A Greek’s Guide to M’era Luna 2005

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Lost Echoes Team @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Day One:

Την πρώτη μέρα φτάσαμε την ώρα που ξεκινούσαν οι Osiris Taurus… Η μαμά τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα, ο μπαμπάς έπαιζε κάτι γκάϊντες και κιθάρες, η κόρη συνόδευε στα φωνητικά και ο γιος ήταν στα drums… Έπαιζαν κάτι σε φάση μεσαιωνικό gothic rock or something (δεν τα πάω καλά με τις ταμπέλες)… Δεν με ενθουσίασαν δεν είμαι και φαν αυτού του είδους.

Κάπου στη μέση των παραπάνω την κάναμε και πήγαμε στο άλλο stage για Qntal οι οποίοι είχαν αρκετά προβλήματα με τον ήχο αλλά δεν απογοήτευσαν τους οπαδούς τους. Συνεχίσαμε στο ίδιο stage με Pωtentia Animi που έκαναν τρελλό χαβαλέ και απίστευτο show. Ντυμένοι καθολικοί καλόγεροι και με τις κιθάρες τους και με αναμένα κεριά δίπλα από το drummer… Απόλαυση.

Και πάλι στην κεντρική σκηνή μετά διάλειμμα για ξεκούραση για να δούμε NFD. Δεν ήταν του στυλ μου αλλά τους απανταχού Nephilim-άδες τους ενθουσίασαν. Ακούγονταν σαν πιο φρέσκοι Nephilim, ο μπασίστας τους είναι των Nephilim… Εεεε … να πω κι άλλα?
Οι Cruxshadows είχαν αρκετά άσχημο ήχο αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Rogue να κάνει τις χαριτωμενιές του με το κοινό. Τους χάρηκα πολύ περισσότερο στην Ελλάδα…
Οι Φινλανδοί 69 eyes μου έφεραν στο μυαλό μια μίξη Motley Crue με Van Halen με Alice Cooper… Not my type of music…
Στους Schandmaul οι Γερμανοί, καθότι και εγχώριο προϊόν, φώναζαν χόρευαν κτλ. Εγώ βαρέθηκα και μέτραγα τα λεπτά για να πάμε στο δίπλα stage που εμφανίζονται οι MESH! Ε λοιπόν ήταν απίστευτοι…! Τι συγκίνηση ήταν αυτή (δακρυάκια χαράς – δεν κάνω πλάκα)… Έπαιξαν 2 νέα κομμάτια από το επερχόμενο album (το ένα ήταν το Step by Step) τα οποία βρήκαν πολύ καλή ανταπόκριση. Killer lyrics (όπως πάντα) και έχουν προσθέσει και περισσότερες κιθάρες. Το σετ είχε μέσα From this height, It scares me, The trouble we ‘re in, Not prepared, My saddest day, Friends like these, Little Missile, Leave you nothing, Trust you… Το καλύτερο live που έχω δει από mesh.
Την ίδια ώρα έπαιζαν και οι VNV στην κεντρική σκηνή αλλά δεν τιθόταν για μένα θέμα σύγκρισης. Τους είδαμε από το Joy και μετά… Εντάξει… Ο Ρόναν πάνω – κάτω κλασσικά, έκοβε τα κομμάτια και μίλαγε κλασσικά… Το κοινό παραληρούσε πάντως.
Δεν αντέξαμε δυστυχώς για να δούμε Skinny Puppy

Day Two:

Μας το φύλαγε ο καιρός… Από το πρωί έβρεχε συνεχώς… Το αποτέλεσμα – εκτός από τα νεύρα μας που έγιναν τσατάλια – ήταν οι πόντοι λάσπης… Για να το θέσω καλύτερα: Απίστευτο λασπουριό!!! Ήταν ιδανικά για mud wrestling το σκηνικό.
Οι Scream Silence έπαιξαν πολύ καλά. Ακολούθησε ο Staubkind στη δίπλα σκηνή και μετά οι Kiew και οι Amduscia που δημιούργησαν πανικό στους cyber goths.
Οι Zeraphine ήταν φοβεροί! Και ενέργεια και μελωδικότητα και χιούμορ ο τραγουδιστής… Μετά πάλι δίπλα για Flesh Field και ηλεκτρονικές καταστάσεις. Απίστευτα όμορφη η τραγουδίστρια.

Στους Subway to Sally ο κόσμος απέδειξε το κόλλημα που έχει με τα συγκροτήματα που παίζουν μεσαιωνικό gothic rock… Πανικός…
Και επιτέλους είχε έρθει η ώρα για τους Deine Lakaien… Εκείνη την ώρα μόλις είχε σταματήσει και η βροχή. Με 10′ καθυστέρηση, με προβλήματα στον ήχο και ελαφρώς εκνευρισμένοι βγήκαν στη σκηνή. Ξεκίνησαν με το Dark star και συνέχισαν με τα Down down down, Secret hideaway, Over and done, Through the hall, Midnight sun, Overpaid. Στο Return έγινε χαμός… Και λογικό όταν ακούς την επιβλητική φωνή του Veljanov να σου λέει “when you hear me calling will you be there…” . Ανατριχίλες… Για τελευταίο κομμάτι άφησαν το Love me to the end… Εκεί ούρλιαζε ο κόσμος, χτυπούσαν παλαμάκια κτλ. Δυστυχώς τους είχαν κόψει 10′ από το set τους λόγω της αρχικής καθυστέρησης (έτσι εξηγούνταν και ο εκνευρισμός του Veljanov στην αρχή).

Headliners του festival ήταν οι Sisters Of Mercy. Ό,τι και να πω είναι λίγο… Ο κύριος Andrew με λουκ αλά Rob Halford στο αδύνατο – γυμνασμένο του και χωρίς γούνα. Εμφανίστηκε μέσα από καπνούς με φουλ δερμάτινο outfit και τα classic μαύρα γυαλιά ηλίου. Φωνάρα…! Έπαιξαν νέα κομμάτια (Summer, We are the same Suzanne και άλλα που δεν τα ήξερα), έπαιξαν το Giving ground από Sisterhood και τα παρακάτω: Alice, Temple of Love, Dominion/Mother Russia, First and Last and Always, Flood II, Lucretia My Reflection, Ribbons και στο encore το Vision Thing. Ήταν φ-α-ν-τ-α-σ-τ-ι-κ-ά!!! Δεν περιγράφεται… Έγινε και κάτι που δεν έχω ξαναδεί σε συναυλία… Στη μέση του σετ ξανάρχισε να βρέχει και όπως ήταν φυσιολογικό άνοιγαν μια μια οι ομπρέλες. Όσοι ήταν μπροστά και άνοιγαν ομπρέλα τους τη χτύπαγαν οι πιο πίσω και αναγκάζονταν να την κλείσουν… αδιαμαρτύρητα…

Αυτά. Λέω να ξαναπάω του χρόνου.

Saturday 13/08/2005

Main Stage
11.00 – 11.20 In Mitra Medusa Inri
11.40 – 12.10 Osiris Taurus
12.35 – 13.15 Limbogott
13.40 – 14.20 Negative
14.45 – 15.25 Autumn
15.50 – 16.30 NFD
16.55 – 17.40 The Crόxshadows
18.05 – 19.05 The 69 Eyes
19.30 – 20.30 Schandmaul
21.00 – 22.15 VNV Nation
22.45 – 24.00 Skinny Puppy

Hangar Stage
11.20 – 11.50 Klimt 1918
12.10 – 12.50 Qntal
13.15 – 13.55 Potentia Animi
14.20 – 15.00 Leaves Eyes
15.25 – 16.05 Atrocity
16.30 – 17.10 [:SITD:]
17.40 – 18.35 The Neon Judgement
19.05 – 20.00 Combichrist
20.30 – 21.30 Mesh
22.15 – 23.15 Hocico

Sunday 14/08/2005

Main Stage
11.00 – 11.20 Scream Silence
11.35 – 12.05 The Vision Bleak
12.20 – 12.55 Faun
13.10 – 13.50 Gεte
14.10 – 15.00 The Birthday Massacre
15.25 – 16.10 Zeraphine
16.35 – 17.25 Lacuna Coil
17.50 – 18.50 Subway to Sally
19.20 – 20.20 Deine Lakaien
20.50 – 22.00 The Sisters of Mercy

Hangar Stage
11.20 – 11.40 Staubkind
12.05 – 12.35 Cephalgy
12.55 – 13.25 Kiew
13.50 – 14.30 Amduscia
15.00 – 15.40 Trisomie 21
16.10 – 16.55 Flesh Field
17.25 – 18.20 Melotron
18.50 – 19.50 Diary of Dreams
20.20 – 21.20 The Klinik

p.s. Στη Γερμανία δεν πίνουν φυσιολογικό νερό. Πίνουν αυτό με τις μπουρμπουλήθρες.
p.s. Στη Γερμανία δεν μιλάνε αγγλικά.
p.s. Στη Γερμανία οι securit-άδες δεν είναι καλοί άνθρωποι και δεν δίνουν σωστές οδηγίες προσανατολισμού.
p.s. Στη Γερμανία τα άτομα που είναι σε αυτή τη φάση είναι πολύ extreme και πολύ κιτς. Οι πιο καλοντυμένοι ήταν οι Ισπανοί και οι Έλληνες (εμείς δηλαδή)

Κείμενο: Βάσια Καρκούλη

Garden of Delight, Θέατρο Παπάγου, 09.07.05

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Γιαννης Καμαρινος @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Μια από τις ελάχιστες συναυλίες του είδους που έχουν λάβει χώρα στα ΒΠ, είναι από μόνη της γεγονός! Όμορφο το θέατρο και ο χώρος, εύκολη πρόσβαση κτλ.

Λοιπόν, ήταν μια καλή ευκαιρία για να βρεθούμε και να τα πούμε καλοκαιριάτικο! Έχω την εντύπωση ότι ένα μεγάλο ποσοστό της αθηναϊκής goth σκηνής βρέθηκε εχθές στις εξέδρες του θεάτρου. Φευ, διότι τελικά ήταν αυτοί και πολύ λίγοι ακόμα φίλοι της μουσικής μας. 200 άτομα περίπου. Κρίμα…

Ωστόσο το μουσικό περιεχόμενο ήταν πολύ ενδιαφέρον.

Oι Garden of Delight επανήλθαν στη χώρα μας, έστω και με τριμελή σύνθεση. Τους είχα δεί και στο Gagarin, αλλά τώρα με κέρδισαν! metal και ηλεκτρονικό στοιχείο υπό τις …ευλογίες του frontman, ο οποίος διατηρεί μερικούς πιστούς οπαδούς τους οποίους και δεν απογοήτευσε. Δεν ξέρω αν τους ξενερώσανε οι άδειες εξέδρες, παίξανε όμως ένα πλήρες σετ και 4 encore και θα συνεχίζανε, αν δεν υπήρχε η απειλή της …αστυνομίας!!!

Opened Paradise: προοδεύει το σχήμα είναι η αλήθεια. Έχουν δέσει και πρέπει να πώ ότι ο κιθαρίστας μου αρέσει ιδιαίτερα. Goth metal θα χαρακτήριζα τον ήχο τους. Καλή σκηνική παρουσία. Εντάξει, δεν είμαι και ο πλέον ειδικός επί του ήχου αυτού, ωστόσο μου αρέσαν. Ίσως 1-2 τραγούδια λιγότερα να έκαναν την εμφάνισή τους πιο ξεκούραστη (γνώμη μου…)

Blue Bitds Refuse to Fly: Για πολλούς ο λόγος να έρθουνε στο θέατρο! Μια εκ των σπάνιων εμφανίσεων του σχήματος που έχει τις προδιαγραφές (και την …κρίσιμη ιστορική “μάζα”) να γράψει την δική του ιστορία! Τραγούδια από τον διαθέσιμο αλλά και τον επόμενο δίσκο. Πολύ καλή η παρουσία της τραγουδίστριας (Ευαγγελία, αν θυμάμαι καλά) που ελέγχει την σκηνή, διαθέτει ερμηνευτική ικανότητα (μου αρέσαν τα γερμανικά, με την …κοριτσίστικη χροιά!) και συνολική παρουσία που κερδίζει τα βλέμματα!

Past Perfect: Άλλο ένα σχήμα που είχα καιρό να δώ. Αν και αντιμετώπισε λίγα προβλήματα τεχνικής φύσεως, εν τούτοις αποδώσανε και αυτοί τις συνθέσεις του δίσκου τους, με ελαφρές συνθετικές παραλλαγές. Το ότι πάιξανε με ήλιο σίγουρα αφαίρεσε κάτι από τη …σκοτεινή ερμηνεία του B-Abyss και της παρέας του, αλλά κατά τα άλλα, όλα καλά!

Device Element: ατμοσφαιρικό death metal, με ηλεκτρικό βιόλι! Δεύτερη μόλις συναυλιακή παρουσία για το σχήμα, που έχει παράπονα για τον ήχο του. Ωραία επιλογή πάντως για το ξεκίνημα, αν και η ζέστη δεν βοηθούσε συνολικά την κατάσταση.

Λοιπόν, μακάρι να γινόντουσαν περισσότερα live τέτοιου είδους, όπου η έμφάνιση ελληνικών σχημάτων είναι πιο ουσιαστική και το κοινό έχει άλλη -πιο χαλαρή- διάθεση. Και καλό το γεγονός της επίσκεψης τέτοιων ξένων σχημάτων. Πλήν όμως, με τόσο χαμηλή προσέλευση, δύσκολα τα βλέπω τα πράγματα. Δυστυχώς, αν ένα τέτοιο line up δεν καταφέρνει να μαζέψει έστω 400 άτομα, τότε το μέλλον (μας) προβλέπεται δυσοίωνο… Κατά τα άλλα, εγώ τουλάχιστον πέρασα πολύ καλά!

Around The World And Back – a greek tribute to depeche mode

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ιωαννης Γλυκος @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Η δημιουργία ενός tribute album για τους DM δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα… Είναι πολλοί παράγοντες που μπορούν – αν ληφθούν υπόψη – να χαρακτηρίσουν (το ίδιο εύκολα) ένα tribute album πετυχημένο ή κακό. Πού τελειώνει όμως ο “σεβασμός” και η αντιγραφή στο original, και που (πρέπει να) αρχίζει η πρωτοτυπία και η διαφορετικότητα στη διασκευή που κάνει κάποιος; Αυτό το ερώτημα μάλλον συνοψίζει και τις αντικειμενικές δυσκολίες σε ένα τέτοιο εγχείρημα.

Απο την άλλη, πρέπει να έχουμε ως δεδομένο ότι διασκευές στους DM υπάρχουν πολλές, άρα το επόμενο δύσκολο έργο είναι η … επιλογή, ανάμεσα σ’ αυτές. Και αυτή η επιλογή φαίνεται ότι στο CD αυτό είναι πραγματικά πετυχημένη. Η UNDO Records και το Hysterika (το official ελληνικό DM fan club στη Ελλάδα) μόνο τυχαίοι δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Η πρώτη, πρόσφατα ιδρυθείσα αλλά από ανθρώπους με μεγάλη (την μεγαλύτερη ίσως στην Ελλάδα) σχέση και ιστορία σχετικά με τους Depeche Mode, το δεύτερο, ένα fan club – βασισμένο στους ίδιους ακριβώς ανθρώπους – που όμοιό του δεν θα βρει κανείς ούτε στη Γερμανία, την κατεξοχήν χώρα των φανατικών DM-modaκηδων….

Οι ΜΙΚΡΟ με την φανταστική έκδοση τους στο “World In my Eyes”, oι Marsheaux με το απίστευτα χαριτωμένο “New Life”, οι Decode με το τραγούδι που τους πρωτογνωρίσαμε όλοι – σε ελαφρώς διαφορετική μορφή όμως – το “Behind The Wheel” (ποιος μπορεί να μην μνημονεύσει τους μήνες επί μηνών που ο Δημήτρης Παπασπυρόπουλος ξεκινούσε και τελείωνε την, καθημερινή τότε, εκπομπή του με αυτό το κομμάτι στον Best Radio…), οι Fotonovela στο “But not tonight”, το “επιθετικό” “Photographic” των ΑΤRΙΑ, η futurepop εκδοχή του “Halo” από την Δημήτρη Κοργιαλά και με πανέμορφα συνοδευτικά γυναικεία φωνητικά και το πραγματικά εμπνευσμένο και ταξιδιάρικο “Clean” των Carpe Diem (ποτέ δεν θα ξεχάσω τα live τους σε παλιά parties του Hysterika) είναι οι κορυφαίες στιγμές αυτής της συλλογής.

Δεν είναι όμως μόνο αυτά που μας έκαναν καλή εντύπωση στο CD. Οι κιθάρες των YEAH στο “Policy Of Truth” δίνουν έναν δυναμικό αλλά σε καμια περίπτωση “άγριο” χαρακτήρα στο κομμάτι, η Ελένη Πέτα ανατρέπει κάθε αρνητική προδιάθεση που θα μπορούσαν να έχουν …κάποιοι, και μας χαρίζει μια σχεδόν μυστικιστική ξενάγηση στον “χαμένο” εαυτό του Martin Gore (“Only when I lose myself”), οι Raining Pleasure προσθέτουν το χαρακτηριστικό τους style στο “Shouldn’t have done that” ενώ οι Mindwaltz και οι Monitor ακολουθούν πιο μελωδικούς δρόμους στα “Shake the disease” και “Little 15”. Και η συλλογή δεν τελειώνει εδώ…

H UNDO τα κατάφερε. Μετά από αναμονή πολλών μηνών (στην πραγματικότητα ετών) η συλλογή επιτέλους κυκλοφόρησε και το αποτέλεσμα μπορεί να χαρακτηριστεί κάτι παραπάνω από “καλό”. Και νομίζω ότι όταν αυτό το σχόλιο προέρχεται από κάποιον που βρίθει αυστηρότητας οσον αφορά -γενικότερα- τις διασκευές σε τραγούδια των Depeche Mode, μάλλον κάτι σημαίνει…

Υ.Γ. Δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω και την συσκευασία. Φανταστική, όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει η UNDO σε όλες τις κυκλοφορίες της.

1.YEAH: Policy Of Truth
2.MIKPO: World In My Eyes
3.ΕΛΕΝΗ ΠΕΤΑ: Only When I Lose Myself
4.RAINING PLEASURE: Shouldn’t Have Done That
5.MINDWALTZ: Shake The Disease
6.MONITOR: Little 15
7.MARSHEAUX: New Life
8.EMIGRE: Somebody
9.FOTONOVELA: But Not Tonight
10.DECODE: Behind The Wheel
11.OBERON: Enjoy The Silence
12.ATRIA: Photographic
13.ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΡΓΙΑΛΑΣ: Halo
14.ΦΟΒΟΙ ΤΟΥ ΠΡΙΓΚΗΠΑ: Never Let Me Down Again
15.ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΟΥ 5ου ΓΑΛΑΞΙΑ: In Your Room
16.ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ: Stripped
17.CARPE DIEM: Clean

Around The World And Back – a greek tribute to depeche mode
Label : Undo Records
Release date : 21.03.2005

Diary of Dreams, Munich, 06.02.05

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Lost Echoes Team @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Χμμμ … τί πιο ωραία ιδέα από ένα ολιγοήμερο ταξιδάκι στο εξωτερικό … πόσο μάλλον όταν αυτό συνδυάζεται και με συναυλία αγαπημένου group !!!

Έτσι, βρέθηκα στο Μόναχο για λίγες μέρες, όπου την προπερασμένη Κυριακή (6/2) οι Diary of Dreams πραγματοποίησαν εκεί την 3η στάση του “Live Nigredo 05”. Έχοντας δει live το group πριν 2 σχεδόν μήνες στο Gagarin club, ήξερα πάνω-κάτω τι να περιμένω … απλώς ήλπιζα ότι αυτή η συναυλία θα είχε κάτι το διαφορετικό, καθώς ομολογώ ότι εκείνη στην Αθήνα δε μου είχε αφήσει και τις καλύτερες εντυπώσεις!

Κι όντως, η διαφορά φάνηκε από την αρχή κιόλας με τις 5 φιγούρες (Lurecia, Merlanor, Tzerjanok, K’tharsia, Thalamea) του Nigredo να κάνουν από νωρίς την παρουσία τους πάνω στη σκηνή του Feierwerk club, προϊδεάζοντάς μας για το τι θα ακολουθήσει …

Και έτσι μετά τους Psyche, special guest κατά τη διάρκεια του Nigredo tour, ήρθαν οι παρουσίες των Adrian Hates (vocals and guitar), Gaun:A (guitar & backing vocals), DNS (percussion) και Torben Wendt (!) (keys & backing vocals) να ολοκληρώσουν την σκηνική εικόνα. Η έναρξη έγινε με το κομμάτι MeinschFeind, που αποτελεί και τον τίτλο του mini album που κυκλοφόρησαν οι Diary of Dreams στις 7 Φεβρουαρίου για να συνοδεύσει το Nigredo tour. Ο Adrian έκανε δυναμική είσοδο συνοδεύοντας το κομμάτι με την κιθάρα του (κάτι που ακολούθησε και στη συνέχεια σε αρκετά κομμάτια), ενώ τα φωνητικά του ήταν καλύτερα από ποτέ !!! Βέβαια, σε αυτό έπαιξε ρόλο και η πολύ καλός ήχος, ενώ ο προσεγμένος φωτισμός συνέβαλλε στη δημιουργία ατμόσφαιρας ανάλογης του Nigredo concept.

Επίσης, η διακριτική αλλά ουσιαστική παρουσία του Torben στο βάθος της σκηνής, πίσω από τα πλήκτρα, με τα φωνητικά του να συνοδεύει τα κομμάτια των Diary of Dreams, ήταν από τα ατού της συναυλίας!

Η επιλογή των κομματιών δεν επικεντρώθηκε στο Nigredo, έπαιξαν 4 κομμάτια μέσα από αυτό (τα αναμενόμενα, όπως ακριβώς και στην Αθήνα, με τη διαφορά ότι στην Αθήνα έπαιξαν και το Dead Letter ενώ στο Μόναχο το αντικατέστησαν με το MenschFeind), ενώ τα υπόλοιπα κομμάτια κάλυπταν όλη τη δισκογραφική δουλειά του group (… εκτός από το Cholymelan):

Setlist

MenschFeind
Reign of Chaos
The Curse
Giftraum
End of Flowers
Methusalem
Chemicals
But the Wind was Stronger
Play God!
Butterfly: dance!
Soul Stripper
Psycho-Logic
O’Brother Sleep
Kindrom

Traumtaenzer
She
Panik

Στο after show party, ο Torben εξέφρασε την επιθυμία του να επισκεφτεί ξανά τη χώρα μας στα πλαίσια του tour που θα πραγματοποιήσει με αφορμή το νέο album των Diorama (με τίτλο “Amaroid” στις 11 Απριλίου ) … let’s hope so !!!
Ενώ ο Adrian, έδωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα απάντηση όσον αφορά σε μελλοντικά live σχέδια …

Χ.

PS: Οι Psyche ψιλοαπογοήτευσαν με την εμφάνιση τους … γεγονός που προκάλεσε εντύπωση καθώς πέρυσι στην ίδια πόλη είχαν αποθεωθεί από το γερμανικό ακροατήριο. Από ότι είπαν αργότερα, το κοινό δεν φάνηκε αρκετά ενθουσιώδες μαζί τους κι ένιωσαν ότι είχε έρθει αποκλειστικά για τους Diary of Dreams, κάτι εντελώς αντίθετο με την προηγούμενη βραδιά τους στη Βιέννη, όπου το κοινό τούς επεφύλαξε θερμή αποδοχή. Ίσως να ‘ναι κι έτσι, αν και κατά τη γνώμη μου οι Psyche δεν προσπάθησαν αρκετά. Έτσι, έπαιξαν μόνο 40 λεπτά σε ένα αδιάφορο σχετικά κλίμα. Πάντως, ένα κομμάτι τους, που αργότερα έμαθα ότι είναι από το νέο τους album και λέγεται “15 Minutes”, ήταν το highlight της συναυλίας τους …

Κείμενο: Τόγκα Χαραλαμπία