε διαφορετικά μουσικά μονοπάτια αλλά παράλληλες μουσικές πορείες ως συγκροτήματα μας είχαν συντροφεύσει σε αρκετές στιγμές στην ζωή μας. Ελπίζαμε απλά να μην μας διαψεύσουν απόψε, γιατί για το να μας απογοήτευαν το έβλεπα δύσκολο.

Ο Alec Empire έφυγε από την σκηνή πριν καλά- καλά προλάβουμε να τον δούμε, ο χώρος είχε κόσμο αλλά ήμασταν πολύ άνετα, οι κερκίδες μας περίμεναν ζεστές και οι μπύρες κρύες και κάπου εκεί ξεχάσαμε τα πάντα. Μια ψηλόλιγνη φιγούρα εμφανίστηκε στην σκηνή. Δεν τον είχαμε ξαναδεί ποτέ από τόσο κοντά αλλά μας ήταν τόσο γνώριμος που δεν χρειάστηκε ζέσταμα το πράγμα. Μια τόσο θερμή μέρα άλλωστε ήταν ότι πρέπει να πάμε “Up the Beach”. O Farrell δεν κάθετε ούτε λεπτό, με δυο απαστράπτοντα περιβραχιόνια και μια see-through μπλουζίτσα που καταλήγει σε κρόσσια σαν μίνι φουστίτσα πάνω από το παντελόνι του τραγουδά για “Whores” και κάτι που “Aint No Right”. Δίπλα του στέκεται αντάξια ο (classic) ημίγυμνος Navarro όπου με την κιθάρα του μας ταξιδεύει στα ερωτικά σόλο του “Three Days”.

Κάπου εκεί λύνονται και οριστικά τα προβλήματα του μπασίστα Avery και ξεχύνονται άνετα πλέον στο “Mountain Song” και στο “Been Caught Stealing” όπου έχουμε και το πρώτο ανακάτεμα του κοινού όχι όμως και τόσο μεγάλο γιατί η ηλικία στις πρώτες γραμμές είναι πάνω από -αντα και δεν βοηθάει. Λίγο πριν το Summertime Rolls έχουμε μια χαλάρωση. Έχει νυχτώσει πλέον και ο Perry δίνει το σύνθημα “No more Yanni!” μετά από αυτό στο “Stop” σταματημό δεν έχει και αυτός και ο κόσμος. Μιας και πλέον έχει κατέβει και τραγουδάει μέσα από το κοινό. Μας λέει μια μπερδεμένη ιστορία για το ΌΧΙ και τους ναζί και κοιτάει κάτω από το κιλτ του drummer υπό τους ήχους των ηλεκτροακουστικών οργάνων στο “Jane Says”. Κάποιοι θα ήθελαν δουν και την γυναίκα του επί σκηνής εμείς και από κάτω που την είδαμε μας έφτασε…

Το post στο Twitter για την έναρξη του live των Nine Inch Nails πρέπει να καθυστέρησε τουλάχιστον 10 λεπτά. Ο λόγος; Δεν θέλαμε να χάσουμε τίποτα από αυτά που συνέβαιναν επί σκηνής. Το τρίο του “Terrible Lie”, “Discipline”  και “March of the Pigs” ήταν σαν μία διεστραμμένη σεξουαλική εμπειρία από την οποία θες να ξεκολλήσεις γιατί υποφέρεις αλλά δεν μπορείς. Ο ήχος απόψε ήταν απίστευτος , ένα παιδί από την παρέα αναφώνησε “Αυτοί παίζουν σαν να είναι σε studio” και όντως ίσχυε κάτι τέτοιο χωρίς όμως να έχουμε με τίποτα απλή αναπαραγωγή τον κομματιών . Η μπάντα ήταν εκεί μπορεί ο Reznor να  μιλούσε σχεδόν ελάχιστα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν εντυπωσιακή η εμφάνιση του. Κάτω από άπειρους προβολείς ήταν η περσόνα της βραδιάς με τον Finck να του κλέβει διακριτικά στιγμές δόξας. Θυμηθήκαμε παλιά κομμάτια όπως το “Burn” από το soundtrack του Natural Born Killers και ακούσαμε και άλλα πολύ πιο άγνωστα όπως το “Non Entity”.

H αλήθεια είναι ότι αν και μέρος του κοινού δεν ήξερε τα κομμάτια δεν είχαμε τα γνωστά παράπονα και τύπους να φωνάζουν επίμονα για κομμάτια. Ως αποζημίωση είχαμε ένα από τα δυνατότερα κλεισίματα συναυλίας ever αρχικά με το νεότερο “Survivalism” και ταξιδεύοντας πίσω στο χρόνο με τα “The Hand That Feeds” , “Head Like A Hole” (με όλο το θέατρο να ουρλιάζει το ρεφρέν) και μια πληγωμένη μπαλάντα που “Hurt” όλοι μαζί. Σίγουρα ο Reznor είναι έμπορας αλλά παράλληλα είναι και διάνοια στις μουσικές του συνθέσεις αλλά και μεγάλος performer! Η αποψινή βραδιά ανήκε στην γενιά των 90s στα παιδιά που μεγάλωσαν με 01 και Ρόδον FM και για μία ακόμη φορά ήμασταν και εμείς εκεί.

Photos by: Anna Kweskin

Hardline – Leaving The End Open

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Αντωνης Παρασκευας @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Kαταρχήν να ξεκαθαρίσω πως δηλώνω αμετανόητος fan του χώρου του μελωδικού-ραδιοφωνικού ροκ. Ενός χώρου που, εδώ στην Ελλαδίτσα μας, θεωρείται αρκετά παρεξηγήσιμος έως και απορριπτέος θα συμπλήρωνα. Και αυτό διότι θεωρείται αρκετά ‘φλώρικος’, ας μου επιτραπεί η έκφραση, στα αυτιά των φίλων μας των metalheads ενώ οι υπόλοιποι νομίζω πως δεν έχουν δώσει την κατάλληλη ευκαιρία να ‘εντρυφήσουν’ στα ακούσματα του χώρου μιας και ακολουθούν τις επιταγές της μόδας. Εγώ απλά να δηλώσω πως είναι κρίμα πως συγκροτήματα-μεγαθήρια που έχουν γράψει ιστορία με χρυσά γράμματα(βλέπε Journey, Foreigner για παράδειγμα) να σνομπάρονται εντελώς από τους εγχώριους διοργανωτές μας και να αναγκάζονται οι Έλληνες fans να ταξιδεύουν, με το ανάλογο κόστος βέβαια, στα ευρωπαικά festival για να απολαύσουν την μουσική που αγαπούν. Ευτυχώς μας επισκέφτηκαν, πριν μερικά χρόνια και λίγο πριν διαλυθούν, οι Toto και ‘σώσαμε’ τα προσχήματα! Ας μην φανώ όμως περισσότερο ‘πικρόχολος’ και ας προχωρήσω με την κριτική του καινούριου άλμπουμ των Hardline.

Oι Hardline αποτελούν ένα αρκετά σεβαστό όνομα στον χώρο μιας και είναι εν ενεργεία εδώ και 18 χρόνια περίπου. Oι fans του μελωδικού ροκ θα πρέπει ήδη να γνωρίζουν ή και να κατέχουν το ‘Double Eclipse’(ένα μικρό διαμάντι κατ εμέ) που κυκλοφόρησε το 1992 και γνώρισε αρκετά μεγάλη επιτυχία. Σε αυτό το άλμπουμ άλλωστε συμμετείχε ο σπουδαίος κιθαρίστας των Journey Neal Schon,οπότε το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να είναι αν μη τι άλλο τουλάχιστον αξιόλογο. Ακολούθησε το 2002 το μέτριο, θα έλεγα, δεύτερο πόνημά τους με τον τίτλο ‘ΙΙ’. Ένα άλμπουμ που βρήκε το συγκρότημα να εξερευνεί τους μουσικούς ορίζοντές του χωρίς τον Neal Schon αφού είχε αντικατασταθεί από τον αδερφό του τραγουδιστή των Hardline, τον έτερο Gioeli. Επτά χρόνια αργότερα κυκλοφορεί τον τρίτο εν λόγω άλμπουμ των Αμερικανών, με αρκετή ανυπομονησία, μιας και όλοι περιμέναμε ένα δίσκο ανάλογο των προσδοκιών που μας δημιούργησε το συγκρότημα με το ντεμπούτο του. Άξιζε τελικά αυτή η αναμονή; Η απάντηση βρίσκεται κάπου ενδιάμεσα.

Σαφώς καλύτερο από το ‘II’ αλλά σε καμία περίπτωση δεν αγγίζει τα ‘δυσθεώρητα’ όπως φαίνεται μουσικά ‘ύψη’ του ‘Double Eclipse’. Το ‘Leaving the end open’ κρατά το επίπεδο των συνθέσεων σε αρκετά ικανοποιητικά επίπεδα με την μπάντα να ‘ανανεώνει’ τον ήχο της έτσι ώστε να ακούγεται ακόμη πιο ώριμη μουσικά. Οι φίλοι του χώρου θα ικανοποιηθούν για ακόμη μια φορά με την φωνή του Johny Gioeli ενώ η κιθάρα του Josh Ramos (που αποδεικνύεται σοφή επιλογή να αντικαταστήσει εν τω μεταξύ τον έτερο GIoeli) χαρακτηρίζεται από την έντονη μελωδική της αίσθηση. Εκείνο που προκαλεί κυρίως εντύπωση είναι πως αυτή την φορά οι Ηardline προσπαθούν να προσθέσουν και progressive στοιχεία στα καομμάτια τους και σε μερικά σημεία το καταφέρνουν με αρκετή επιτυχία όπως στο ‘Voices’. Mεγάλο μέρος του υλικού τους κινείται σε mid tempo ύφος ενώ για πρώτη φορά ίσως ο δίσκος χρειάζεται περισσότερες ακροάσεις ώστε να γίνει ‘κτήμα’ του ακροατή. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι τα ραδιο-φιλικά ‘Start again’ και ‘Falling free’ και η εκπληκτική μπαλάντα ‘In this moment’.

To ‘Leaving the end open’ μπορεί να μην διεκδικεί τον τίτλο του άλμπουμ της χρονιάς στο χώρο του μελωδικού hard rock αλλά πιστεύω ακράδαντα πως αποτελεί μια άκρως ποιοτική κυκλοφορία που θα ικανοποιήσει τους οπαδούς του χώρου και θα αποτελέσει καλή συντροφιά μέχρι την επόμενη τους δουλειά η οποία ελπίζουμε πως δεν θα αργήσει και πάλι τόσο πολύ. Προσωπικά εύχομαι ο τίτλος του δίσκου να αποβεί ‘προφητικός’ μιας και υπάρχουν φήμες για την μελλοντική παρουσία του συγκροτήματος στο μουσικό στερέωμα.

Tracklisting:

01.: Voices
02.: Falling Free
03.: Start Again
04.: Pieces Of Puzzles
05.: Bittersweet
06.: She Sleeps In Madness
07.: In This Moment
08.: Give In To This Love
09.: Before This
10.: Hole In My Head
11.: Leaving The End Open

Αντίο Michael – Tribute to Michael Jackson

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Γιαννης Καμαρινος @ Articles | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Ζούμε πια σε έναν κόσμο χωρίς Michael Jackson. Το παιδί από το άσημο Γκάρι της Ιντιάνα που κατάφερε να απογειώσει έναν πλανήτη ολόκληρο με τη μουσική και το σώου, έφυγε από κοντά μας, στις 25 Ιουνίου. Φάντασμα του εαυτού του για πολλά χρόνια, με προβλήματα υγείας, κυνηγημένος για το περιβόητο σκάνδαλο παιδοφιλίας και με προβλήματα διαχείρισης στην ιδιότυπη οικογένεια του και την περιουσία του, τελικά απέδειξε ότι είχε κατακτήσει μια παντοτινή θέση στην καρδιά των αναρίθμητων οπαδών του αλλά και μια θέση σε αυτό που αποκαλούμε «συλλογικό συνειδητό».

Τι και αν βλέπαμε φωτογραφίες με τον ίδιο υποβασταζόμενο σε άθλια κατάσταση, τι και αν ακούγαμε για τα απίστευτα προβλήματα που δημιούργησε η ματαιοδοξία περί αλλαγής προσώπου και χρώματος δέρματος… Υπήρχαν πολλοί λόγοι να μην ασχολείσαι μαζί του, από το 2001 και μετά. Όμως, να πάρει, ήταν ο Michael Jackson! Του τα συγχωρούσαμε όλα, ακούγοντας τα τραγούδια του και προσπαθώντας στα νεανικά μας πάρτυ, πίσω στο ΄80 να μιμηθούμε τις χορευτικές του φιγούρες, το ντύσιμό του… Επιπλέον, σε μια εποχή που η πληροφόρηση έρεε με ρυθμό …σταγονόμετρου, οι παραγωγές του είχαν καταφέρει να αποκτήσουν μυθική υπόσταση. Ήταν απλά ο καλύτερος, περιτριγυρισμένος από τους καλύτερους! Δεν ήταν απλά πιόνι της μουσικής βιομηχανίας, ήταν αυτός που την κινούσε!

Βεβαίως, κάθε άνοδος ακολουθείται από μια πτώση, όταν αυτός που έχει φθάσει στην κορυφή δεν γνωρίζει που πρέπει να σταματήσει. Είναι σίγουρο, ότι το 1958, τη χρονιά που γεννήθηκε, τίποτα δεν προδιέγραφε ότι ένα «μαυράκι», μέλος μιας φτωχής πολύτεκνης οικογένειας θα μπορούσε να φθάσει τόσο ψηλά. Ο ρατσισμός ήταν ακόμα επίσημη πολιτική των ΗΠΑ, αν και οι πρώτες αλλαγές είχαν αρχίσει να συντελούνται. Μαύροι και λευκοί ήταν σχεδόν αδύνατον να συναντηθούν στο ίδιο μέρος, ιδίως στις επαρχιακές πόλεις. Οι ευκαιρίες στη μόρφωση και την κοινωνική εξέλιξη, φάνταζαν έργο τιτάνιο.

Όταν η ιστορία σού χαμογελά

Παράλληλα, ο Έλβις είχε ήδη ξεκινήσει να σαγηνεύσει τα (λευκά) πλήθη και οι μουσικοί παραγωγοί να αντιλαμβάνονται ότι η προσεγμένη επί σκηνής εμφάνισης και η πώληση των δίσκων βινυλίου μπορεί να μετατραπεί σε κάτι απίστευτα προσοδοφόρο, μιας και το ραδιόφωνο προσέφερε δυνατότητες προώθησης. Σκέφτηκαν λοιπόν κάποιοι, πώς δεν μπορούσαν να αγνοήσουν τους απίστευτούς μουσικούς, τις φωνάρες και τη μουσική παράδοση που είχε δημιουργηθεί. Η μαύρη κοινότητα μπορούσε να έρθει σε επαφή με τη λευκή, έστω μέσω του πικάπ! Εκεί χαμογέλασε η τύχη για την οικογένεια Jackson. Πέντε παιδιά, μαζί και ο Michael, σχηματίζουν στα τέλη του ’60 τους Jackson5 και υπογράφουν σύντομα συμβόλαιο με τη θρυλική Motown.

Η επιτυχία δεν άργησε να έρθει και έτσι ο μικρός Michael μαθαίνει σε νεαρή ηλικία τα της σκηνής και τα της δισκογραφίας. Όμορφα τραγούδια, συνδυασμένα με χορευτικά, πλούσιες για την εποχή παραγωγές… Το σχήμα περιοδεύει εντός και εκτός ΗΠΑ, ήδη από το 1970 και μέχρι το 1984 έχει κατακτήσει τα πάντα! Πολλά τραγούδια στην κορυφή των charts, απίστευτες πωλήσεις, παγκόσμια αναγνώριση. Άντεξε την πτώση της Motown, το 1976 υπέγραψαν στην CBS και έπειτα στην Epic, αλλάζοντας το όνομά τους σε Jacksons (τα συμβόλαια της εποχής μπορούσαν να δεσμεύσουν απίστευτα πράγματα, μέχρι και μέλη της μπάντας…). Ήταν οι πρώτοι μαύροι καλλιτέχνες που αγκαλιάστηκαν τόσο θερμά από το λευκό ακροατήριο και αν όλα είχαν σταματήσει στα μέσα του ’80, θα μιλούσαμε για τα φαινόμενα που έγραψαν τη δική τους χρυσή σελίδα. Η τύχη όμως δεν είχε τελειώσει με τον …πιτσιρικά.

Ήδη από την αρχή, οι παραγωγοί της Motown φαίνεται ότι εντοπίζουν στον άγουρο ακόμα Michael ένα πηγαίο ταλέντο. Ηχογραφεί δύο solo δίσκους (Ben-1971, Got to be there-1972), οι πρώτοι και εν πολλοίς άγνωστοι ακόμη και σήμερα στο ευρύ κοινό, πόσο μάλλον σπάνιοι και πανάκριβοι να τους αποκτήσει κανείς στην αυθεντική τους μορφή… Ακολουθεί ακόμα ένας το 1973 (Music and Me), αλλά θα χρειαστούν ακόμα έξι χρόνια …προετοιμασίας. Το 1979 βγαίνει το «Off the Wall», από την Epic. Αυτή είναι ουσιαστικά και η αρχή της solo καριέρας του. Ο κολοσσιαίος παραγωγός Quincy Jones (έχουν γνωριστεί στη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Wiz) αναλαμβάνει την παραγωγή ενώ μια πλειάδα σπουδαίων μουσικών (McCartney, Wonder, Temperton) πλαισιώνει το project. Αποτέλεσμα; Ήχος φρέσκος, μακριά από το γνώριμο αλλά ντεμοντέ πια ύφος της Motown, ένα εκρηκτικό μίγμα από funk, disco, pop, soul ακόμα και rock και ήχους synthesizer. Όλοι και όλες μιλάνε πια για αυτό το μέλος του συγκροτήματος.

Η αρχή ενός Μύθου

Το 1982 γίνεται η μεγάλη έκρηξη με το Thriller. 100 και πλέον εκατομμύρια δίσκοι, υπερπαραγωγή, θεματολογία που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, χορογραφίες που αναδεικνύουν ένα ξεχωριστό ταλέντο και στο χορό αλλά κυρίως, μια δουλειά που φέρνει τον Michael Jackson στην απόλυτη κορυφή.

Το 1984 εγκαταλείπει τους Jacksons και εστιάζεται στο επερχόμενο album του, που θα βγεί το 1987, το γνωστό σε όλους Bad! Χρειάζεται να αναφέρουμε τίποτα παραπάνω; Παραγωγή αξεπέραστη, τραγουδάρες που έχουν στοιχειώσει το μυαλό μας, απίστευτα videoclips που απαίτησαν μυθικά χρηματικά ποσά. Όλος ο πλανήτης πάλλεται στο ρυθμό του Bad, που παράλληλα εισάγει και νέα ήθη στο marketing της μουσικής βιομηχανίας. Μετά το Bad, τίποτα δεν θα είναι πια ίδιο στη διαδικασία παραγωγής και προώθησης μουσικής. Τίποτα δεν θα είναι ίδιο και στον τομέα των συναυλιών, με το Bad Tour να καθηλώνει εκατομμύρια θεατές, διαρκώντας περίπου δύο χρόνια!

Εάν ο Βασιλιάς είχε σταματήσει εκεί, κανείς δεν θα μπορούσε να του προσάψει οτιδήποτε. Είχε κατακτήσει εις διπλούν τα πάντα, είχε πάει «μπροστά» την ίδια τη μοντέρνα μουσική και μαζί με αυτόν χόρευε όλος ο πλανήτης στους disco-funk ρυθμούς, διανθισμένους με ένα σωρό άλλα στοιχεία και εξαιρετικούς στίχους. Πώς μπορεί όμως αυτό το φαινόμενο να σταματήσει να εκδηλώνεται; Εκεί κάπου άρχισαν και τα μπερδέματα. Το πρόσωπο του από το ’82 στο ΄87 έχει αλλάξει και …ασπρίσει, με τις τάσεις αυτές να συνεχίζονται, προκαλώντας αντιδράσεις στις τάξεις της μαύρης κοινότητας των ΗΠΑ, ο ίδιος γίνεται όλο και πιο περίεργος, ιδρύει την Graceland κτλ. Αλλά δεν έχει πει την τελευταία λέξη.

Το 1991 εκδίδει το «Dangerous». Συνεπής με τους οπαδούς του και την ιστορία, επιστρέφει στην κορυφή, αν και μάλλον δεν έχει φύγει από αυτήν. Ακολουθεί το Dangerous Tour, το οποίο περιελάμβανε και την Ελλάδα, αλλά δυστυχώς, διακόπτεται αναπάντεχα καθώς ανακοινώνεται ότι η υγεία του δεν το επέτρεπε. Οι πρώτες ρωγμές εμφανίζονται και σκιάζουν μια εξαιρετικά δημιουργική περίοδο…

Η πτώση

Το 1993 μιλά δημοσίως για την παιδική του ηλικία και ξεσπάει με αφορμή διάφορα θέματα και λίγο αργότερα ξεκινάει όλο αυτό το κακοστημένο σκηνικό με τα περί παιδοφιλίας, που θα φθάσει μέχρι το 2005 για να τον αθωώσει. Είτε προσωπική λόγοι του αντίδικου είτε για κάποιους άλλους, μια θεωρία συνομωσίας που θέλει τους χορηγούς του να τον εγκαταλείπουν με τρόπο που να μην τον αποζημιώσουν, φέρνουν τον μεγάλο αυτό καλλιτέχνη σε δεινή θέση.

Σκοπός βέβαια δεν είναι να πιάσουμε από αυτό το σημείο και έπειτα τα οικογενειακά του ζητήματα, ωστόσο η υγεία του εμφανίζεται όλο και πιο κλονισμένη και σήμερα –μετά την ιατροδικαστική εξέταση- φαίνεται ότι το γνωστό επεισόδιο με τον προβολέα που του έκαψε τα μαλλιά, του κόστισε πάρα πολύ (11 χειρουργεία), άσχετα αν γελάμε με την παρωδία του αληταρά Eminem.

Το 1995 κυκλοφορεί το «History», ένας διπλός δίσκος με παλιά και νέα τραγούδια και παραγωγή του ιδίου. Οι στίχοι του επιθετικοί, απέναντι σε ένα σύστημα με το οποίο βρίσκεται πια σε ανοικτό πόλεμο. Ακολουθεί μια ακόμα πανάκριβη περιοδεία. Ο Βασιλιάς είναι ακόμα ζωντάνος.

Τελευταίος του δίσκος, το 2001, το «Invincible». Δέκατο και τελευταίο. Όντας ο ίδιος επιχειρηματίας και σκληρός με τα θέματα δικαιωμάτων, έρχεται σε σύγκρουση με τη Sony, και λίγες ημέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία, σπάει το συμβόλαιό του! Μιας και δεν είναι πια ο Jackson της προηγούμενης δεκαετίας, τα προβλήματα με το promotion είναι τεράστια. Αν και φθάνει πάλι στην κορυφή των charts, εν τούτοις είναι πωλήσεις είναι χαμηλές και οι κριτικές μέτριες, ιδίως για τις μπαλάντες του δίσκου. Μνημειώδης ωστόσο είναι η συναυλία που διοργάνωσε στο Madison Square Garden, τον Σεπτέμβρη του 2001, όπου και επανεμφανίστηκε με τους Jackson 5 και μαζί με μια πλειάδα ηχηρών ονομάτων, γιόρτασε τα τριάντα χρόνια παρουσίας στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Πάρα πολλά, για μην τον σέβονται διάφορα τσογλάνια του κατεστημένου των διεθνών ΜΜΕ.

Εδώ ουσιαστικά τελειώνει η καλλιτεχνική ιστορία του σπουδαίου αυτού ερμηνευτή, συνθέτη, στιχουργού και χορευτή. Αυτού που όρισε το σώου και μας έκανε να τραγουδήσουμε, να χορέψουμε, να ονειρευτούμε μαζί του. Που έκανε πολλούς και πολλές από εμάς να ασχοληθούμε με την μουσική και με την παραγωγή, με τον χορό, τη σκηνοθεσία κτλ. Που συνέβαλλε για τη δημιουργία ενός κόσμου πιο όμορφου και με λιγότερο πόνο για μερικές χιλιάδες «ξεχασμένων» σε ιδρύματα και πεινασμένων σε φτωχές χώρες. Αυτού που ήθελε να κοιτάζει τα παιδιά στα μάτια, ίσως γιατί τελικά δεν υπήρξε ο ίδιος ένα παιδί, όταν έπρεπε… Σε ευχαριστούμε Michael…

« Previous   1 2 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 ... 47 48   Next »