Marsheaux – Lumineux Noir

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ιωαννης Γλυκος @ Reviews | 1 ΣΧΟΛΙΟ

You can’t go wrong with Marsheaux… Κάτι τέτοιο σκεφτόμουν όταν έπεσαν στα χέρια μου τα promos του δεύτερου και του τρίτου τους album. Η «εμπειρία» από το debut album τους (“E-Bay Queen”) ήταν αρκετή για να με προδιαθέσει θετικά όταν μπήκα στη διαδικασία να ακούσω το “Peekaboo” πίσω στο 2007. Κι εκείνο με τη σειρά του όχι μόνο δεν με απογοήτευσε αλλά εδραίωσε μέσα μου την θετική άποψη που είχα από την πρώτη τους κιόλας προσπάθεια. Όταν τελικά πριν λίγες εβδομάδες ένας καλός φίλος από το management του σχήματος κότσαρε μπροστά μου το λιτό αλλά πολύ γουστόζικο -όσον αφορά το artwork- promo του νέου τους album, τον κοίταξα χαμογελώντας έχοντας όμως μέσα μου κάποιους δισταγμούς.

Βλέπετε… το “Peekaboo” είχε κυριολεκτικά λιώσει στο iTunes μου, στο αυτοκίνητό μου, στο iPod μου…, παντού!. Το “Wait no more” ήταν για μήνες ολόκληρους (ή μήπως για χρόνια;) το default ringtone μου, ενώ τα “Heaven”, “Hanging On”, “Dream of a disco”, “Promise” και “City on Lights” έχουν εδώ και καιρό μπει στις συλλογές του iTunes και του iPod μαζί με άλλα «κλασσικά» ηλεκτρονικά κομμάτια που απλά θα ακούγονται ευχάριστα για πολλά χρόνια στο μέλλον.

Εξ ού κι ο δισταγμός. Δεν είναι τόσο θέμα πίστης, παρά μια σκέψη για το κατά πόσο μπορείς δύο χρόνια μετά να φτάσεις, να ακουμπήσεις ή και να ξεπεράσεις το καλύτερό σου (μέχρι εκείνη τη στιγμή) album. Η ιστορία δείχνει ότι οι περισσότεροι τρώνε τα μούτρα τους σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Και με το “Lumineux Noir” η Marianthi και η Sophie φαίνονται να ξεπερνούν αυτή την παγίδα και να κοιτάνε ακόμα πιο ψηλά!

Διαφορές με τις προηγούμενες δουλειές τους υπάρχουν και είναι αρκετά προφανείς. Το νέο album δείχνει να έχει πιο μεστό, πιο ώριμο ήχο. Είναι αλήθεια ότι λείπουν τα ηχητικά ξεσπάσματα που έβρισκε κανείς στο παρελθόν, αλλά αυτό αντισταθμίζεται από ένα μουσικό feeling πολύ πιο συγκροτημένο και συνεπές, μέσα στα πλαίσια πάντα ενός συγκεκριμένου project.

Το “Lumineux Noir” είναι λίγο πιο σκοτεινό από όσα μας έχουν συνηθίσει οι Marsheaux (ακούστε το φανταστικό “Sorrow” καθώς και το σχεδόν μελαγχολικό μαργαριτάρι με τον τίτλο “Loss Of Heaven” και θα καταλάβετε τι εννοώ). Ταυτόχρονα καταφέρνει να «αγγίζει» με τρόπο προσεχτικό τόσο τις προηγούμενες δουλειές του group (“Summer”, “Thousand Leds”, κ.α.) καθώς και τις σαφείς επιρροές τους όπως είναι οι Ladytron (“Breakthrough”), οι Human League (“It’s Fine Now”), και άλλα σημαντικά σχήματα της electro / synth pop.

Tracklist

1.Exit
2.Breakthrough
3.Summer
4.Stand By
5.Radial Emotion
6.Destroy Me
7.Loss Of Heaven
8.Faith
9.It’s Fine Now
10.Thousand Leds
11.So Far
12.Sorrow

Dream Theater – Black Clouds & Silver Linings

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Αντωνης Παρασκευας @ Reviews | 1 ΣΧΟΛΙΟ

Ανέκαθεν κάθε καινούρια κυκλοφορά των Αμερικανών progsters σήκωνε πολλή συζήτηση και κουβέντα στον μουσικό Τύπο αλλά και στον κόσμο εν γένει. Εξαίρεση δεν θα μπορούσε να αποτελέσει και η καινούρια δουλειά, 10η στην σειρά, των ‘βετεράνων’ πλέον Dream Theater(DT). Κι αυτό διότι, όπως έγινε φανερό την δεκαετία που διανύουμε, όλοι περιμένουμε από αυτούς ένα νέο magnum opus ,όπως το ανυπέρβλητο ‘Metropolis Pt2: Scenes from a memory’(1999), ένα δίσκο που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αποτελεί σημείο αναφοράς και μέσα στους 10 καλύτερους concept δίσκους ever στον progressive χώρο της rock/metal μουσικής. Έτσι μετά από μια σειρά από απλά καλούς δίσκους την δεκαετία 2000-2009, το ερώτημα επανέρχεται πιο καίριο από ποτέ. Θα βγάλει επιτέλους η αγαπημένη μας μπάντα τον δίσκο που όλοι περιμένουμε; Δεν ξέρω αν θα απογοητεύσω πολλούς από εσάς, αλλά η απάντηση είναι ξεκάθαρα ΟΧΙ!

Είναι κακό αυτό; όχι απαραίτητα!(επιφυλάσσομαι στον επίλογό μου να δώσω μια σύντομη απάντηση για αυτό το ζήτημα που ‘ταλανίζει’ όσους καταπιάνονται με μια κριτική δίσκου των DT τα τελευταία χρόνια και με έχει ενοχλήσει σε ένα βαθμό..) Βέβαια προστρέχω να ξεκαθαρίσω τα απολύτως προφανή. Ο νέος δίσκος είναι ίσως ότι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει οι DT την δεκαετία που διανύουμε και αυτό είναι κάτι που θα φανεί με το πέρασμα του χρόνου και αφού ‘ωριμάσει’ και ‘μεγαλώσει’ μέσα μας ένας δίσκος, όπως ο συγκεκριμένος, που αν μη τι άλλο χρειάζεται τον χρόνο του. Οκ λοιπόν, αρκετά με τις ‘φιλοσοφικές’ συζητήσεις , περνάω κατευθείαν στο κυρίως πιάτο.

‘A nightmare to remember’: ένα πολύ ρυθμικό και απίστευτα heavy τραγούδι (από brutal φωνητικά μέχρι και blastbeats έχει!!!). Εδώ οι DT   φιλτράρουν και κάποιες επιρροές τους από νεότερα συγκροτήματα (βλέπε OPETH). Ένα αν μη τι άλλο πομπώδες και επικό τραγούδι με το τελείωμα του να σε ‘αποτελειώνει‘ με το ξεσάλωμα που επικρατεί. Κάποια ανούσια solos των Petrucci/Rudess θσ μπορούσαν ίσως να είχαν παραλειφθεί. Τα 16 λεπτά του κύλησαν σχεδόν σαν νεράκι!!

‘A rite of passage’: το πρώτο single του άλμπουμ, ένα σχεδόν 9λεπτο τραγούδι, στα όρια της καλώς εννοούμενης ποπ, σχεδόν catchy θα έλεγα. Εκτεταμένη χρήση συγκλονιστικών ρεφραίν, γεγονός που μας ενθουσιάζει μιας και δεν μας το έχουν συνηθίσει οι DT παλιότερα.

‘Wither’: να και η μπαλαντούλα του δίσκου. Κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του τραγουδιστή της μπάντας, ευκαιρία για μια ανάσα από την υπερτεχνική heavy μουσική που προηγείται και ακολουθεί. Ποπ καθαρή, τραγούδι ικανό να λιώσει στο airplay. Σπουδαίο κομμάτι που αποδεικνύει πως οι DT το κατέχουν το ‘άθλημα’ ακόμη!

‘The shattered fortress’: εδώ έχουμε ένα από τα ..συννεφάκια του δίσκου. Το εν λόγω τραγούδι αποτελεί για τους γνώστες των DT, το τελευταίο μέρος του ‘Alcoholic Anonymous Suite’, αναφορά της μπάντας στον αλκοολισμό που αντιμετώπιζε ο Portnoy και είχε ξεκινήσει στο ‘Awake’ το 1994. Ένα medley ουσιαστικά που περιλαμβάνει αυτούσια μέρη από όλες τις προηγούμενες τους αναφορές στο συγκεκριμένο θέμα. 13 λεπτά για τραγούδι που ουσιαστικά έχεις ξανακούσει είναι υπεραρκετά και ελπίζω να είναι η τελευταία φορά που η μπάντα καταπιάνεται με αυτό το θέμα. Μόνη ευχάριστη πινελιά το κιθαριστικό παίξιμο του Petrucci με έμφαση, περισσότερο από ποτέ ίσως, στην μελωδία παρά στην τεχνική.

‘The best of times’: ένα τραγούδι που περιμέναμε όλοι εμείς οι οπαδοί των DT πολλά χρόνια αφού καταφέρνει και φέρνει ανατριχίλα σε κάθε άκουσμα του. Το πνεύμα των RUSH είναι διάχυτο σε ένα 13λεπτο τραγούδι που φαίνεται πως ξεπήδησε κατευθείαν από τα ένδοξά τους χρόνια, αυτά της προηγούμενης δεκαετίας. Αφιερωμένο στον πατέρα του Portnoy που πέθανε κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων του άλμπουμ και για αυτό τόσο συναισθηματικό. Θα αγαπηθεί σίγουρα!

‘The count of Tuscany’: ένα μουντό , σκοτεινό έπος με συνεχείς εναλλαγές μεταξύ ήρεμων και δυνατών σημείων σε μια ακόμη ‘90’s στιγμή των DT. Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει από τον πληκτρά της μπάντας με νέους και ενδιαφέροντες ήχους να ‘χρωματίζουν’ το κομμάτι.

Εν κατακλείδι, θα έλεγα πως πρόκειται για ένα καθ’ όλα αξιόλογο άλμπουμ που δίκαια φέρει το ‘βαρύ’ όνομα των DT. Ας καταλάβουμε πως οι καιροί είναι διαφορετικοί και είναι δύσκολο, και κατά την προσωπική μου γνώμη είναι και αθέμιτο, να θέλουμε ‘διακαώς’ να επαναληφθεί ένα ‘Scenes from a memory’. Η μουσική είναι μια τέχνη που καλώς ή κακώς εξελίσσεται χέρι-χέρι με τα σημεία των καιρών. Αλλά τείνουμε να ξεχνάμε και τους ανθρώπους που άνοιξαν τον δρόμο και κράτησαν ψηλά την σημαία του ιδιώματος εδώ και πάρα πολλά και δύσκολα χρόνια.. Aς βάλουμε επιτέλους ένα τέλος στην μοιρολατρία που μας διακατέχει όλους σαν έθνος!

Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του, εγώ πάντως θα το ξανακούσω το ’Black clouds and silver linings’  και μάλιστα πολλές φορές!

Tracklist

Disc: 1
1. A Nightmare to Remember
2. A Rite of Passage
3. Wither
4. The Shattered Fortress
5. The Best of Times
6. The Count of Tuscany


Disc: 2

1. 6 cover versions.

Disc: 3

1. A Nightmare to Remember (Instrumental)
2. A Rite of Passage (Instrumental)
3. Wither (Instrumental)
4. The Shattered Fortress (Instrumental)
5. The Best of Times (Instrumental)
6. The Count of Tuscany (Instrumental)

A-Ha – Foot of the Mountain

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ιωαννης Γλυκος @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Οι A-ha συνεχίζουν να μπερδεύουν…(!) Ξεκίνησαν ως η απόλυτη synth-pop μπάντα των 80s και προσπάθησαν να μετεξελίξουν τον ήχο τους σε κάτι πιο φιλοσοφημένο, πιο κιθαριστικό, πιο ποιοτικό αλλά ταυτόχρονα πιο pop και προσιτό. Και είναι λογικό να αναρωτιέται κανείς. Πόσο εύκολο είναι να έχεις τους παραπάνω στόχους και να πετύχεις στον συνδυασμό; Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως. Τα τρία πρώτα τους albums (Hunting high and low, Scoundrel Days, Stay on these roads) συμπεριλαμβάνονται στη λίστα με τα πιο αγαπημένα μου από την δεκαετία των 80s και σίγουρα στα κορυφαία όσον αφορά συγκεκριμένα την electro pop που τότε ήταν στο peak της. Οι δύο επόμενες δουλειές τους (East of the Sun, West of the Moon, Memorial Beach) με την μετριότητά τους αποτέλεσαν την απαρχή τους τέλους τους.

Η επιστροφή τους το 2000 συνοδεύτηκε από θετικά σχόλια και reviews, στην πραγματικότητα όμως το όλο hype είχε προέλθει κυρίως από το πετυχημένο single “Summer moved on”, ενώ ακόμα και το σχετικά καλό δεύτερο single –ομότιτλο με το album- “Minor Earth Major Sky” δεν ήταν αρκετό για να δώσει μια πραγματικά καλή εικόνα στο συνολικά μέτριο δίσκο της μεγάλης επιστροφής τους. Ο ήχος τους είχε πλέον αλλάξει αρκετά, κάτι που φάνηκε αργότερα και στο αν μη τι άλλο συμπαθητικό (επόμενο album) “Lifelines”. Η περιοδεία που έκαναν με αφορμή την κυκλοφορία του συγκεκριμένου album ήταν από τις πιο πετυχημένες τους, και προσωπικά είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω ιδίοις όμασι σε μια συναυλία στο Wembley arena του Λονδίνου που θα μου μείνει αξέχαστη.

Η επόμενη δουλειά τους (Analogue – 2005) ήταν για πολλούς από τις χειρότερες στην μουσική τους πορεία. Εν έτει 2009 οι A-ha άρχισαν πάλι να λαμβάνουν δημοσιότητα -ακόμα και σε χώρες όπου πλέον τους είχαν ξεχάσει- λόγω του πασίγνωστου και αγαπημένου hit τους “The sun always shines on TV” που συμπεριλήφθηκε σε ένα από τα international trailers της πολυβραβευμένης ταινίας “Slumdog Millionaire”. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την φανταστική αίσθηση που μου είχε προκαλέσει (τόσο σε μένα όσο και στην υπόλοιπη παρέα μου) η ακρόαση του συγκεκριμένου κομματιού σε μια μεγάλη κινηματογραφική αίθουσα με dolby surround ήχο. Ήταν μία ακόμα επιβεβαίωση για το πόσο τεράστιο είναι αυτό το κομμάτι, ένα τραγούδι που παρόλα αυτά από πολλούς θεωρείται ως ένα ξεπερασμένο, χιλιοπαιγμένο χιτάκι…

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε αρχικά στο iTunes (σε digital δηλαδή μορφή) η νέα τους δουλειά με τον τίτλο “Foot of the mountain”. Το πρώτο –και ομώνυμο- single είναι ουσιαστικά ένα πιο ηλεκτρονικό remake ενός κομματιού που έχει συνθέσει ο Magne Furuholmen με τίτλο “The Longest Night” (και μπορεί να το ακούσει κανείς στο MySpace του:  http://www.myspace.com/magnef ). Το “Foot of the mountain” είναι ένα αρκετά εύπεπτο τραγουδάκι με προοπτικές για κάτι καλό στα ευρωπαϊκά charts, αν και δεν παύει από σε κάποιο βαθμό να θυμίζει τον ήχο του “Minor Earth Major Sky” και του “Lifelines”. Στο δίσκο αυτό όμως μπορεί κανείς να διακρίνει μια προσπάθεια εκ μέρους της μπάντας να βάλουν μπροστά ξανά λίγο περισσότερο τα synths, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι καταφέρνουν να προσεγγίσουν τον ήχο που τους έκανε διάσημο στα πρώτα –και πολύ αξιόλογα- albums τους.

Σίγουρα πάντως η προσπάθειά τους αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί αν μη τι άλλο αξιόλογη και πολύ πιο θετική από ότι άλλο έχουν παρουσιάσει τα τελευταία 10 χρόνια. Κομμάτια όπως το “Sunny Mystery”, το “The Bandstand”, “What there is”, “Nothing is keeping you here” και “Shadowside” μπορούν εύκολα να υποστηρίξουν μια καλή εικόνα για το νέο αυτό album, ενώ φυσικά δεν παύουν να υπάρχουν και κομμάτια όπως τα “Start the simulator” και “Real Meaning” που μάλλον αποτελούν fillers και θα μπορούσαν κάλλιστα να μην συμπεριληφθούν σε μια κατά τ’άλλα πολύ συμπαθή προσπάθεια. Ταυτόχρονα το “Riding the Crest”, χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο, μοιάζει να βγήκε κατευθείαν από το πρώτο album της καριέρας τους με παραγωγή που θυμίζει πάρα πολύ το “Take on me” και όλα τα υπόλοιπα synth pop κομμάτια της τότε δισκογραφίας τους.

Όποιος –διαβάζοντας τα διάφορα θετικά reviews που μιλούν για επιστροφή των A-ha στις μουσικές τους ρίζες- περιμένει να ακούσει κομμάτια όπως αυτά που έγραψαν ιστορία πριν 20-25 χρόνια, μάλλον θα απογοητευτεί. Για εμάς που -έστω και δύσκολα- έχουμε συμβιβαστεί και συνειδητοποιήσει ότι οι A-ha όπως τους ξέραμε και τους λατρέψαμε σε μια διαφορετική και πιο ρομαντική εποχή έχουν «τελειώσει», το “Foot of the Mountain” αποτελεί μια δουλειά που ακούγεται ευχάριστα…


Ejekt Festival 2009 – Day 1 [review]

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Lost Echoes Team @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

WHITE LIES

Λατρεύτηκαν από πολλούς, ανέβηκαν στο Νο 1 της Μεγάλης Βρετανίας και θεωρούνται η μπάντα με το μεγαλύτερο ταλέντο αυτή τη στιγμή στην ευρύτερη μουσική σκηνή της post / rock / wave / Britpop. Πάμε πάλι από την αρχή τώρα: Τα αρνητικά σχόλια και reviews που μπορεί να διαβάσει κάποιος για τους White Lies μπορεί και να συγκαταλέγονται στα χειρότερα ever που θα μπορούσε να διαβάσει κανείς για ένα μουσικό σχήμα της συγκεκριμένης (όσο συγκεκριμένη είναι αυτή…) σκηνής. Πάρτε για παράδειγμα το review του CD τους από το διάσημο, τρομερό και φοβερό (και πολύ δήθεν) Pitchfork που τους βάζει 4 στα δέκα και τους θεωρεί βαρετούς! Έτσι είναι αυτά τα πράγματα, διαφορετικά γούστα, διαφορετικές απόψεις που ενίοτε εκνευρίζουν αλλά πάντα μας θυμίζουν ότι είναι «υγεία» το να υπάρχουν τόσο μεγάλες διαφορές στις απόψεις των ανθρώπων.

Ας αφήσουμε όμως την φιλοσοφία κι ας επικεντρωθούμε στην εμφάνισή τους στο Ejekt 2009 και συγκεκριμένα στην πρώτη μέρα το festival. Οι βαρετοί λοιπόν White Lies, αυτοί οι ξεδιάντροποι αντιγραφείς των Joy Division βγήκαν στη σκηνή με τον ήλιο να χτυπάει στις γυαλισμένες κιθάρες τους (και να θαμπώνει τα δικά μας μάτια) και τον κόσμο να είναι ακόμα λίγος (λόγω ώρας), αλλά και πάλι πολύ περισσότερος από όσος θα ήταν αν στη θέση των White Lies έπαιζε κάποιο άλλο σχήμα. Στήθηκαν στην σκηνή, κατέβασαν τα κεφάλια τους με περισσή μετριοφροσύνη, κράτησαν τις κατάρες τους μέσα τους -για τον απαράδεκτο υπεύθυνο του ήχου που κυριολεκτικά προσπάθησε και το κατάφερε εν μέρει- να τους θάψει, και ξεσήκωσαν εμάς τους …αφελείς που θεωρούσαμε και συνεχίζουμε να θεωρούμε ότι έχουν βγάλει δισκάρα!

Οκ φαίνεται ότι δεν έχουν την μεγάλη εμπειρία που θα μπορούσε να τους χαρακτηρίσει πραγματικά άνετους και super στο live τους, αλλά συνάμα είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι έχουν καταφέρει κι έχουν βρει τον τρόπο να ξεπερνούν τα αναπόφευκτα – τώρα στην αρχή της μουσικής τους πορείας – εμπόδια και να  διασκεδάζουν… αν όχι όλους αυτούς που τους κάνουν την τιμή έστω και επιφυλακτικά να τους «ακολουθούν», τότε τουλάχιστον αυτούς τους λίγους ή πολλούς που τους γουστάρουν πραγματικά πολύ.

STARSAILOR

Οι Starsailor θα μπορούσα να πω ότι μπορούν να βάλουν κάποιον σε αρκετά μεγάλα διλήμματα… Δε νομίζω ότι μπορείς να πεις ότι είναι λίγοι σαν μπάντα, αλλά ταυτόχρονα ούτε και να τους αποθεώσεις σε αφήνουν αυτά που έχουν κάνει στην έως τώρα μουσική τους ιστορία. Η εμφάνισή τους την πρώτη μέρα του Ejekt ήταν αξιοπρεπέστατη (ο ήχος επιτέλους ήταν καλός), οι συνθέσεις τους γλυκιές, αλλά ακόμα και με δεδομένα όλα τα προαναφερθέντα, δεν μπορεί κάποιος να μην αποθαρρυνθεί από την ..βαρεμάρα που αρκετές φορές προκαλούν. Ίσως η λέξη “βαρεμάρα” να ακούγεται υπερβολική, αλλά δεν μου βγαίνει από το μυαλό ότι ακόμα και εκείνοι που “λικνίζονταν” προχθές στα τραγούδια τους θα είχαν στο πίσω μέρος τους μυαλού τους και μια εκδοχή αυτών των κομματιών με λίγο περισσότερο “νεύρο” και ζωντάνια. Nothing more to say… Ήταν απλά αξιοπρεπείς (ότι κι αν σημαίνει αυτό).


Ιωάννης Γλυκός

EDITORS

Μπορεί οι editors να υπάρχουν από το 2002 αλλά οι σχέσεις μας δεν ήταν ποτέ και οι πιο ζεστές. Η αποψινή τους εμφάνιση όμως ήταν αρκετά αξιοπρεπής βγήκαν στην σκηνή λίγο μετά το πέσιμο του ήλιου και το κοινό τους υποδέχτηκε με σχετικό ενθουσιασμό , παρά τα κάποια προβλήματα στην μέση του πρώτου κομματιού το συγκρότημά συνέχισε ακάθεκτο, με τον Tom Smith να δίνει ρέστα (όχι μόνο στα φωνητικά).Η χρήση του drum machine εμπλουτίζει εμφανώς τον ήχο τους μην αφήνοντας σε να τους κατηγοριοποίησης ως ένα ακόμη σχήμα της σειράς . Η εκτέλεση του “Bullet” μας μένει ως μια απο τις καλύτερες αναμνήσεις για απόψε. Τα σχεδόν 50 λεπτά επί σκηνής ίσως να κούρασαν μέρος του κοινού αλλά πιστεύω ήταν αρκετά για να μας πείσουν ότι παρακολουθήσαμε ένα αξιόλογο σχήμα που φλερτάρει ανάμεσα στην σκοτεινή πλευρά της μουσικής και την αβάσταχτη ελαφρότητα της pop.

PIXIES

Λίγο μετά τις 11 και πιστοί στο πρόγραμμα οι Pixies βρίσκονται στην σκηνή. Είναι το μόνο σχήμα που καταφέρνει να σηκώσει το μεγαλύτερό κομμάτι του κοινού από το γκαζόν και να το κάνει να προσεγγίσει στην σκηνή. Ο Frank Black μοιάζει σχετικά αδυνατισμένος σε αντίθεση με την Kim Deal που’χει βάλει κάποια έξτρα κιλά .Ξεκίνημα με το  “U-Mass”! Ακούμε και το “Wave of mutilation” και ως εδώ όλα καλά. Όταν ψιλοσκοτώνουν τα “Caribou” και “Velouria”  όμως συνειδητοποιούμε διάφορα, όπως πχ ότι το σχήμα δεν παίζει τόσο δεμένα και ότι ο ήχος δεν βγαίνει και τόσο καλά. Η σύγκριση με την προηγούμενη φορά που τους είχαμε δει στο Rockwave είναι αναπόφευκτη. Είναι περίεργο ότι δηλαδή δεν φταίει η κονσόλα ή τα  ηχεία αλλά απλά το γεγονός ότι δεν αποδίδουν οι ίδιοι.

Σε κάποια φάση έχουμε και μια υποψία φωτιάς αλλά ευτυχώς η επέμβαση των διοργανωτών είναι ακαριαία. Προφανώς κάποιος ασυνείδητος πέταξε το αναμμένο τσιγάρο του. Τα  “Debasser” και “Where is my Mind” είναι τα κομμάτια της αποψινής αποθέωσης και μακάρι το ίδιο το σχήμα να κουνιόταν το ένα πέμπτο από τον κόσμο. Η Kim προσπαθεί να πει ευχαριστώ σε κάποια φάση αλλά δεν της βγαίνει και μας πετάει ένα “Oh what the fuck. Thank’s a lot”. Φεύγουν και ενώ ελπίζουμε για encore εμφανίζονται μετά από μισό λεπτό απλά για να μας πουν καληνύχτα.. Οι Pixies θα μπορούσαν να ήταν το πυροτέχνημα την αποψινής βραδιάς, ο κόσμος είχε σχετικά βαρεθεί με την ομοιομορφία των προηγούμενων σχημάτων και ήταν έτοιμος να τα δώσει όλα με τις punk/rock καταβολές τους. Δεν τους βγήκε όμως και κάπου κρύωσε δυστυχώς το πράγμα. Κρίμα γιατί η διοργάνωση ήταν κάτι παραπάνω από καλή, με βολικό πάρκινγκ , άνετο χώρο να κάτσεις και χωρίς τις γνωστές τρελές ουρές για μπύρες και σάντουιτς. Ευχόμαστε λοιπόν το ejekt να γίνει θεσμός και το περιμένουμε και του χρόνου.

Χρήστος Αναγνώστου

More Ejekt 2009 photos [click here]

« Previous   1 2 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 ... 41 42   Next »