Hardline – Leaving The End Open

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Αντωνης Παρασκευας @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Kαταρχήν να ξεκαθαρίσω πως δηλώνω αμετανόητος fan του χώρου του μελωδικού-ραδιοφωνικού ροκ. Ενός χώρου που, εδώ στην Ελλαδίτσα μας, θεωρείται αρκετά παρεξηγήσιμος έως και απορριπτέος θα συμπλήρωνα. Και αυτό διότι θεωρείται αρκετά ‘φλώρικος’, ας μου επιτραπεί η έκφραση, στα αυτιά των φίλων μας των metalheads ενώ οι υπόλοιποι νομίζω πως δεν έχουν δώσει την κατάλληλη ευκαιρία να ‘εντρυφήσουν’ στα ακούσματα του χώρου μιας και ακολουθούν τις επιταγές της μόδας. Εγώ απλά να δηλώσω πως είναι κρίμα πως συγκροτήματα-μεγαθήρια που έχουν γράψει ιστορία με χρυσά γράμματα(βλέπε Journey, Foreigner για παράδειγμα) να σνομπάρονται εντελώς από τους εγχώριους διοργανωτές μας και να αναγκάζονται οι Έλληνες fans να ταξιδεύουν, με το ανάλογο κόστος βέβαια, στα ευρωπαικά festival για να απολαύσουν την μουσική που αγαπούν. Ευτυχώς μας επισκέφτηκαν, πριν μερικά χρόνια και λίγο πριν διαλυθούν, οι Toto και ‘σώσαμε’ τα προσχήματα! Ας μην φανώ όμως περισσότερο ‘πικρόχολος’ και ας προχωρήσω με την κριτική του καινούριου άλμπουμ των Hardline.

Oι Hardline αποτελούν ένα αρκετά σεβαστό όνομα στον χώρο μιας και είναι εν ενεργεία εδώ και 18 χρόνια περίπου. Oι fans του μελωδικού ροκ θα πρέπει ήδη να γνωρίζουν ή και να κατέχουν το ‘Double Eclipse’(ένα μικρό διαμάντι κατ εμέ) που κυκλοφόρησε το 1992 και γνώρισε αρκετά μεγάλη επιτυχία. Σε αυτό το άλμπουμ άλλωστε συμμετείχε ο σπουδαίος κιθαρίστας των Journey Neal Schon,οπότε το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να είναι αν μη τι άλλο τουλάχιστον αξιόλογο. Ακολούθησε το 2002 το μέτριο, θα έλεγα, δεύτερο πόνημά τους με τον τίτλο ‘ΙΙ’. Ένα άλμπουμ που βρήκε το συγκρότημα να εξερευνεί τους μουσικούς ορίζοντές του χωρίς τον Neal Schon αφού είχε αντικατασταθεί από τον αδερφό του τραγουδιστή των Hardline, τον έτερο Gioeli. Επτά χρόνια αργότερα κυκλοφορεί τον τρίτο εν λόγω άλμπουμ των Αμερικανών, με αρκετή ανυπομονησία, μιας και όλοι περιμέναμε ένα δίσκο ανάλογο των προσδοκιών που μας δημιούργησε το συγκρότημα με το ντεμπούτο του. Άξιζε τελικά αυτή η αναμονή; Η απάντηση βρίσκεται κάπου ενδιάμεσα.

Σαφώς καλύτερο από το ‘II’ αλλά σε καμία περίπτωση δεν αγγίζει τα ‘δυσθεώρητα’ όπως φαίνεται μουσικά ‘ύψη’ του ‘Double Eclipse’. Το ‘Leaving the end open’ κρατά το επίπεδο των συνθέσεων σε αρκετά ικανοποιητικά επίπεδα με την μπάντα να ‘ανανεώνει’ τον ήχο της έτσι ώστε να ακούγεται ακόμη πιο ώριμη μουσικά. Οι φίλοι του χώρου θα ικανοποιηθούν για ακόμη μια φορά με την φωνή του Johny Gioeli ενώ η κιθάρα του Josh Ramos (που αποδεικνύεται σοφή επιλογή να αντικαταστήσει εν τω μεταξύ τον έτερο GIoeli) χαρακτηρίζεται από την έντονη μελωδική της αίσθηση. Εκείνο που προκαλεί κυρίως εντύπωση είναι πως αυτή την φορά οι Ηardline προσπαθούν να προσθέσουν και progressive στοιχεία στα καομμάτια τους και σε μερικά σημεία το καταφέρνουν με αρκετή επιτυχία όπως στο ‘Voices’. Mεγάλο μέρος του υλικού τους κινείται σε mid tempo ύφος ενώ για πρώτη φορά ίσως ο δίσκος χρειάζεται περισσότερες ακροάσεις ώστε να γίνει ‘κτήμα’ του ακροατή. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι τα ραδιο-φιλικά ‘Start again’ και ‘Falling free’ και η εκπληκτική μπαλάντα ‘In this moment’.

To ‘Leaving the end open’ μπορεί να μην διεκδικεί τον τίτλο του άλμπουμ της χρονιάς στο χώρο του μελωδικού hard rock αλλά πιστεύω ακράδαντα πως αποτελεί μια άκρως ποιοτική κυκλοφορία που θα ικανοποιήσει τους οπαδούς του χώρου και θα αποτελέσει καλή συντροφιά μέχρι την επόμενη τους δουλειά η οποία ελπίζουμε πως δεν θα αργήσει και πάλι τόσο πολύ. Προσωπικά εύχομαι ο τίτλος του δίσκου να αποβεί ‘προφητικός’ μιας και υπάρχουν φήμες για την μελλοντική παρουσία του συγκροτήματος στο μουσικό στερέωμα.

Tracklisting:

01.: Voices
02.: Falling Free
03.: Start Again
04.: Pieces Of Puzzles
05.: Bittersweet
06.: She Sleeps In Madness
07.: In This Moment
08.: Give In To This Love
09.: Before This
10.: Hole In My Head
11.: Leaving The End Open

Αντίο Michael – Tribute to Michael Jackson

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Γιαννης Καμαρινος @ Articles | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Ζούμε πια σε έναν κόσμο χωρίς Michael Jackson. Το παιδί από το άσημο Γκάρι της Ιντιάνα που κατάφερε να απογειώσει έναν πλανήτη ολόκληρο με τη μουσική και το σώου, έφυγε από κοντά μας, στις 25 Ιουνίου. Φάντασμα του εαυτού του για πολλά χρόνια, με προβλήματα υγείας, κυνηγημένος για το περιβόητο σκάνδαλο παιδοφιλίας και με προβλήματα διαχείρισης στην ιδιότυπη οικογένεια του και την περιουσία του, τελικά απέδειξε ότι είχε κατακτήσει μια παντοτινή θέση στην καρδιά των αναρίθμητων οπαδών του αλλά και μια θέση σε αυτό που αποκαλούμε «συλλογικό συνειδητό».

Τι και αν βλέπαμε φωτογραφίες με τον ίδιο υποβασταζόμενο σε άθλια κατάσταση, τι και αν ακούγαμε για τα απίστευτα προβλήματα που δημιούργησε η ματαιοδοξία περί αλλαγής προσώπου και χρώματος δέρματος… Υπήρχαν πολλοί λόγοι να μην ασχολείσαι μαζί του, από το 2001 και μετά. Όμως, να πάρει, ήταν ο Michael Jackson! Του τα συγχωρούσαμε όλα, ακούγοντας τα τραγούδια του και προσπαθώντας στα νεανικά μας πάρτυ, πίσω στο ΄80 να μιμηθούμε τις χορευτικές του φιγούρες, το ντύσιμό του… Επιπλέον, σε μια εποχή που η πληροφόρηση έρεε με ρυθμό …σταγονόμετρου, οι παραγωγές του είχαν καταφέρει να αποκτήσουν μυθική υπόσταση. Ήταν απλά ο καλύτερος, περιτριγυρισμένος από τους καλύτερους! Δεν ήταν απλά πιόνι της μουσικής βιομηχανίας, ήταν αυτός που την κινούσε!

Βεβαίως, κάθε άνοδος ακολουθείται από μια πτώση, όταν αυτός που έχει φθάσει στην κορυφή δεν γνωρίζει που πρέπει να σταματήσει. Είναι σίγουρο, ότι το 1958, τη χρονιά που γεννήθηκε, τίποτα δεν προδιέγραφε ότι ένα «μαυράκι», μέλος μιας φτωχής πολύτεκνης οικογένειας θα μπορούσε να φθάσει τόσο ψηλά. Ο ρατσισμός ήταν ακόμα επίσημη πολιτική των ΗΠΑ, αν και οι πρώτες αλλαγές είχαν αρχίσει να συντελούνται. Μαύροι και λευκοί ήταν σχεδόν αδύνατον να συναντηθούν στο ίδιο μέρος, ιδίως στις επαρχιακές πόλεις. Οι ευκαιρίες στη μόρφωση και την κοινωνική εξέλιξη, φάνταζαν έργο τιτάνιο.

Όταν η ιστορία σού χαμογελά

Παράλληλα, ο Έλβις είχε ήδη ξεκινήσει να σαγηνεύσει τα (λευκά) πλήθη και οι μουσικοί παραγωγοί να αντιλαμβάνονται ότι η προσεγμένη επί σκηνής εμφάνισης και η πώληση των δίσκων βινυλίου μπορεί να μετατραπεί σε κάτι απίστευτα προσοδοφόρο, μιας και το ραδιόφωνο προσέφερε δυνατότητες προώθησης. Σκέφτηκαν λοιπόν κάποιοι, πώς δεν μπορούσαν να αγνοήσουν τους απίστευτούς μουσικούς, τις φωνάρες και τη μουσική παράδοση που είχε δημιουργηθεί. Η μαύρη κοινότητα μπορούσε να έρθει σε επαφή με τη λευκή, έστω μέσω του πικάπ! Εκεί χαμογέλασε η τύχη για την οικογένεια Jackson. Πέντε παιδιά, μαζί και ο Michael, σχηματίζουν στα τέλη του ’60 τους Jackson5 και υπογράφουν σύντομα συμβόλαιο με τη θρυλική Motown.

Η επιτυχία δεν άργησε να έρθει και έτσι ο μικρός Michael μαθαίνει σε νεαρή ηλικία τα της σκηνής και τα της δισκογραφίας. Όμορφα τραγούδια, συνδυασμένα με χορευτικά, πλούσιες για την εποχή παραγωγές… Το σχήμα περιοδεύει εντός και εκτός ΗΠΑ, ήδη από το 1970 και μέχρι το 1984 έχει κατακτήσει τα πάντα! Πολλά τραγούδια στην κορυφή των charts, απίστευτες πωλήσεις, παγκόσμια αναγνώριση. Άντεξε την πτώση της Motown, το 1976 υπέγραψαν στην CBS και έπειτα στην Epic, αλλάζοντας το όνομά τους σε Jacksons (τα συμβόλαια της εποχής μπορούσαν να δεσμεύσουν απίστευτα πράγματα, μέχρι και μέλη της μπάντας…). Ήταν οι πρώτοι μαύροι καλλιτέχνες που αγκαλιάστηκαν τόσο θερμά από το λευκό ακροατήριο και αν όλα είχαν σταματήσει στα μέσα του ’80, θα μιλούσαμε για τα φαινόμενα που έγραψαν τη δική τους χρυσή σελίδα. Η τύχη όμως δεν είχε τελειώσει με τον …πιτσιρικά.

Ήδη από την αρχή, οι παραγωγοί της Motown φαίνεται ότι εντοπίζουν στον άγουρο ακόμα Michael ένα πηγαίο ταλέντο. Ηχογραφεί δύο solo δίσκους (Ben-1971, Got to be there-1972), οι πρώτοι και εν πολλοίς άγνωστοι ακόμη και σήμερα στο ευρύ κοινό, πόσο μάλλον σπάνιοι και πανάκριβοι να τους αποκτήσει κανείς στην αυθεντική τους μορφή… Ακολουθεί ακόμα ένας το 1973 (Music and Me), αλλά θα χρειαστούν ακόμα έξι χρόνια …προετοιμασίας. Το 1979 βγαίνει το «Off the Wall», από την Epic. Αυτή είναι ουσιαστικά και η αρχή της solo καριέρας του. Ο κολοσσιαίος παραγωγός Quincy Jones (έχουν γνωριστεί στη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Wiz) αναλαμβάνει την παραγωγή ενώ μια πλειάδα σπουδαίων μουσικών (McCartney, Wonder, Temperton) πλαισιώνει το project. Αποτέλεσμα; Ήχος φρέσκος, μακριά από το γνώριμο αλλά ντεμοντέ πια ύφος της Motown, ένα εκρηκτικό μίγμα από funk, disco, pop, soul ακόμα και rock και ήχους synthesizer. Όλοι και όλες μιλάνε πια για αυτό το μέλος του συγκροτήματος.

Η αρχή ενός Μύθου

Το 1982 γίνεται η μεγάλη έκρηξη με το Thriller. 100 και πλέον εκατομμύρια δίσκοι, υπερπαραγωγή, θεματολογία που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, χορογραφίες που αναδεικνύουν ένα ξεχωριστό ταλέντο και στο χορό αλλά κυρίως, μια δουλειά που φέρνει τον Michael Jackson στην απόλυτη κορυφή.

Το 1984 εγκαταλείπει τους Jacksons και εστιάζεται στο επερχόμενο album του, που θα βγεί το 1987, το γνωστό σε όλους Bad! Χρειάζεται να αναφέρουμε τίποτα παραπάνω; Παραγωγή αξεπέραστη, τραγουδάρες που έχουν στοιχειώσει το μυαλό μας, απίστευτα videoclips που απαίτησαν μυθικά χρηματικά ποσά. Όλος ο πλανήτης πάλλεται στο ρυθμό του Bad, που παράλληλα εισάγει και νέα ήθη στο marketing της μουσικής βιομηχανίας. Μετά το Bad, τίποτα δεν θα είναι πια ίδιο στη διαδικασία παραγωγής και προώθησης μουσικής. Τίποτα δεν θα είναι ίδιο και στον τομέα των συναυλιών, με το Bad Tour να καθηλώνει εκατομμύρια θεατές, διαρκώντας περίπου δύο χρόνια!

Εάν ο Βασιλιάς είχε σταματήσει εκεί, κανείς δεν θα μπορούσε να του προσάψει οτιδήποτε. Είχε κατακτήσει εις διπλούν τα πάντα, είχε πάει «μπροστά» την ίδια τη μοντέρνα μουσική και μαζί με αυτόν χόρευε όλος ο πλανήτης στους disco-funk ρυθμούς, διανθισμένους με ένα σωρό άλλα στοιχεία και εξαιρετικούς στίχους. Πώς μπορεί όμως αυτό το φαινόμενο να σταματήσει να εκδηλώνεται; Εκεί κάπου άρχισαν και τα μπερδέματα. Το πρόσωπο του από το ’82 στο ΄87 έχει αλλάξει και …ασπρίσει, με τις τάσεις αυτές να συνεχίζονται, προκαλώντας αντιδράσεις στις τάξεις της μαύρης κοινότητας των ΗΠΑ, ο ίδιος γίνεται όλο και πιο περίεργος, ιδρύει την Graceland κτλ. Αλλά δεν έχει πει την τελευταία λέξη.

Το 1991 εκδίδει το «Dangerous». Συνεπής με τους οπαδούς του και την ιστορία, επιστρέφει στην κορυφή, αν και μάλλον δεν έχει φύγει από αυτήν. Ακολουθεί το Dangerous Tour, το οποίο περιελάμβανε και την Ελλάδα, αλλά δυστυχώς, διακόπτεται αναπάντεχα καθώς ανακοινώνεται ότι η υγεία του δεν το επέτρεπε. Οι πρώτες ρωγμές εμφανίζονται και σκιάζουν μια εξαιρετικά δημιουργική περίοδο…

Η πτώση

Το 1993 μιλά δημοσίως για την παιδική του ηλικία και ξεσπάει με αφορμή διάφορα θέματα και λίγο αργότερα ξεκινάει όλο αυτό το κακοστημένο σκηνικό με τα περί παιδοφιλίας, που θα φθάσει μέχρι το 2005 για να τον αθωώσει. Είτε προσωπική λόγοι του αντίδικου είτε για κάποιους άλλους, μια θεωρία συνομωσίας που θέλει τους χορηγούς του να τον εγκαταλείπουν με τρόπο που να μην τον αποζημιώσουν, φέρνουν τον μεγάλο αυτό καλλιτέχνη σε δεινή θέση.

Σκοπός βέβαια δεν είναι να πιάσουμε από αυτό το σημείο και έπειτα τα οικογενειακά του ζητήματα, ωστόσο η υγεία του εμφανίζεται όλο και πιο κλονισμένη και σήμερα –μετά την ιατροδικαστική εξέταση- φαίνεται ότι το γνωστό επεισόδιο με τον προβολέα που του έκαψε τα μαλλιά, του κόστισε πάρα πολύ (11 χειρουργεία), άσχετα αν γελάμε με την παρωδία του αληταρά Eminem.

Το 1995 κυκλοφορεί το «History», ένας διπλός δίσκος με παλιά και νέα τραγούδια και παραγωγή του ιδίου. Οι στίχοι του επιθετικοί, απέναντι σε ένα σύστημα με το οποίο βρίσκεται πια σε ανοικτό πόλεμο. Ακολουθεί μια ακόμα πανάκριβη περιοδεία. Ο Βασιλιάς είναι ακόμα ζωντάνος.

Τελευταίος του δίσκος, το 2001, το «Invincible». Δέκατο και τελευταίο. Όντας ο ίδιος επιχειρηματίας και σκληρός με τα θέματα δικαιωμάτων, έρχεται σε σύγκρουση με τη Sony, και λίγες ημέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία, σπάει το συμβόλαιό του! Μιας και δεν είναι πια ο Jackson της προηγούμενης δεκαετίας, τα προβλήματα με το promotion είναι τεράστια. Αν και φθάνει πάλι στην κορυφή των charts, εν τούτοις είναι πωλήσεις είναι χαμηλές και οι κριτικές μέτριες, ιδίως για τις μπαλάντες του δίσκου. Μνημειώδης ωστόσο είναι η συναυλία που διοργάνωσε στο Madison Square Garden, τον Σεπτέμβρη του 2001, όπου και επανεμφανίστηκε με τους Jackson 5 και μαζί με μια πλειάδα ηχηρών ονομάτων, γιόρτασε τα τριάντα χρόνια παρουσίας στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Πάρα πολλά, για μην τον σέβονται διάφορα τσογλάνια του κατεστημένου των διεθνών ΜΜΕ.

Εδώ ουσιαστικά τελειώνει η καλλιτεχνική ιστορία του σπουδαίου αυτού ερμηνευτή, συνθέτη, στιχουργού και χορευτή. Αυτού που όρισε το σώου και μας έκανε να τραγουδήσουμε, να χορέψουμε, να ονειρευτούμε μαζί του. Που έκανε πολλούς και πολλές από εμάς να ασχοληθούμε με την μουσική και με την παραγωγή, με τον χορό, τη σκηνοθεσία κτλ. Που συνέβαλλε για τη δημιουργία ενός κόσμου πιο όμορφου και με λιγότερο πόνο για μερικές χιλιάδες «ξεχασμένων» σε ιδρύματα και πεινασμένων σε φτωχές χώρες. Αυτού που ήθελε να κοιτάζει τα παιδιά στα μάτια, ίσως γιατί τελικά δεν υπήρξε ο ίδιος ένα παιδί, όταν έπρεπε… Σε ευχαριστούμε Michael…

Marsheaux – Lumineux Noir

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ιωαννης Γλυκος @ Reviews | 1 ΣΧΟΛΙΟ

You can’t go wrong with Marsheaux… Κάτι τέτοιο σκεφτόμουν όταν έπεσαν στα χέρια μου τα promos του δεύτερου και του τρίτου τους album. Η «εμπειρία» από το debut album τους (“E-Bay Queen”) ήταν αρκετή για να με προδιαθέσει θετικά όταν μπήκα στη διαδικασία να ακούσω το “Peekaboo” πίσω στο 2007. Κι εκείνο με τη σειρά του όχι μόνο δεν με απογοήτευσε αλλά εδραίωσε μέσα μου την θετική άποψη που είχα από την πρώτη τους κιόλας προσπάθεια. Όταν τελικά πριν λίγες εβδομάδες ένας καλός φίλος από το management του σχήματος κότσαρε μπροστά μου το λιτό αλλά πολύ γουστόζικο -όσον αφορά το artwork- promo του νέου τους album, τον κοίταξα χαμογελώντας έχοντας όμως μέσα μου κάποιους δισταγμούς.

Βλέπετε… το “Peekaboo” είχε κυριολεκτικά λιώσει στο iTunes μου, στο αυτοκίνητό μου, στο iPod μου…, παντού!. Το “Wait no more” ήταν για μήνες ολόκληρους (ή μήπως για χρόνια;) το default ringtone μου, ενώ τα “Heaven”, “Hanging On”, “Dream of a disco”, “Promise” και “City on Lights” έχουν εδώ και καιρό μπει στις συλλογές του iTunes και του iPod μαζί με άλλα «κλασσικά» ηλεκτρονικά κομμάτια που απλά θα ακούγονται ευχάριστα για πολλά χρόνια στο μέλλον.

Εξ ού κι ο δισταγμός. Δεν είναι τόσο θέμα πίστης, παρά μια σκέψη για το κατά πόσο μπορείς δύο χρόνια μετά να φτάσεις, να ακουμπήσεις ή και να ξεπεράσεις το καλύτερό σου (μέχρι εκείνη τη στιγμή) album. Η ιστορία δείχνει ότι οι περισσότεροι τρώνε τα μούτρα τους σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Και με το “Lumineux Noir” η Marianthi και η Sophie φαίνονται να ξεπερνούν αυτή την παγίδα και να κοιτάνε ακόμα πιο ψηλά!

Διαφορές με τις προηγούμενες δουλειές τους υπάρχουν και είναι αρκετά προφανείς. Το νέο album δείχνει να έχει πιο μεστό, πιο ώριμο ήχο. Είναι αλήθεια ότι λείπουν τα ηχητικά ξεσπάσματα που έβρισκε κανείς στο παρελθόν, αλλά αυτό αντισταθμίζεται από ένα μουσικό feeling πολύ πιο συγκροτημένο και συνεπές, μέσα στα πλαίσια πάντα ενός συγκεκριμένου project.

Το “Lumineux Noir” είναι λίγο πιο σκοτεινό από όσα μας έχουν συνηθίσει οι Marsheaux (ακούστε το φανταστικό “Sorrow” καθώς και το σχεδόν μελαγχολικό μαργαριτάρι με τον τίτλο “Loss Of Heaven” και θα καταλάβετε τι εννοώ). Ταυτόχρονα καταφέρνει να «αγγίζει» με τρόπο προσεχτικό τόσο τις προηγούμενες δουλειές του group (“Summer”, “Thousand Leds”, κ.α.) καθώς και τις σαφείς επιρροές τους όπως είναι οι Ladytron (“Breakthrough”), οι Human League (“It’s Fine Now”), και άλλα σημαντικά σχήματα της electro / synth pop.

Tracklist

1.Exit
2.Breakthrough
3.Summer
4.Stand By
5.Radial Emotion
6.Destroy Me
7.Loss Of Heaven
8.Faith
9.It’s Fine Now
10.Thousand Leds
11.So Far
12.Sorrow

Dream Theater – Black Clouds & Silver Linings

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Αντωνης Παρασκευας @ Reviews | 1 ΣΧΟΛΙΟ

Ανέκαθεν κάθε καινούρια κυκλοφορά των Αμερικανών progsters σήκωνε πολλή συζήτηση και κουβέντα στον μουσικό Τύπο αλλά και στον κόσμο εν γένει. Εξαίρεση δεν θα μπορούσε να αποτελέσει και η καινούρια δουλειά, 10η στην σειρά, των ‘βετεράνων’ πλέον Dream Theater(DT). Κι αυτό διότι, όπως έγινε φανερό την δεκαετία που διανύουμε, όλοι περιμένουμε από αυτούς ένα νέο magnum opus ,όπως το ανυπέρβλητο ‘Metropolis Pt2: Scenes from a memory’(1999), ένα δίσκο που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αποτελεί σημείο αναφοράς και μέσα στους 10 καλύτερους concept δίσκους ever στον progressive χώρο της rock/metal μουσικής. Έτσι μετά από μια σειρά από απλά καλούς δίσκους την δεκαετία 2000-2009, το ερώτημα επανέρχεται πιο καίριο από ποτέ. Θα βγάλει επιτέλους η αγαπημένη μας μπάντα τον δίσκο που όλοι περιμένουμε; Δεν ξέρω αν θα απογοητεύσω πολλούς από εσάς, αλλά η απάντηση είναι ξεκάθαρα ΟΧΙ!

Είναι κακό αυτό; όχι απαραίτητα!(επιφυλάσσομαι στον επίλογό μου να δώσω μια σύντομη απάντηση για αυτό το ζήτημα που ‘ταλανίζει’ όσους καταπιάνονται με μια κριτική δίσκου των DT τα τελευταία χρόνια και με έχει ενοχλήσει σε ένα βαθμό..) Βέβαια προστρέχω να ξεκαθαρίσω τα απολύτως προφανή. Ο νέος δίσκος είναι ίσως ότι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει οι DT την δεκαετία που διανύουμε και αυτό είναι κάτι που θα φανεί με το πέρασμα του χρόνου και αφού ‘ωριμάσει’ και ‘μεγαλώσει’ μέσα μας ένας δίσκος, όπως ο συγκεκριμένος, που αν μη τι άλλο χρειάζεται τον χρόνο του. Οκ λοιπόν, αρκετά με τις ‘φιλοσοφικές’ συζητήσεις , περνάω κατευθείαν στο κυρίως πιάτο.

‘A nightmare to remember’: ένα πολύ ρυθμικό και απίστευτα heavy τραγούδι (από brutal φωνητικά μέχρι και blastbeats έχει!!!). Εδώ οι DT   φιλτράρουν και κάποιες επιρροές τους από νεότερα συγκροτήματα (βλέπε OPETH). Ένα αν μη τι άλλο πομπώδες και επικό τραγούδι με το τελείωμα του να σε ‘αποτελειώνει‘ με το ξεσάλωμα που επικρατεί. Κάποια ανούσια solos των Petrucci/Rudess θσ μπορούσαν ίσως να είχαν παραλειφθεί. Τα 16 λεπτά του κύλησαν σχεδόν σαν νεράκι!!

‘A rite of passage’: το πρώτο single του άλμπουμ, ένα σχεδόν 9λεπτο τραγούδι, στα όρια της καλώς εννοούμενης ποπ, σχεδόν catchy θα έλεγα. Εκτεταμένη χρήση συγκλονιστικών ρεφραίν, γεγονός που μας ενθουσιάζει μιας και δεν μας το έχουν συνηθίσει οι DT παλιότερα.

‘Wither’: να και η μπαλαντούλα του δίσκου. Κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του τραγουδιστή της μπάντας, ευκαιρία για μια ανάσα από την υπερτεχνική heavy μουσική που προηγείται και ακολουθεί. Ποπ καθαρή, τραγούδι ικανό να λιώσει στο airplay. Σπουδαίο κομμάτι που αποδεικνύει πως οι DT το κατέχουν το ‘άθλημα’ ακόμη!

‘The shattered fortress’: εδώ έχουμε ένα από τα ..συννεφάκια του δίσκου. Το εν λόγω τραγούδι αποτελεί για τους γνώστες των DT, το τελευταίο μέρος του ‘Alcoholic Anonymous Suite’, αναφορά της μπάντας στον αλκοολισμό που αντιμετώπιζε ο Portnoy και είχε ξεκινήσει στο ‘Awake’ το 1994. Ένα medley ουσιαστικά που περιλαμβάνει αυτούσια μέρη από όλες τις προηγούμενες τους αναφορές στο συγκεκριμένο θέμα. 13 λεπτά για τραγούδι που ουσιαστικά έχεις ξανακούσει είναι υπεραρκετά και ελπίζω να είναι η τελευταία φορά που η μπάντα καταπιάνεται με αυτό το θέμα. Μόνη ευχάριστη πινελιά το κιθαριστικό παίξιμο του Petrucci με έμφαση, περισσότερο από ποτέ ίσως, στην μελωδία παρά στην τεχνική.

‘The best of times’: ένα τραγούδι που περιμέναμε όλοι εμείς οι οπαδοί των DT πολλά χρόνια αφού καταφέρνει και φέρνει ανατριχίλα σε κάθε άκουσμα του. Το πνεύμα των RUSH είναι διάχυτο σε ένα 13λεπτο τραγούδι που φαίνεται πως ξεπήδησε κατευθείαν από τα ένδοξά τους χρόνια, αυτά της προηγούμενης δεκαετίας. Αφιερωμένο στον πατέρα του Portnoy που πέθανε κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων του άλμπουμ και για αυτό τόσο συναισθηματικό. Θα αγαπηθεί σίγουρα!

‘The count of Tuscany’: ένα μουντό , σκοτεινό έπος με συνεχείς εναλλαγές μεταξύ ήρεμων και δυνατών σημείων σε μια ακόμη ‘90’s στιγμή των DT. Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει από τον πληκτρά της μπάντας με νέους και ενδιαφέροντες ήχους να ‘χρωματίζουν’ το κομμάτι.

Εν κατακλείδι, θα έλεγα πως πρόκειται για ένα καθ’ όλα αξιόλογο άλμπουμ που δίκαια φέρει το ‘βαρύ’ όνομα των DT. Ας καταλάβουμε πως οι καιροί είναι διαφορετικοί και είναι δύσκολο, και κατά την προσωπική μου γνώμη είναι και αθέμιτο, να θέλουμε ‘διακαώς’ να επαναληφθεί ένα ‘Scenes from a memory’. Η μουσική είναι μια τέχνη που καλώς ή κακώς εξελίσσεται χέρι-χέρι με τα σημεία των καιρών. Αλλά τείνουμε να ξεχνάμε και τους ανθρώπους που άνοιξαν τον δρόμο και κράτησαν ψηλά την σημαία του ιδιώματος εδώ και πάρα πολλά και δύσκολα χρόνια.. Aς βάλουμε επιτέλους ένα τέλος στην μοιρολατρία που μας διακατέχει όλους σαν έθνος!

Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του, εγώ πάντως θα το ξανακούσω το ’Black clouds and silver linings’  και μάλιστα πολλές φορές!

Tracklist

Disc: 1
1. A Nightmare to Remember
2. A Rite of Passage
3. Wither
4. The Shattered Fortress
5. The Best of Times
6. The Count of Tuscany


Disc: 2

1. 6 cover versions.

Disc: 3

1. A Nightmare to Remember (Instrumental)
2. A Rite of Passage (Instrumental)
3. Wither (Instrumental)
4. The Shattered Fortress (Instrumental)
5. The Best of Times (Instrumental)
6. The Count of Tuscany (Instrumental)

« Previous   1 2 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 ... 43 44   Next »