The Cure – Τhe Cure

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Upstairs Room @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Είχαμε μια σχετική ανυπομονησία πριν ακούσουμε την καινούρια δουλειά του Ρόμπερτ Σμίθ…πίσω το Μπλάντφλάουερς, μπροστά κάποιες φήμες περί numetal επιρροών, κάπου στη μέση είχαμε βαλτώσει και εμείς ως ‘πρώην’ οπαδοί και νυν αντικειμενικοί κριτές…ήταν και κριτικές που μιλούσαν για ‘καλή κιθαριστική δουλειά’ και λέγαμε μια από τα ίδια…σα να λέμε ‘ελπιδοφόρος, εξελίξιμος, επένδυση’ στο ποδόσφαιρο…ωσπου μπήκε ο σύμπακτος δίσκος στο μηχάνημα…μετά από αρκετές ακροάσεις και ιδιαίτερη προσοχή στο καινούριο σινγκλάκι όπως φρόντιζε να υπενθυμίζει το εξώφυλλο είχαμε αποφανθεί…’Τι μαλακία είναι αυτό’…Πιπέρι στο στόμα να μάθεις να βρίζεις…

Αυτός ο σκελετός των 17,20 Ευρώ μας συντρόφευε στο άνυδρο ερημονήσι για κάμποσες νότες…ή τουλάχιστον έτσι πιστεύαμε πριν πέσουμε στο νερό…και όλα άλλαξαν…

…γνωστό τοις πασι ότι η μουσική είναι υδρόβιος…βουτάς από το ερημονήσι που βρισκόσουν και αρχίζεις να κολυμπάς προς την επόμενη βρχονησίδα που θα ανατείλει στο χάρτη του αυτιού σου…φυσικά για να μπορείς ν’ αντεπεξέλθεις πρέπει ν’ αναπνέεις έξω από το νερό της μελωδίας που δημιουργούν τα μουσικά όργανα και που εισχωρεί στους πνεύμονές σου (ιδιαίτερα αν είσαι άσχετος με τη δημιουργία της μουσικής)…για να μπορείς λοιπόν να πάρεις τις απαραίτητες ανάσες μεσολαβεί ο τραγουδιστής, σα μεταφραστής των ηχοκυμάτων που θέλουν να σε σκεπάσουν…ο τραγουδιστής λοιπόν είναι η μοναδική έννοια που σε φέρνει στην επιφάνεια και σε οδηγεί με τη φωνή του στην επόμενη ακτή, η οποία μπορεί και να βρίσκεται στα ράφια των δισκοπωλείων…αυτός είναι το δελφίνι, ο συνδετήρας του λίπους με το ανθρώπινο…

ας το ξαναπούμε : η μουσική είναι υδρόβιος. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος από χώμα και γάλα, χερσόβιος. Επαγωγικά : o άνθρωπος μπορεί να βουτά στη μελωδία κατακόρυφα, όλος με το κεφάλι προς τα κάτω, αλλά ΔΕΝ μπορεί να γίνεται θαλάσσια νότα, χρειάζεται το ξερονήσι του που θ’ αράξει για να πάρει μέρος στο επόμενο διαφημιστικό (ας πούμε) και θα προετοιμαστεί να ξανοιχτεί γυμνός στον ωκεανό της μουσικής σιγοψιθυρίζοντας τους στίχους που του αρέσουν.

Συμπέρασμα : ΜΑΛΑΚΙΕΣ.

Ο άνθρωπος πλέον είναι αμφίβιος! Για να μην πούμε υδρόβιος. Γιατι? Μα η ΦΩΝΗ του Ρόμπερτ Σμίθ πέρα από τις κλεψύδρες καταργεί πλέον και την αδυναμία των θνητών να ζήσουν στο νερό. Από μόνη της και μόνη της μουσικό όργανο σε τραβάει γλυκά μέσα στο νερό, και σε αφήνει να απολαύσεις το βυθό χωρίς τη μέριμνα να ξαναβγείς στην επιφάνεια για να αναπνεύσεις. Είναι τέτοιο το χρώμα της που ξέρεις ότι κλείνοντας τα αυτιά σου δε θα χρειαστεί ποτέ να αφουγκραστείς το σκοτάδι για να σχίσεις την επιφάνεια του νερού. Ποτέ οι αποχρώσεις δε θα είναι αρκετές για να γεμίσουν το λαρύγγι του Ρόμπερτ, γι’ αυτό και σε μας δε μένει παρά να απολαμβάνουμε τη αμφυπόστατη ζωγραφιά που αναπνέουν τα λέπια πόροι μας. Τα ξερονήσια μπορούν να αναρωτιούνται τι έγινε ο σκελετός…

The Cure
Geffen Records
28 June 2004

Lost
Labyrinth
Before Three
The End Of The World
Anniversary
Us Or Them
alt.end
I Don’t Know What’s Going On
Taking Off
Never
The Promise
Going Nowhere

Το γοτθικό κίνημα εν Ελλάδι : First and last and always

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Upstairs Room @ Articles | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Τα πρώτα γραπτά για το κίνημα των Gratis στην Ελλάδα τα συναντάμε σε μια σπάνια έκδοση του 1839 (την οποία επιμελήθηκε ο βαρόνος Von Maurer) που περιγράφει τις περιηγήσεις του φίλου του Andrew Von Eldritch στην Ελλάδα και τις εμπειρίες του από τη συνάντηση και τη συναναστροφή με τους ανά την ελεύθερη τότε Ελλάδα Gothδάδες και Gothουδες. Στον ιδιαίτερο λογο του Von Eldritch φαίνεται ξεκάθαρα ο θαυμασμός του για τον ελληνικό πολιτισμό αλλά και η συνεχώς αυξανομένη απογοήτευση από τους θιασώτες ενός κινήματος που ο ίδιος ξεκίνησε και οι οποίοι στην πορεία αποδειχθήκαν κατώτεροι των περιστάσεων.
Μάλιστα στα τελευταία έργα του ο Von Eldritch παίρνει μια απολύτως μισανθρωπική θέση και ειρωνεύεται ανοιχτά τα “Gothύπουλα” όπως ο ίδιος τα ονομάζει, έκφραση εμπνευσμένη “από τον τρόπο που τα παιδιά αυτά χορεύουν και μου θυμίζουν ζαλισμένα κοτόπουλα σε σημειωτόν…χα,χα…”(Krokus,Τ.12,1857).

Aλλά ας εκθέσουμε στην εφημερίδα μας μερικά αξιόλογα σημεία από το δυσεύρετο μέχρι πρότινος κείμενο “First and last and always”, το σπουδαίο αυτό βιβλίο που κατήχησε γενιές και γενιές Ελλήνων Gothάδων μέχρι την έλευση του γερμανικού εξπρεσιονισμού.

Από το πρώτο κεφαλαίο των 10 κεφαλαίων που περιλαμβάνει η πολυπόθητη-αλλά και πανάκριβη-έκδοση του βιβλίου:

(1)Βlack Planet:11η Νοεμβρίου 1835

“…Μόλις χτες αφίχθην εν Ελλάδι. Περιοδεύων εν τη παρόδω 101 προς Ναύπλιον δε δύναμαι να κρύψω την ευχαρίστησην μου διά το γεγονός ότι το gothic συνεχίζει να εξαπλούται εις τον όλον γνωστόν ελεύθερον κόσμον της Ανατολής. Κοιτάζοντας δε τον δυτικόν ουρανόν ενθυμούμαι το βασίλειον μου και δε μπορώ να μην αναγνωρίσω την ελέω Θεού μοναρχία στο σκωπτικό μου θρόνο. So dark all over Europe (σημ. του Von Maurer: εις την αγγλικήν εις το πρωτότυπον). Iδων τη ραδιενέργεια που εκπέμπουσιν όλοι αυτοί οι νεαροί μαυροενδεδυμένοι και οι αντίστοιχες νεαρές ηυχαριστήθην δια το θέαμα και την πολυποίκιλη ενασχόληση της ελληνικής νεολαίας με το πνευματικομουσικό κίνημα που εν είδει όξινης βροχής άρχεται ενσκηπτόν και εν Ελλάδι. Και αυτό ακόμη το ουράνιο τόξον υποφέρει λόγω ελλείψεως ιριδισμού. (…) Είμαι ενθουσιασμένος. Ποτέ δεν περίμενα ότι οι τον τουρκικόν ζυγόν επί 400 συναπτά έτη υπομείναντες Έλληνες θα αντλούσαν την ψυχικήν δύναμη να δεχτούν τις γόνιμες επιδράσεις του δυτικοευρωπαικού διαφωτισμού και να τις μετουσιώσουν σε αληθές πάθος δια ενδοσκόπησιν και προβληματισμόν, όσον αφορά τη μελλοντική τους ενσωμάτωση σε μια ενωμένη σκοτεινή ευρώπη. Οι διατελούντες αρχήν εν τα διόδια εν τω ισθμώ της Κορίνθου δεν έκρυψαν τον έντονο προβληματισμό τους δια την ελλιπή μουσική κίνηση εν Ελλάδι, καθώς ελάχιστα συγκροτήματα απαρτίζουν τη λεγόμενη ελληνική μουσική σκηνή. Μου προσέφεραν την αυθεντική έκδοση του βιβλίου μου Τemple of love δια υπογραφήν, πράγμα που με συγκίνησε ιδιαιτέρως και δεν είχα παρά να τους ευχαριστήσω. (…) Οι Έλληνες έχουν το χαρακτήρα ίνα αφομοιώσουσιν τη δαψιλή εμβρίθεια των γοτθικών τάσεων προσδίδοντας τους τη μεσογειακήν εκείνη φλόγαν η οποία σιγόκαιγε μέσα τους επί αιώνες και τώρα γιγαντωμένη πυροδοτεί τη μαύρη φλόγα του πνεύματός τους.

Τα υπόλοιπα κεφαλαία θα εκδίδονται ανά τακτά διαστήματα στα επερχόμενα φύλλα για να διαπιστώσει και ο αναγνώστης πως η φθινοπωρινή επιφάνεια της θλίψης σκέπασε τον αρχικό ενθουσιασμό του Von Eldritch.
Αποσπάσματα από το 2ο κεφαλαίο του βιβλίου του Von Eldritch αναδημοσιεύουμε στο σημερινό μας φύλλο.

(2)A rock and a hard place:9η Δεκεμβρίου 1839

“…Η Καλαμάτα φημίζεται εκτός από το ποιοτικόν της ελαιόλαδον και για τα υπέροχα φαρμακευτικά της προϊόντα, τα οποία και σκοπεύω ίνα δοκιμάσω κάποιαν από τις επόμενες ημέρες της παραμονής μου. Αν και τη διαμονήν μου εις αυτόν το εξοχικόν θέρετρον του νεοσύστατου ελληνικού κράτους χαρακτηρίζει μια γλυκιά ατονία και διαλογισμοί μετά του εκλεκτού μου φίλου Σενεκα φαίνεται ότι οι παλιοί κοτζαμπάσηδες της περιοχής, δεδηλωμένοι μαλλιαριστές και οπαδοί των Mission, προσπαθούν να τη μεταβάλουν σε κολαστήριον. Μόλις χτες με ενημέρωσαν δια την επίσκεψην νεαρής δημοσιογράφου, ενώ έπαιρνα το μπάνιο μου. Προφανώς κάποιος επιφανής προύχοντας την ενημέρωσε για να μου κάνει τη ζωή δύσφορη με τις ανόητες ερωτήσεις της. Είπε ότι θα ξαναπεράσει σήμερα.(…).Τι αθλία κατασκευάσματα αυτοί οι δημοσιογράφοι! Ήρθε εδώ με ό,τι προκλητικότερο μπορούσε να μη φορέσει, με τα βραχιόλια και τις συστάσεις της, μου πούλησεν το όνομα και την αθωότητα της, και θέλησε να εκμαιεύσει εκτός από απαντήσεις (τις οποίες μετά φανερής απέχθειας αποδεχόμουν) και γενετήσιο υλικό. Ευτυχώς είχα αντιληφθεί τις προθέσεις της από την αρχή και άμα τη εμφανίσει της ήμουν έτοιμος φορώντας κάποιες σκοτεινές διόπτρες, ίνα αποφύγω τον πειρασμόν. Τελικά δε χρειαστήκαν γιατί μόλις την αντίκρισα περισσότερο κατελήφθην από γέλωτα δια την εμφάνιση παρά πόθο για σωματικές εξομολογήσεις. Ήταν ένα κοντόσωμο χοντρούλικο πλάσμα, Μαφάλντα την έλεγαν, που φόραγε ένα πανάθλιο κόκκινο μίνι και είχε μια δερμάτινη μαύρη τσάντα, στην οποία είχε περάσει μεταλλικά σημεία των Motorhead προφανώς για να με προκαταλάβει θετικοί κιτρινογαλαζολαχανομαύρες κάλτσες της όμως προδώσαν την προέλευση της από το χώρο της σιχαμερής αγγλοσαξονικής alternativας. Την αντιμετώπισα με ένα μπουκάλι τσίπουρο και την ειρωνικήν διάθεση που αποκτώ όταν κάποιοι αναιδείς, ημιμαθείς, θνησιγενείς, αδιάκριτοι μου κάνουν άσχετες ερωτήσεις. Έκανε συνεχώς ερωτήσεις και δε χρειάστηκε ιδιαίτερη συγκέντρωση για να της εξηγήσω μερικά πράγματα για πλην αυτήν την πνευματικών έξαψη που έχει απλωθεί στην Ευρώπη. Όταν όμως οι ερωτήσεις έφταναν σε προσωπικές αναφορές η αδιαφορία εμφανιζόταν ως η μονή ενδεδειγμένη λύση. Μετά λύπης μου λέγω ότι αν και η νεολαία της περιοχής με υποδέχτηκε ως αρμόζει σ’ έναν πεφωτισμένο ταγό και υπηρέτη του πνεύματος, διαισθάνομαι έντονον τον κίνδυνο εκφυλισμού του κινήματος. Γρηγορείτε ινα αμοιφθώσιν οι σκέψεις σας! (…).Αν και ευελπιστώ ότι το δημοσίευμα της νεαράς εις την τοπική εφημερίδα θα αποδώσει τα αληθινά των λεγόμενων μου, δε μπορώ να μην επισημάνω και το φόβο μου για τον τυχόν λανθασμένο τρόπο αποδοχής της διάθεσης και του ρομαντικού του όλου κινήματος και της συγχρόνου μεταβολής του εις καρναβάλι εξαιτίας της επιθυμίας ορισμένων δημοσιογραφίσκων να προβάλλουν θέματα, που ουδόλως γνωρίζουν, και της άκριτης αποδοχής τέτοιων πρόχειρων συμπερασμάτων από μερίδα της νεολαίας. Τι θα γίνει άραγε αν πάνω από τη μουσική τοποθετηθεί η εμφάνιση; Συχνά αισθάνομαι ανάμεσα στο διάβολο και τη βαθιά γαλάζια θάλασσα, συχνά φοβάμαι μήπως αυτό που οραματίστηκα, έναν ελεύθερο χώρο έκφρασης, εκφυλιστεί σ’ ένα σκληρό, βραχώδες μέρος, όπου η αξίνα της σκέψης θα χτυπά στο μαύρο πέταλο μιας ελλοχεύουσας καλπάζουσας εντυπωσιοθηρίας, αυτό που φοβάμαι είναι το φαίνεσθε αντί του είναι.”.

Ήδη παρατηρούμε κάποιες πρώτες ανησυχίες του μεγάλου στοχαστή Von Eldritch στο δεύτερο κεφάλαιο του βιβλίου του. Η έντονη αγωνιά του για το μέλλον της σκηνής και την κατανόηση των προθέσεων του θα γίνει πιο ευδιάκριτη με την αναδημοσίευση αποσπασμάτων από τα επόμενα κεφάλαια του βιβλίου του.

Αποσπάσματα του τρίτου κεφαλαίου που τιτλοφορείται “No time to cry” αναδημοσιεύουμε στο σημερινό μας φύλλο.

(3)”No time to cry”:10η Δεκεμβρίου έως 19η Δεκεμβρίου 1839:

“Σφόδρα εξοργισθείς από το δημοσίευμα του θηλυκοί αυτού εξεδιδομένου κονδυλοφόρου μαλάκιου δεν είχα πλέον ουδεμία ετέρα λύσην παρά να εγκαταλείψω την Καλαμάτα και να μετακινηθώ εις την Σπάρτην, όπου ευελπιστώ ότι το κλίμα θα προσδώσει την απαραίτητην αντοχήν στον οργανισμόν μου δια ν’ αντέξη τις συνεχείς βεβηλώσεις της γοτθικής κουλτούρας από το ασπόνδυλο συνάφι των κονδυλοφορούντων. Με πόση σοφία μου είχε εκμυστηρευτεί σε μια κατ’ ιδίαν συζήτηση ο Τζειμς Χετφιλντ ότι “η πένα ειναι ισχυρότερα του ξίφους”. Δια την αλήθειαν των λεγόμενών μου παραθέτω κάποιες ερωταποκρίσεις με την αρχικήν τους μορφήν και κατόπιν την “απάντηση” στην κάτωχρη φυλλάδα όπου εργάζεται η “κυρία” Μαφαλντα.

“Θεωρείτε οτι μπορεί η μουσική σας να είναι απλώς μόδα;”
“Η μουσικήν είναι το πλέον ακατάλυτον μέσον επικοινωνίας του ανθρωπίνου είδους, δεν έχει σαρκική υπόσταση και δεν υπόκειται εις την σαρκοφάγον διάθεση του χρόνου”.
Ιδού η απάντηση που εμφανίζεται στο κείμενο της Μαφαλντα:”Υeah baby,it s a shagadelic, groovy kind of disobedience against the system, if I can call it so, of the british pop culture!”. Έλεος, ποτέ δε θα χρησιμοποιούσα την αγγλοσαξωνικήν διάλεκτον η οποία έχει να παρουσιάσει εξαίρετα δείγματα λόγου από την εποχή του Σαίξπηρ δια ν απαντήσω σε καινοφανείς ερωτήσεις.
Άλλη ερώτηση: “Πιστεύετε ότι η μουσική που δημιουργείτε συνάδει με έναν ιδιαιτέρα εξευγενισμένο τρόπον ενδυμασίας, ο οποίος παραπέμπει εις τις γαλλικές βασιλικές αυλές πριν την επανάσταση του 1789; Υπάρχει έφεση προς σκοτεινόχρωμη επένδυση των μελοποιημένων οραμάτων σας;”
“Μα σας παρακαλώ! Τι σχέση μπορούν να έχουσιν οι λακέδες της βασιλικής εξουσίας με τη θείαν προέλευση της εμπνεύσεως; Τι σχέση μπορεί να έχουσιν οι τοιουτοτρόπως μελανιασμένοι ιριδισμοί των εγγυτενων βλεμμάτων κάποιων τυχάρπαστων πιτσιρικιών με το δημιουργικό όραμα της τέχνης;”.
Ιδού η απάντηση της “αξιότιμου” δημοσιογράφου, όπως προφανώς την επεξεργασθη: “Οh baby!Sex and drugs and gothic clothes!What else can a man ask than beers, adrenochrome and chicks, d.h. vollbussige Weiber mit schwarzen Kleider. This is the reason I m visiting Greece, to let myself drown in this fuckin dark wave of your mediterranean sea!”. Το όνειδος που θα έπρεπε να ενσκήψει σ’ αυτήν τη νεαρά αν είχε εύφρονα νουν θα ήταν πολύ ογκωδέστερον από τον τραπεζικό λογαριασμό του Μάικλ Τζάκσον μετά την κυκλοφορίαν του Thriller. Άλλη ερώτηση: “Ο Μπλέηκ έχει πει ότι ο δρόμος της υπερβολής οδηγεί στο παλάτι της σοφίας. Κάνετε καταχρήσεις;”.”Mα για τι είδους άνθρωπο με περάσατε; Έχω κουραστεί να ακούω αυτό το ρητό, έχει χρησιμοποιηθεί τουλάχιστον από 100 δημοσιογράφους, σεναριογράφους και συγγραφείς.” Και η απάντηση:”Do u want some meat with blood on it; Let’s come together in sweet harmony”. Έλεος, ούτε στους Sex Pistols ανήκω ούτε θέλω ν’ ακούγομαι στο Μέμφις στα 80s πάρτυ. (…) Το κλίμα της Σπάρτης είναι σαφώς ψυχρότερο από εκείνο της Καλαμάτας, ωστόσο εδώ συνάντησα ήδη αρκετούς νεαρούς και νεαράς που έχουν διαβάσει δείγματα της δουλειάς μου και εξετίμησαν τον τρόπο σκέψεως και προσεγγίσεως μου σε θέματα όπως ο δακος και η μουχρίτσα ως παραφυάδες του παρηκμασμένου βασιλείου των Ατρειδων, ο ηλεκτρισμός στην ψυχοβιολογία και οι ηλεκτρικαί εκκενώσεις ως κλάσματα ενός μεγάλου αριθμού δεκαδικών συνισταμένων γεωπονικής, ο πληθωρισμός στη Ρωσία και οι επιπτώσεις του στη θεματική του Soft black stars των Current 93.(…) Δυστυχώς, ατενίζοντας τη μουδιασμένη δύση του ηλίου από το κατώφλι του σπιτιού μου σκέφτομαι ότι μερικές φορές στον κόσμο που ζεις πρέπει να σφίγγεις το χέρι που σε ταΐζει και ένα τέτοιο χέρι είναι και αυτό της Μαφαλντα. Υπόσχομαι όμως να μην την ξανασχολιάσω, δεν υπάρχει χρόνος για να φοβάσαι το φόβο, ούτε για να κρύβεσαι, οι φωνές περνάνε. Εμπρός, λοιπόν ψηλά το κεφάλι για ν’ ανακτήσει το γοτθικό ρεύμα την κοίτη που του αξίζει!”

Από το τέταρτο κεφάλαιο του βιβλίου του Von Eldritch αποσπασμάτα δημοσιεύουμε στο σημερινό φύλλο:

(4)”Marian”:26η Δεκεμβρίου έως 29η Δεκεμβρίου 1839.

“(…)Τη διαμονή μου εις το παραθαλάσσιον Ξυλόκαστρο εσκίασε ένα γεγονός κατά τα αλλά αδιάφορον εις τους πολλούς αλλά μεγάλης σημασίας δι’ εμέ, τόσης ώστε να μη δύναμαι να το αποσιωπήσω από το “ημερολογίων” αυτό, όπου εκτρέφω τις προσωπικές μου μαρτυρίες. Το να είσαι χειμερινός κολυμβητής δεν είναι κάτι το σύνηθες εν Ελλάδι.(…) Καθώς λοιπόν εσυνήθισα το παγωμένο νερό άρχισα μετ’ ευθυμίας να ενθυμούμαι τον αγαπημένον Ποε και να ψάχνω ένα αντίστοιχο Μαελστρομ που θα έπνιγε τις ανησυχίες μου περί μετάλλαξης του gothic ρεύματος σε έναν απλό καρνιβαλίζοντα, πολυμαυρο οχετό και θα αποτελούσε το εφαλτήριο για τον αγώνα μου ενάντια στον εκφυλισμό του κινήματος. Δυστυχώς, το μεταφορικό Μαελστρομ που έψαχνα ευρέθη κυριολεκτικώς και η ζωή μου εκινδύνευσε λόγω των δυνατών κυμάτων που εσκέπασαν κάθε απέλπιδαν προσπάθεια να κατευθύνω το βλέμμα μου προς την ακτή.(…). Πως το λένε ότι όλη μου η ζωή πέρασε μπροστά από τα μάτια μου;”. Πράγματι, αυτό συνέβη…αλλά οι ακροτελεύτιες αναμνήσεις μου δεν ήταν παρά ένα εφιαλτικό απείκασμα των όσων είδα να δημιουργούνται εξαιτίας μου – και δε δύναμαι να εκφέρω θετικήν άποψη δι’ αυτά… είδα μια κραιπάλη προσώπων να προσγειώνονται σα μύγες επάνω στα μάτια μου, είδα τα χοντροδάχτυλα γαντζωμένα στα μεριά τους να ετοιμάζονται να δώσουν το αντίτιμο για να γίνουν gothαδες, είδα μια μικρή τούρτα με γεύση axe να τουρτουρίζει επάνω στο σώμα του Robert Smith, μια μικρή απόσταση από δώδεκα συν ένα τελετουργικούς φόνους, είδα την παρακμή να αποκτά υφή, είδα το τέλος του ονείρου που είχα αρχίσει να χρηματοδοτείται από τη detonation boulevardshows…Και έπειτα άκουσα μια φωνή που έσερνε την ηχώ της επάνω από τα κύματα θλιβερή να με καλεί και…όταν ξύπνησα ήμουν στην ακτή και διπλά μου βρισκόταν μια κοπέλα, η Μαριαν (όπως μου συστήθηκε) που με είχε σώσει.(…) Όταν της εξήγησα γιατί όλο το πλεγμένο μου υφάδι είχε μετατραπεί σε ιστό και εγώ είχα μετατραπεί σε αράχνη εφάνη συνειδητοποιούσα την κατάσταση δημοσιογράφοι, οι οπαδοί και τα γυρίσματα του Baywatch στην Καλιφόρνια οπού είχα επιλέξει να δώσω κάποιες τινες διαλέξεις περί του “γοτθικού πληθωρισμού εις τις ημέρες των υποτιμήσεων όλων των αξιών και της συνεπαγομένης αποδυναμώσεως του αυθεντικού του μετάλλου” είχαν περιπλέξει την όλη κατάσταση και είχαν οδηγήσει διάφορους κυμινοπρήστες χρυσοθήρες στα χνάρια μου, επιδιώκοντας να αποτιμήσουν την πολιτιστική προσφορά σε κόκκους χρυσού. Αδιανόητο. Θα έπρεπε να δει κανείς την Πάμελα Αντερσον στο forum του συνεδρίου να διατυπώνει ανόητες ερωτήσεις περί του μήκους του φορέματος που πρέπει να ενδύεται μια γότθισσα ώστε να θεωρείται συνειδητοποιημένη οπαδος του είδους. Τι ανόητη ερώτηση! Το κακό είναι ότι το ξανθευομενο αυτό αποσμητικό χώρου πήρε στα σοβαρά την απάντηση μου και την επόμενη εμφανίστηκε ημίγυμνο οσμοβολώντας απόφορα στην αίθουσα προσδοκώντας να γίνει τραγουδίστρια των London After Midnight,και έχουσα όπως είπε την εμπειρία αφού επί σεβαστό χρόνο υπήρξε ιέρεια του Τομι Λι αν δεν σφάλλω. Η Μαριαν επληροφορήθη την αλήθεια των γεγονότων από εμένα, και εζήτησε συγγνώμη καθώς επιστευσε όσα είχε συρράψει η φαντασία της μικρής και ανόητης Μαφάλντα. Για άλλην μια φορά ενεθυμήθην τα σοφά λόγια του James και απεφάσισα να συγκροτήσω μιαν επιτροπήν δια τα δικαιώματα των καλλιτεχνών επί των έργων τους, ώστε να μη γίνονται αντικείμενα σκυλεύσεως τα πτώματα των παλλόμενων, ζωντανών οργανισμών που γεννούμε θελοντες να προσφέρουμε διέξοδον στο κυοφόρο πνεύμα μας, και έπειτα αυτά σαπίζουν στη ραγισμένη μήτρα ανίκανων να τα διαφυλάξουν δισακιων. Μάλλον πρέπει να συνεννοηθώ με το Λαρς γι’ αυτό. Το Νάπστερ ήταν μόνο η αρχή!(…).Το Ξυλόκαστρο διακινδυνεύω την πρόβλεψη ότι δε θα το ξαναεπισκεφτώ είναι πιθανότερο να φιλοξενεί αγωνίσματα beach volley, όχι πάντως rock stars.”

To πέμπτο κεφάλαιο

(5)Logic:8ην Ιανουαρίου έως 15ην Ιανουαρίου 1840:

Ηυρέθην σήμερον εις ειρκτην οπου εσυγκεντρώνοντο θιασώται του γοτθισμού και παρετηρον τις συμπεριφορές τους, αι οποίαι μεγάλην αρνητικήν εντύπωσην μου επροκάλεσαν και κατειλήφθην υπό φρίκης. Και εξηγούμαι. Όταν έφθασα εις την συνεύρεσιν άνω των τριάκοντα ατόμων με υποδεχτήκαν με χειροκροτήματα, πολλοί δε ηθέλησαν να αποδώσουν το έμμετρο στιχούργημα μου Alice εις ιαμβικόν δεκαπεντασύλλαβον αλλά 1) υπήρχε ανάμεσα στους θαμώνες ένας κριτικός τέχνης που απεστρέφετο τέτοιους νεωτερισμούς, επιμένοντας να το απαγγείλει ένας νεαρός ονόματι Σάκης και 2) δεν ήταν ολίγοι εκείνοι οι οποίοι θα με κατηγορούσαν για προώθηση της κανούριας μου δουλειάς – αν δεν το έχουν ήδη κάνει. Αν καείς στο χυλό φυσάς και το γιαούρτι αλλά δυστυχώς πολλοί συνδαιτυμόνες μου επέλεξαν να πασπαλίσουν το πρόσωπο τους με αυτό αντί να το δοκιμάσουν μετά του σκόρδου που μετήλθε ο ξακουστός μάγειρας Μάκης Μαμαλάκης δια να μας παρουσιάσει το νέο του έδεσμα που ονόμασε τζατζίκι. Έτσι μετά τον Καποδιστρία ο οποίος έφερε την πατάτα στην Ελλάδα, η ελληνική κουζίνα ενεπλουτίθη με το τζατζίκι ενώ ορισμένοι ετι ομιλούν περί της ελεύσεως καυτών κόκκινων πιπεριών εν Ελλάδι. Μπα ο Κιέντις ανακάλυψε νέαν ποικιλία διεγερτικών φαρμάκων τα οποία και ενέταξε στην παρομοιώδη συλλογή του ο Τζιμι Πέητζ με σατανικά αντικείμενα. So…η όλη εμπειρία εξελίχθη σε ένα μαρτύριον, έμοιαζα αναγιγνωσκον γραμμική Β τη στιγμή που οι νεογέννητοι γότθοι επιτίθεντο εν μέσω ιαχών στις παρθένες ακτές της Κνωσσού καταστρέφοντας ό,τι πολυτιμότερο, την αλφάβητον. Πολύ ευκάλυπτο είχε βάλει εις την επιδόρπιον σούπα ο Μαμαλάκης πράγμα που προκάλεσαν εκτός από αλγεινήν εντύπωσην και αέρια κατά τη διάρκεια της απαγγελίας ποιημάτων του ρομαντικού Μπάυρον και ξεσήκωσε διαμαρτυρίαι από τους παρευρισκομένους με την αιτιολογίαν ότι οποίος το έκανε θα εχρεώνετο με ποινή δυο βαθμών που αντιστοιχούσε σε αποκλεισμόν από τις δυο επόμεναι συγκεντρώσεις της ομάδος. Ο ταραξίας, επιφανής προεστός και λαλίστατος φορέας διαφωτιστικών ιδεών τους ήλλαξε τα φώτα λέγοντας ότι όταν «χέζεις ρεύεσαι και κλάνεις στους γκοθάδες δεν θα κάνεις» και απεχώρησε εν μέσω οχληρών αποδοκιμασιών ως άλλος «μόσχος για τη στάνη του» που πάντως επικρατεί λιγότερη ακαταστασία, μιζέρια και βρωμιά από την ανθρωπαποθήκη που στέγαζε την εκδήλωση. Η βραδιά εσυνεχίσθη μετά απαγγελίας άλλων εκλεκτών ρομαντικών.[…].Το αποκορύφωμα ήταν το τέλος της βραδιάς, καθώς εν τω κέντρω ενεφανίσθησαν η Μαφάλντα, ο άθλιος κριτικός και ένα μέλος της δισκογραφικής εταιρείας Hansa οι οποίοι ως έργον είχον να επιλέξουν τον «καλύτερον» από τους νεαρούς γότθους και γότθισσες ώστε να τον μετατρέψουν στον «επόμενο Άντριου Έλντριτς, στο επόμενο γοτθικό είδωλο». Ήδη λοιπόν ήρχισε να αναπτύσσεται και εν Ελλάδι η βιοτεχνία παραγωγής ατάλαντων ταλέντων! Οι κοπέλαι ενεγδύθησαν τα προκλητικότερα τεμάχια υφάσματος ενώ το μέρος γέμισε βινύλιο όχι λόγω του αγώνα του Έντι Βέντερ για τη διάσωση του αλλά επειδή ό,τι είχε μείνει επάνω στις ολόλευκες σάρκες των κορασίδων δεν ήταν παρά υπολείμματα βινυλίου. Οι δε άνδρες εφόρεσαν καρφιά γύρω από το λαιμό, τα χέρια και το μυαλό και επιδόθησαν σε μηρυκαστικές παλινδρομικές επιδοτήσεις του στομάχου μου το οποίο από τα γέλια κόντεψε να αποκτήσει τον πληθωρισμό της Αγγλίας προ Θάτσερ ενόσω παρουσίαζαν τις χορογραφίες τους στους κριτάς …ποτέ δε μου άρεσαν οι Maiden, είχαν κάτι το αστείο και μου θύμιζαν αγγλικό φούτμπολ. Έπειτα ανεκηρύχθη το ζευγάρι της βραδιάς, ο μισάνθρωπος της βραδιάς, ο φασίστας της βραδιάς και ο ψηλοτερος της βραδιας και απεφασίσθη να σταλθούν στο Γκέτεμποργκ όπου και θα ελάβαιναν την ανάλογη κατήχηση από Νορβηγούς μπλακμεταλλάδες και έπειτα στο Μιλάνο για να συρράψουν την όλη τους εμφάνισιν σύμφωνα με κάποια εκεί μοδίστρα. Το «Gothic Idol» ξεπέρασε κάθε επιτυχία που είχον προηγουμένως διοργανώσεις όπως το σαρβάιβορ στο οποίο οι συμμετέχοντες έπρεπε να ψάχνουν για τα διαλυτικά σε λέξεις όπως μαναίστρα, νεροχύτης, σκευωρία, μότορχεντ η το μπιγκ μπράδερ όπου νικητής ανεκηρύσσετο εκείνος που θα είχε δει λιγότερες φορές ταινίες με το Στάθη Ψάλτη…κοντός ψαλμός αλληλούια άλλα το μόνο φως που βλέπω στην άκρη του τούνελ…δεν είναι πάντως του Αντι, δεν είναι της Μάγχης…πάντως αυτό δεν είναι μαύρη κουλτούρα αλλά αράχνη που ευμοιρεί δικτυωτής απελπισίας, όπως το καλσόν που φόραγε η Μαφάλντα…Άκου είδωλα…

Analyze this1 : Batman’s Cave

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Upstairs Room @ Articles | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Ο Μπρους Γουέην δεν είχε ιδιαίτερη διάθεση για τένις εκείνο το χειμωνιάτικο δειλινό, κάτι από το παρελθόν ζωγράφιζε μια θλιμμένη ανατολή καθώς σήκωσε το βλέμμα του πάνω από το πιάτο με τα στρείδια στο tennis club της Gotham και φώτισε με το βλέμμα του τον περίγυρο. Ο Mike Van Portfleet που καθόταν απέναντι του τον συνάντησε στην αφηγημένη του περιπλάνηση με ένα παγωμένο χαμόγελο αλλά ο Μπρους ήξερε ότι γενικά ο Mike δεν ήταν και μεγάλος fan της αντισφαίρισης, είχε έρθει αναγκαστικά στο γήπεδο για να δει την αγαπημένη του Tara Vanflower να ανταλλάσσει σκέψεις με τη Jarboe . Ο ίδιος προτιμούσε το σκουος με αντίπαλο τον ίδιο τον εαυτό του, έμενε με τις ώρες στην αίθουσα παλεύοντας σ’ αυτό το πεδίο για σκοπούς που έψαχνε να βρει ακόμη.

Αλλά εκείνη τη στιγμή δεν τον ενδιέφερε ο Mike, κάτι έμοιαζε να τον ενοχλεί, εντονότερο και πιο παγωμένο και από τη συναισθηματική κατάσταση του σπουδαίου καλλιτέχνη. Σίγουρα δεν ήταν το γεγονός ότι ο πιστός του υπηρέτης είχε «πειράξει» το Batmobile για να κάνει τα άτια του 3000 χωρίς να τον ρωτήσει, ούτε και ότι η αγαπημένη του Juve είχε ηττηθεί με 8-0 από τον κακό της δαίμονα, τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Παρόλο που πλησίαζαν Χριστούγεννα, η ψυχή του έμοιαζε απολιθωμένη χωρίς να γνωρίζει γιατί, μια κρουστά αδρανείας είχε εγκατασταθεί στα σπηλαία της, η στολή του δεν του επέτρεπε να μπει σε κανένα κλαμπ της πόλης και οι Sisters of Mercy δεν έλεγαν να βγάλουν καινούριο δίσκο, βυθισμένοι στις απόκρημνες αβύσσους στις οποίες ο Joker είχε φροντίσει να παραμορφώσει την έμπνευση του Andrew σε μισανθρωπία. Χρειαζόταν ένα δυνατό ποτό και καθώς περίμενε την τεκιλα του σκέφτηκε ότι αυτό το συμβόλαιο που είχε κλείσει με τη Nike να φοράει στολή με το σήμα της κάθε άλλο παρά προς συμφέρον του ήταν.

Γυρίζοντας σπίτι δεν πηρέ το συνηθισμένο δρόμο αλλά πέρασε από το σπίτι της Βικυ Βειλ. Από τότε που η γνωστή δημοσιογράφος είχε αρχίσει να γραφεί στην Cappuccino όλο βρώμες έβγαζε για την προσωπική του ζωή, τον είχε ήδη κατηγορήσει για σύληση τάφου ενώ όλοι ήξεραν ότι είχε επιστρέψει ο Crow για να εκδικηθεί το θάνατο της αγαπημένης του. Έπειτα οι υπαινιγμοί της περί σχέσης του με τη Marianne Faithful κάθε άλλο παρά σοβαροί ήταν.

«Γαμωτο χρειάζομαι μια αλλαγή» εκμυστηρεύτηκε στο μπάτλερ, ο οποίος ανταπάντησε με ψυχραιμία:  «Δεν είμαι ένοχος».

Το επόμενο πρωινό πακετάρισε κάποια πράγματα και σχημάτισε τον αριθμό του Μπεν Σομπελ, προσωπικού ψυχιάτρου του Χαρι Ειντζελ, της πιο μπερδεμένης περίπτωσης στην ιστορία της Gotham . Γκα, γκα, γκα έκανε στο τηλέφωνο ο Μπεν μόλις άκουσε την ταραγμένη φωνή του Μπρους, ”μα μόλις ξέμπλεξα με την περίπτωση Βιτι και εσύ θες να ξαναβουτήξω στο βυθό της δικής σου αλλόκοτης ψυχολογίας;. O Φρόιντ θα τρελαινόταν αν είχε ν’ αντιμετωπίσει τέτοιες περιπτώσεις σαν τις δικές σας. . . κατάρα. . . περνά από εδώ. . . ».

Όταν ο Μπάτμαν μπήκε στο ραδιομέγαρο της Γκόθαμ οπού στεγάζονταν και τα κέντρα ψυχικής υγειάς ο Μπεν τον υποδέχτηκε μ’ εγκαρδιότητα αν και κάποιος προβληματισμός αχνοφαινοταν στην έκφραση του.  «Θα ξέρεις Μπάτμαν ότι οι εκπομπές μου μεταδίδονται σε όλη τη Γκοθαμ, οπότε οι καταστάσεις είναι λεπτές. . . δηλαδή, εντάξει για ραδιόφωνο μιλάμε ωστόσο πρέπει να αποκαλυφθεί τ’ όνομα σου αργά η γρήγορα στο κοινό». Ο Μπεν Σομπελ ήταν ένας από τους κορυφαίους ψυχαναλυτές και οι ιδιωτικές επισκέψεις ήταν δυσβάστακτες για βαλάντια ακόμη σαν και αυτά του Μπρους Γουέην με την αμύθητη περιουσία, χωριά που δεν ήθελε να κινήσει υποψίες για την ταυτότητα του και να γεμίσει με μελανί τη δηλητηριώδη πένα της Βίκυ Βέιλ. Ο Μπεν είχε επιλέξει να παρουσιάζει σε «δημοσιές εκπομπές» κάποιες περιπτώσεις που θα προκαλούσαν το ενδιαφέρον του κοινού χωρίς να ζητά χρήματα από τους «ασθενείς». Βεβαία δεν ήταν ότι δούλευε και για το κοινό καλό αμισθί, αντίθετα οι ακροαματικότητες του ήταν τέτοιες που είχαν ωθήσει τους ιθύνοντες του Goth-channel να του προσφέρουν ένα πακτωλό εκατομμυρίων cd για να δουλέψει στο σταθμό. Ήδη τον είχαν επισκεφθεί άτομα όπως ο μεγάλος μαφιόζος Βίτι, o Douglas P. , o oποιος είχε χαθεί σ’ ένα εφιάλτη του Κάφκα. ο Γιούγκι-ο που έψαχνε τον άλλο του εαυτό και η Νίνα Χάγκεν που ισχυριζόταν ότι απήχθη από εσωγήινους, συμμάχους των σιωνιστών και εχθρούς της post punk αισθητικής της.

Ο Μπάτμαν ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση. Ήταν ο πρώτος σούπερ ήρωας που τον επισκεπτόταν.
«Λοιπόν άκου πως έχουν τα πράγματα» είπε στωικά ο Μπεν, “η εκπομπή κρατά ένα διωράκι ανάμεσα στις ερωταποκρίσεις θα βάζεις κομμάτια αγαπημένα σου και έτσι η συζήτηση θα γίνεται ευχάριστα, θα έχει την ευκαιρία το κοινό-αλλά και εγώ-να συμπεράνουμε την ψυχολογική σου κατάσταση, αν είσαι θλιμμένος κλπ, κλπ. Το τελευταίο ημίωρο ίσως και σαρανταπεντάλεπτο θα συζητήσουμε γενικότερα και θα σου εκθέσω τις απόψεις μου. Θα δούμε επίσης αν θα έχουμε νικητή. Σύμφωνοι;».

Ο Μπάτμαν σκέφτηκε ότι με αυτή τη λογική θα μπορούσε να επισκεφτεί την εκπομπή του Κώστα Ανεστοπουλου στον Επικοινωνία και να παίξει στην εκπομπή του τα αγαπημένα του δισκάκια των Mesh. Η ακόμη και του Λεωνίδα, αν και ο τελευταίος δεν πολυενθουσιαζόταν με την ιδέα του να έχει συνομιλητή στο Studio ένα μασκοφορεμένο μεταμεσονύχτιο εκδικητή, γιατί θα έπρεπε να είναι πιο επιμελής απ’ ο, τι συνήθως.  «Τελοσπάντων. . . εντάξει», έκανε συγκαταβατικά ο Μπάτμαν, που δεν έβλεπε κάποια άλλη διέξοδο στα προβλήματα του(ausweglose Situation).

O Mπεν Σόμπελ ξεκίνησε την εκπομπή, λέγοντας δυο τρία πραγματάκια για το βιογραφικό του καλεσμένου, του χωρίς να ανακοινώσει και το όνομα του.
«Η επιλογή του πρώτου τραγουδιού θα είναι του σημερινού μας λοιπόν καλεσμένου. . . θυμηθείτε, δεν πρόκειται να τον ονομάσω αλλά ταυτόχρονα δίνω τη ευκαιρία να κερδίσει ένα ταξιδάκι στην Dark City του Αλεξ Πρόγιας οποίος τηλεφωνήσει πρώτος και μας πει ποιος είναι ο αποψινός καλεσμένος. ».

Ο Μπάτμαν του υπέδειξε το πρώτο τραγούδι. Ήταν το «Piggy in the mirror” των cure. Δεν ήταν ο, τι πιο δημοφιλές είχαν βγάλει ποτέ ο Smith και η παρέα του. Αυτή ακριβώς η σκέψη οδήγησε τον διάσημο ψυχαναλυτή να ρωτήσει τον κύριο Doe (έτσι ονόμαζε κάθε φορά το διάσημο επισκέπτη του, για να μην αποκαλύψει την ταυτότητα του) αν όντως το The Top ήταν η αγαπημένη του δουλειά από τους Cure. ”Mα όχι, όχι» πρόστασε οποιοδήποτε συμπέρασμα του Μπεν ο Μπάτμαν,  «ίσα ίσα είναι γνωστό ότι ο Ρόμπερτ εκείνη την περίοδο κατανάλωνε ότι έβρισκε μπροστά του από κολλά μέχρι after shave. . . δεν ξερώ όμως γιατί επέλεξα αυτό το τραγούδι. . . ”.  “Μάλιστα”, κούνησε σκεπτικός το κεφάλι ο Μπεν Σομπελ. ”Μήπως θα μπορούσατε να μας πείτε ποια είναι τα αγαπημένα σας τραγούδια από τους Cure και ποια όχι;». Ο άνθρωπος νυχτερίδα δε χρειάστηκε να σκεφτεί πολύ.  «Το figurehead, το charlotte sometimes, το homesick, το A forest, το play for today, το Friday I m in love, το boys don t cry. . . Θεέ μου είναι τόσο πολλά. . . δεν ξερώ ποιο να πρωτοαναφέρω. . . ».  «Καλά, καλά τον διέκοψε ο Μπεν, όλοι το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζετε με αυτό το συγκρότημα. . . τουλάχιστον μπορείς να μου πεις ποιο κομμάτι τους δε συμπαθείς και ποιο δίσκο εκτιμάς λιγότερο;».  Ο σούπερ Ήρωνας φάνηκε διστακτικός αλλά τελικά ψέλλισε στο μικρόφωνο:  «Το Lullaby ποτέ δε με άγγιξε. . . και το Japanese Whispers πάντα. . . δεν ξερώ, μου την έσπαγε ο τίτλος. . . ».  “Μάλιστα», έκανε σκεπτικός ο Σομπελ και ταυτόχρονα έκανε νόημα στο Μπάτμαν να επιλέξει το επόμενο κομμάτι, σημειώνοντας κάτι στο μπλόκε του.

«Εεε. . . μάλλον το A sad clown από Fleur”.  “Πολύ ωραία. . . έτριψε τα χεριά του ο Μπεν. Η τετράλεπτη μελωδία των Ουκρανών απέσπασε την προσοχή του νυχτεριδάνθρωπου από τις μελαγχολικές σκέψεις μεταφέροντας τον σε μια ήσυχη, ευχάριστα θλιμμένη και εγκυμονούσα ευγνωμοσύνη αιωνιότητα. Ήταν τόσο όμορφα να χαϊδεύουν τα μύχια της ψυχής του οι φωνές των Helena και Olga καθώς άνθιζαν μέσα στους ανήλιαγους γκρεμούς της. Θυμήθηκε έναν από τους πολλούς αγαπημένους του στίχους του Ezra Pound, ”κράτησε με στη βαθιά μοναξιά των ανήλιαγων γκρεμών και των γκρίζων υδάτων. Άφησε τους θεούς με σιγανή φωνή να λεν για μας στα χρονιά που θα’ ρθουν», όμως η απαλή αυτή ανάμνηση διακόπηκε από το τέλος του τραγουδιού. Ο Μπεν τον κοίταζε διερευνητικά: ”Αυτό είναι το αγαπημένο σας κομμάτι από το δίσκο;».  «Όχι, όχι όλα μου αρέσουν το ίδιο τα ουκρανικά δίχτυα που έπλεξαν αυτές οι δυο όμορφες μαύρες χήρες αναποδογύρισαν για τα καλά την ψυχική μου γαληνή, δεν ξερώ τι να πρωτοδιαλέξω απλώς επέλεξα αυτό το κομμάτι λόγω τίτλου. . . ». Ο Μπεν ξανασημείωσε κάτι. Το τηλέφωνο χτύπησε. Ο Μπεν απάντησε. Ήταν ένας ακροατής που ήθελε να δοκιμάσει να βρει ποιος είναι ο διάσημος καλεσμένος.  «Σας ακούμε», είπε ο ραδιοδεσπότης.  «Εεε, ο Κέρμιτ;”.  Ο Μπεν χαμογέλασε.  «Όχι, πολύ επιφανειακός συλλογισμός φίλε μου. . . σ’ ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σου».

Το επόμενο τραγούδι που επέλεξε ο Μπάτμαν ήταν το “Firestarter” από τους Prodigy. H απότομη αλλαγή στο μουσικό καντηλέρι του παράξενου επισκέπτη αναζωπύρωσε τη φλόγα της περιεργείας του Μπεν.  «Περίεργο», σκέφτηκε,  «από Fleur σε Prodigy;”. Πραγματικά ήταν εντυπωσιακό, από τη γαλήνια λίμνη των ουκρανιδών στον ορμητικό χείμαρρο του Keith και της φασαριόζικης παρέας του. Μόλις τελείωσε το τραγούδι ο Μπεν απευθύνθηκε στο συνομιλητή του ανυπόμονα: ’Γιατί Prodigy μετά από Fleur;».  «Δεν ξερώ, έτσι μου ορθέ, ασυνείδητα. . . παρατήρησα ότι έχετε πολλά μυρμήγκια εδώ στο στούντιο και θυμήθηκα ότι λατρεύω – εκτός από τη μουσική – και το σήμα των Prodigy, το μυρμήγκι″.  «Αχα. . . » έκανε, ο ψυχαναλυτής «να υποθέσω ότι ο αγαπημένος σας ζωγράφος είναι ο Σαλβαντόρ Νταλί;».  «Μα πως το ξέρετε;».  «Θα το συζητήσουμε μετά. . . τώρα ας. . . », ο λόγος του Μπεν διεκόπη από ένα τηλεφώνημα.  «Σας ακούμε. . . ».  «Ε, εγώ μιλάω;».  «Ναι, ναι. ».  «Ε, λοιπόν νομίζω ο καλεσμένος σας είναι ο Λεωνίδας Σκιαδάς».  «Μα τι σας κάνει να το λέτε αυτό;» ρώτησε τον ακροατή ο Μπεν Σομπελ κοιτάζοντας με αμηχανία τον Μπάτμαν.  «Ε, να. . . μα από Fleur σε Prodigy; Μονό το Σκιαδά έχω ακούσει να κάνει τέτοιες αλλαγές στο τελευταίο ημίωρο της εκπομπής του για να ικανοποιήσει τις παρακλήσεις των ακροατών. . . ».  «Α, ναι, αυτό το παιδί είναι πολύ φιλότιμο προσπαθεί να χωρέσει τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι. . . », έκανε ο Μπρους Γουέην, παρεμβαίνοντας. Τελικά, ο Μπεν Κάμπελ έκλεισε τη σύντομη αυτή παρέμβαση: ”Όχι ο καλεσμένος μας δεν είναι ο Λεωνίδας Σκιάδας. . . ευχαριστούμε που πήρατε. . . και μην ξεχνάτε. . . η εκπομπή είναι μια προσφορά των ζυμαρικών Poison Ivy».

«Η επόμενη επιλογή του αποψινού καλεσμένου είναι. . . », άφησε μ’ ένα νεύμα του το λόγω στον Μπάτμαν ο Μπεν Σόμπελ. . .  «εεε, το Nyntando-shock από Welle Erdball”, ψιθύρισε πάλι ο Μπάτμαν κάτι που ανάγκασε τον Μπεν να το κάνει παρατήρηση. Οι επιλογές αν και έμοιαζαν ατσούμπαλες και αταίριαστες μεταξύ τους είχαν βοηθήσει τρομερά τον Μπεν να προσδιορίσει την ψυχολογική κατάσταση του Μπάτμαν καθώς ήταν αυθόρμητες και όχι προϊόν έλλογης σκέψης, άρα βρίσκονταν πιο κοντά στο ασυνείδητο της νυχτερίδας παρά στο συνειδητό τμήμα του εγκεφάλου της.  «Σας αρέσουν οι Welle Erdball;”.  “E, όχι ιδιαιτέρα, δεν ξερώ όμως, επέλεξα αυτό το κομμάτι.  «Ας περάσουμε σ ένα σύντομο διαφημιστικό διάλειμμα».

Μετά την ολιγόλεπτη παύση ο Μπρους Γουέην επέλεξε το A sleeper in Metropolis. Σιγά σιγά το τοπίο άρχιζε να ξεθολώνει και ο ψυχαναλυτής μπορούσε να διακρίνει πιο εύκολα το βαλτώδες στίγμα στην ψυχή του Μπάτμαν οπού ο καλεσμένος του ένιωθε τον Καιν να κουβαλά άχυρα.  «Είναι η αγαπημένη μου καλλιτέχνης η Αννι ξέρετε», έκανε ο Μπεν.  «Αλήθεια;”, συνέχισε ο Μπάτμαν,  «θυμάμαι όταν είχα πρωτακούσει το Our Darkness στο δημαρχείο. . . αξέχαστες εποχές. . . πολύ πριν μπει το ευρώ στη ζωή μας. . . ».  «Τι εννοείτε;» ρώτησε ο Σομπελ.  «Ε, να με το ευρώ έχουν αρχίσει και μπερδεύονται τα πράγματα. . . εκτός από την πρωτοφανή ανατίμηση των προϊόντων αμφιταλαντεύεσαι και για μικροπράγματα, όπως λ. χ. ,  ν’ αφήσω η όχι φιλοδώρημα;» «Το κάνετε πιο λιανά;» «Ναι,  βέβαια, ας πούμε ότι ένας Μπάτμανοχυμος κοστίζει 40 λεπτά, έτσι; Έχω πενηντάρικο. . . αφήνω τα 10 λεπτά ρέστα η τα παίρνω και θεωρούμαι τσιγκούνης;» «Μάλιστα. . . », ξανασημειωθηκε κάτι στο σημειωματάριο.  «Τελικά τι κάνετε;».  «Ε, τ αφήνω για δέκα λεπτά θα χαλάσουμε τις καρδιές μας;».

«Η επόμενη επιλογή σας(και τελευταία);».  «Να σκεφτώ λίγο;».  «ΟΧΙ», έφυγε το σημειωματάριο από τα χεριά του Σομπελ. Ο νυχτεριδάνθρωπος τρόμαξε και σήκωσε την κάπα του για να προστατευτεί από τον εκνευρισμένο ηχολήπτη ο οποίος είχε μπει στο στούντιο φωνάζοντας ότι είχε πάρει φωτιά το δωμάτιο με τις κόπιες του «Μετρόπολις» οπότε ο Μπάτμαν λέγοντας φευγαλέα στον Μπεν να παίξει το London s burning βυθίστηκε στις γοτθικοασπρόμαυρες φλόγες του γερμανικού εξπρεσιονισμού για ν’ αναδυθεί ως εκ της τέφρας του και πάλι στη Γκόθαμ σώζοντας ταυτόχρονα τις κόπιες και την υπόληψη του ως σουπερήρωα.

Ακολούθησε ένα μικρό διάλειμμα.

“Ας συζητήσουμε λίγο», είπε μαλακά ο Μπεν καθώς είχε απομείνει ένα σαρανταπεντάλεπτο για να ολοκληρωθεί η εκπομπή. Ο διαγωνισμός είχε λήξει χωρίς κανείς να μπορέσει να βρει ποιος ήταν ο μυστηριώδης καλεσμένος. Ο διάσημος ψυχαναλυτής ανακοίνωσε ότι επρόκειτο για το Μπάτμαν. Αυτό έπεσε σαν κεραυνός στην Γκόθαμ. Κανείς δεν περίμενε ότι ο υπερήρωας της πόλης τους θα είχε προβλήματα.

«Λοιπόν, το πρώτο κομμάτι που επιλέξατε ήταν το Piggie in the mirror. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το ότι δεν σας αρέσει το Lullaby και δεν «χωνεύετε» το «Japanese Whispers” με οδηγεί στην ακόλουθη σκέψη: καταρχήν θέλετε να γυρίσετε στην εποχή της αθωότητας των κόμικς, η μις Πίγκυ αντιπροσωπεύει την αθώα εκφορά της χειροτεχνίας σε αντίθεση με τη manga αισθητική των Γιαπωνέζων. Οι γιαπωνέζικοι αυτοί ψίθυροι έγιναν εκκωφαντικοί στ’ αυτιά σας και τώρα προσπαθείτε να επαναπροσδιορίσετε τη θέση σας σ’ έναν κόσμο διαρκώς εμπλουτιζόμενο και γεμάτο νέους υπερήρωες. Φαντάζομαι ότι ούτε το Pokemon των APB σας άρεσε έτσι; «Ναι», ξεφύσησε απογοητευμένος ο νυχτεριδάνθρωπος.  «Άρα έχουμε να κάνουμε εδώ μ’ ένα καθαρά υπαρξιακό υπόβαθρο στην επιλογή τραγουδιού. . . χμμ. . . όσο για την απέχθεια για το Lullaby Αυτό πλέον είναι ξεκάθαρο, η παρουσία του Spiderman στην αισθητική του Σμιθ σας δημιουργεί ένα αίσθημα συναγωνισμού που μοιάζει να διογκώνεται στη σημερινή υπερκαταναλωτική κοινωνία του αμέσου κέρδους και της εφήμερης δόξας. ».  «Μάλλον», έκανε αμήχανα ο Μπάτμαν που ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι η Πιγκυ θ αντανακλούσε τόσες πολλές αλήθειες για τον ίδιο.

«Έπειτα επιλέξατε το a sad clown από τις Fleur. Μήπως γιατί αισθάνεστε έτσι;» μούγκρισε περισσότερο ρητορικά ο Μπεν χωρίς να περιμένει απάντηση.  «Ναι, ναι Αυτό είναι» συμπέρανε χωρίς να κοιτάζει τον ηρώα.  «Νιώθετε παραμελημένος, μοιάζετε με γραφική φιγούρα και όλοι σας μνημονεύουν σαν κάτι παρελθοντικό, έχοντας αναπαυθεί στο μαξιλάρι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού θεωρούν ότι πλέον δε διατρέχουμε κανέναν κίνδυνο από τους γείτονες μας, τους Μαρβελιάνους. Έτσι, χωρίς να το έχετε συνειδητοποιήσει μεταμορφώνεστε σιγά σιγά σ’ ένα εκκωφαντικό εκκρεμές που αναπολεί τις υπεροχές στιγμές του παρελθόντος όταν δεν έπαιζε ένα διακοσμητικό ρόλο στη διαμόρφωση του χρόνου. . . δεν είναι όμως έτσι. . . δεν είστε ένας θλιβερός Κλόουν αλλά ένας θεματοφύλακας των στερεών βάσεων που εδραίωσαν τη Γκόθαμ στη συνείδηση του κόσμου ως πρωτυφάντρα θεσμικών αξιών, όπως η ελευθερία του ουρείν στις γωνιές και το φιλοδώρημα στον πελάτη!» έκλεισε μ’ έναν καλπασμό το λόγο του ο Μπεν, ο οποίος ένιωθε περήφανος ως κάτοικος της Γκόθαμ.

«Όσο για την επιλογή σας Firestarter το νόημα της είναι ξεκάθαρο: ο Νταλί θεωρούσε τα μυρμήγκια ως σύμβολο παρακμής και γι’ αυτόν το λόγω επιλέξατε τους Prodigy χωρίς να δώσετε τόσο σημασία στο κομμάτι όσο στο σύμβολο τους, το μυρμήγκι. Νιώθετε ένα είδος παρακμής. Φυσικά, με το εν λόγω τραγούδι προκαλέσατε την σχεδόν ολοσχερή καταστροφή του δωματίου οπού φυλάσσονταν οι υπερευαίσθητες σε ακραίους ήχους κόπιες του βωβού Μετρόπολις και όπως με ειδοποιούν θα αναγκαστείτε να πληρώσετε ένα μέρος των ζημιών. Αλλά αυτό δεν άπτεται του θέματος μας. . . »

Για το Nyntando shock η εξήγηση είναι εξίσου απλή. Οι σημερινοί αδηφάγοι μηχανισμοί εκμεταλλεύσεως του συμβόλου σας από τις μεγάλες εταιρείες. όπως λ. χ.  την παιχνιδοβιομηχανία δε θα μπορούσαν παρά να σας προκαλέσουν ένα στιγμιαίο αλλά αέναως επαναλαμβανόμενο σοκ, κάθε φορά που ένας πιτσιρικάς θ’ αποφάσιζε να σας υποδυθεί. Η στιγμιαία αυτή αλλαγή θα σας έβαζε ασυνείδητα αντιμέτωπο με παλιούς εχθρούς όπως ο Τζόκερ, ο πιγκουΐνος και ο κομμουνισμός. Και εντάξει ο Τζόκερ και ο πιγκουΐνος μοιάζουν αυτή τη στιγμή ανενεργοί αλλά ο κομμουνισμός μπορεί να σας επιτεθεί με τη μορφή του μουζίκου μπάτλερ, που υποθέτω ότι έχετε,  οποιαδήποτε στιγμή. . . ».

«Για το Sleeper in metropolis δεν έχω να παρατηρήσω πολλά. . . Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το σχόλιο σας για τα ρέστα που αφήνετε όταν οι τιμές παίζουν για λίγα λεπτά. Βεβαία, οι αριθμοί κάθε άλλο παρά αξιολογικές μονάδες είναι αλλά εσείς φαίνεται πως τους έχετε προσδώσει αυτήν την καντιανή αξιολογική υπόσταση και κατά συνεπεία ταυτίζετε τη γαλαντομία σας με τέτοιου είδους κινήσεις όπως το ν’ αφήνετε τα ρέστα στα φαστφουντάδικα. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Κάνοντας μια σύντομη και πάντως όχι ετυμολογική ανάλυση της λέξης γαλαντομία μπορώ πρόχειρα να συμπεράνω ότι, όπως θα έλεγε και ο μεγάλος Φρόιντ-ο οποίος παρεμπιπτόντως κατηγορήθηκε για στήσιμο κοκορομαχιών στον καιρό του-έχετε καθηλωθεί στο στάδιο του στήθους της μητέρας σας (δηλαδή του γάλατος) και κατά συνεπεία δεν έχετε αποβάλει την προσκόλληση σε παιδιάστικες συνήθειες που ίσως να υποκρύπτουν ένα οιδιπόδειο σύμπλεγμα. αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. ».

«Θα ήθελα να σας ρωτήσω και κάτι άλλο ακόμη. Είστε ευχαριστημένος από τη μεταφορά σας στη μεγάλη οθόνη;» «Φυσικά και όχι. . . εντάξει τα δυο πρώτα φιλμ ήταν καλά, σκοτεινά, την επίβλεψη την είχε ο Τιμ Μπαρτον. . . θυμάμαι που με σύστησε στο Σκαθαροζούμη. . . Αλλά μετά ανέλαβε ο Τζοελ Σουμάχερ και τα εκανε σκατά. . . συν τοις άλλοις ποτέ δεν ήμουν ευχαριστημένος με τους ηθοποιούς που μ’ ενσάρκωναν. . . δεν έχω λόγια. . . ».

Ο Μπεν στράφηκε προς το μικρόφωνο «αγαπητοί μας ακροατές μην ξεχνάτε ότι η εκπομπή μας είναι μια προσφορά των ζυμαρικών Poison Ivy. Καληνύχτα σας. . . ».

Έφτασε η στιγμή που θ’ ανακοίνωνε τα πορίσματα του στο Μπάτμαν.  «Λοιπόν φίλε μου, δεν είναι κάτι σημαντικό. . . ένα είδος υπερκόπωσης που θα ήθελα να ονομάσω «μη φευκτό των συνεπειών της αδρανείας» και κατά συνεπεία η φυσιολογική εξέλιξη αυτής της αδρανείας σου είναι ένα εσωτερικό ταρακούνημα των συναισθημάτων σου αφού εξωτερικά το ένστικτο του ηρώα δε μπορεί να κινητοποιηθεί παρά μονό με πράξεις αυτοθυσίας. » «Οπότε;» τραύλισε ο Μπρους Γουέην.
«Τίποτα σπουδαίο. . . δυο εβδομάδες διακοπές στη Λιμνούπολη πιστεύω πως θα σου κάνουν καλό. . . Δε θα υπάρχει και ανταγωνισμός εκεί. . . θα γίνεις περδίκι» κατέληξε ο Μπεν ανοίγοντας μια πέρδικα και βάζοντας δυο παγάκια στο ουισκοπότηρο του. “Άσπρο πάτο!”.

Ο Αστερίξ και οι Γότθοι 2 : Το πρώτο Wave Gotik Treffen

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Upstairs Room @ Articles | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Εκείνη την εποχή οι Ρωμαίοι γύρω από το μικρό γαλατικό χωριό ήταν αρκετά ήσυχοι, για την ακρίβεια απέφευγαν να βγουν από τα φρούρια του Πετιμπονουμ και του Λαβδανουμ ενώ στο Μπαμπαορουμ και στο Ακουαριουμ εξασκούνταν στην τέχνη της μαγειρικής. Με λίγα λόγια δε μαγείρευαν τίποτα. Άλλωστε, ο Καίσαρας είχε αρκετά προβλήματα καθώς η Κλεοπάτρα είχε αρχίσει να θεωρεί ότι θα έπρεπε να διαφυλάξει την εικόνα της και έψαχνε τρόπους να κατοχυρωθεί νομικά απέναντι στους ανατολίτες έμπορους που ήδη είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν το όνομα της σε είδη υγιεινής, ιδιαίτερα σε σαπούνια. Όλη αυτή η κατάσταση έτρεφε βέβαια τη φιλαυτία της πιο επιβλητικής γυναίκας της Ανατολής εκείνη την εποχή αλλά παράλληλα το γεγονός ότι δεν κέρδιζε τίποτε απ την εμπορική εκμετάλλευση του ονόματος της την εκνεύριζε αφάνταστα.
Απευθύνθηκε λοιπόν στον Ιούλιο Καίσαρα ο οποίος έπαιζε πεσσούς με το Βρούτο στην αυλή του. Τον επέπληττε συνεχεία γιατί έκλεβε και δεν προσπαθούσε να εναποθέσει τη νίκη η την ήττα στη βούληση της τύχης. Είχε ήδη διαγνώσει μια ακόρεστη διψά για εξουσία στο νεαρό ανιψιό του αλλά ασφαλώς δε μπορούσε να προβλέψει ότι ο Βρούτος ήταν ικανός να γεμίσει την πηγή με αίματα για να ξεδιψάσει.. Αποστόλη του Ιουλίου Καίσαρα ήταν να βρει τους καλύτερους νομικούς εκείνης της εποχής, να τους μαζέψει και να κατεβούν τη Μεσόγειο για να στήσουν μερικά νομικά αναχώματα στις ορέξεις των εμπόρων που είχαν αρχίσει να φουσκώνουν σαν το Νείλο την εποχή των μεγάλων βροχοπτώσεων. Άλλωστε το ιus των Λατίνων ήταν ευρύτατα διαδεδομένο και η Κλεοπάτρα δεν ήθελε να μένουν oι υπήκοοι της πίσω από τις εξελίξεις. Καθώς έκλεινε το Madame Figaro σκέφτηκε ότι στο μέλλον ίσως να την ερμήνευε κάποια ηθοποιός, στα όνειρα της έβλεπε ονόματα όπως αυτά της Νικολ Κιντμαν, στους εφιάλτες της Παμελα Αντερσον.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο μικρό χωριό που επωφελούμενο από τις νομικές υποθέσεις του Καίσαρα ετοιμαζόταν να υποδεχτεί το Καλοκαίρι με ένα τρικούβερτο γλέντι που παράλληλα θα ήταν και γλέντι αποχαιρετισμού του Πανοραμίξ, του Αστερίξ, του Οβελίξ του Κακοφωνίξ και της Φραμπαλα, οι οποίοι ετοιμάζονταν για ένα ολιγοήμερο ταξιδάκι στη χώρα των Γότθων. Από πολύ καιρό τώρα ο Πανοραμίξ ο δρυιδης είχε μυστικές συναντήσεις με φίλους του Δρυίδες (Φαστφουντίξ, Βοτανίξ, Βαρομετρίξ) και κάτι σχεδίαζαν. Ο Αστερίξ είχε αρχίσει να υποπτεύεται ότι δεν επρόκειτο για μια απλή συγκέντρωση δρυιδων, από τη στιγμή μάλιστα που τον Πανοραμίξ θα συνόδευαν και η Φραμπαλα και ο Κακοφωνίξ. Γι αυτό και αποφάσισαν να τον συνοδέψουν με τον Οβελίξ τον οποίον δελέασε με την υπενθύμιση γερμανικών αλλαντικών και ελβετικών φοντί.

Μια και αναφερθήκαμε σε φαγητά, πρέπει να σημειώσουμε ότι εκείνο το μαγιάτικο πρωινό τα ψαριά ατού Αλφαβητίξ όχι μόνο μύριζαν άσχημα αλλά σπαρταρούσαν περίεργα, με διαρκείς επαναλαμβανόμενες κινήσεις σαν να είχαν πιαστεί σ’ ένα αόρατο παλλόμενο δίχτυ. Ο Πανοραμίξ, όταν τον κάλεσαν να εκφράσει τη γνώμη του, χαμογέλασε πονηρά και δήλωσε γεμάτος μυστικοπάθεια: «Θα τα χαρακτήριζα κάπως νευρωτικά». “Εκτός από σάπια;”, ακούστηκε μια φωνή που έδωσε το έναυσμα για έναν τρικούβερτο καβγά μια και το ψάρι που εκτοξεύτηκε από τον Αλφαβητίξ βρήκε τον Μαθουσαλίξ, ο οποίος το εξέλαβε ως προσβολή και επιτέθηκε. “Ήδη άρχισαν να συγκεντρώνονται”, είπε κάπως σκεπτικός ο δρυιδης και έτριψε ευχαριστημένος τα χέρια του.

Το βράδυ κύλησε ήρεμα και το πρωί βρήκε τους ήρωες μας, λουσμένους από τις αχτίδες του φωτεινού δίσκου να ετοιμάζονται ν’ αναχωρήσουν προς Βορρά. Θα χρησιμοποιούσαν το καρό του Αλφαβητίξ το οποίο βρωμούσε ψαρίλα, ωστόσο δεν υπήρχε κάτι καλύτερο. Η Φραμπαλα εμφανίστηκε πασπαλισμένη με κάρβουνο γύρω από τα μάτια και φορώντας κάποιες αλυσίδες στο λαιμό που είχαν ξεμείνει από νουμιδες σκλάβους που οι Γαλάτες είχαν απελευθερώσει στην τελευταία τους επιδρομή στο Μπαμπαορουμ. Δεν έλαμπε ακριβώς από ομορφιά αλλά ο Οβελίξ δε μπορούσε ν’ αντισταθεί στη γοητεία της και θέλησε να της χαρίσει ένα μενιρ που είχε μαζί του. Ο Κακοφωνίξ ο βάρδος επιβιβάστηκε μ ένα αίσθημα ανασφάλειας κάτω από το αυστηρό βλέμμα του σιδερά του χωριού ο οποίος ετοιμαζόταν να συνθλίψει την οποία πρωτοβουλία του να δημιουργήσει μια λυρική σύνθεση με το στιβαρό του αμόνι. Ο Πανοραμίξ εμφανίστηκε τελευταίος τυλιγμένος με μια μαύρη κάπα και έχοντας μαζί του ένα φλασκί με αψέντι κι ένα με μαγικό φίλτρο για παν ενδεχόμενο. Ο Αστερίξ και ο Οβελίξ απόρησαν μ αυτήν την απόκοσμη εμφάνιση του δρουιδη αλλά αυτός αγνόησε επιδεικτικά τα γεμάτα περιέργεια βλέμματα τους.

Η διαδρομή ήταν ήσυχη ως τη Γερμανία και η μονοτονία αυτή εκνεύρισε τον Οβελίξ ο οποίος περίμενε περισσότερο επιθετικούς τους ρωμαίους. Πάντως για να διασκεδάσει τη βαρεμάρα του η Φραμπαλα τον περιποιήθηκε πασαλείβοντας τα μαλλιά του με αβγά και δημιουργώντας μια περίεργη κόμμωση σκαντζόχοιρου τον παρέδωσε στη χλεύη του Αστερίξ. Μόλις πέρασαν τα σύνορα της Γερμανίας, ο Αστερίξ δεν άντεξε και ρώτησε τον Πανοραμίξ προς τα που κατευθύνονταν. “Ανατολικά”, ψιθύρισε εκείνος, “τη Λειψία”.

“Κοίτα”, είπε ο Αστερίξ, «αν είναι να τραβιόμαστε στην άκρη της Γερμανίας για να μου αποδείξεις την αντοχή του σοσιαλισμού στα δόντια του χρόνου, σου δηλώνω από τώρα ότι δεν πρόκειται να γίνω η οδοντόβουρτσα των μαρξικών και μαρξιστικών θεωριών που έχωσαν στα σωληνάρια τους οι ανατολικογότθοι. Ξέρεις πολύ καλά άλλωστε ότι είμαι δεδηλωμένος οπαδός του δόγματος Laissez faire, laissez passer», κατέληξε φανερά ενοχλημένος από τη μυστικοπάθεια του δρυιδη. Ο Αστερίξ είχε γραφτεί στο ανοιχτό πανεπιστήμιο της Λουτετιας και σπούδαζε οικονομικές επιστήμες, πίστευε δε ακράδαντα στο φιλελεύθερο άνθρωπο. Aπο την άλλη, ο δρυιδης που δεν ήξερε τίποτα από οικονομικά αφού προτιμούσε να συναλλάσσεται με ελιξίρια χαμογέλασε και αποφάσισε να του αποκαλύψει το λόγο που θα επισκέπτονταν τη Μέκκα των γότθων.

“Χμμ… λοιπόν Αστερίξ, παμε εκεί για μια μεγάλη συνάντηση, για ένα ιδιότυπο φεστιβάλ στο οποίο θα παρελάσουν γνωστοί αστέρες της μουσικής σκηνής και ταυτόχρονα θα γίνει ένα συμπόσιο δρυιδων. Δοκιμαστικά γίνεται. Αν σημειωθεί επιτυχία θα διοργανώνεται κάθε χρόνο. Είσαι ικανοποιημένος;”
“Τι μουσική θα παίζουν;” ρώτησε ο Οβελίξ που είχε στήσει αυτί. “Θα έχει και γουρουνόπουλα η θα βγούμε στη γύρα;”. “Koιτα να δεις, είναι λίγο περίεργη η μουσική που παίζουν, ειδικά εσύ Οβελίξ αλλά και ο Αστερίξ θα χρειαστείτε χρόνο να προσαρμοστείτε στο όλο περιβάλλον του Wave Gotik Treffen (έτσι λέγεται το συμπόσιο) “. “Όσο για φαγητό, τα γουρουνόπουλα αφθονούν στη Γερμανία. . . επίσης ήρθαν μαζί μου και η Φραμπαλα γιατί θα εμφανιστεί στη σκηνή με ένα arheoclassical σχήμα και μετά θα μεταβεί στις νορβηγικές ακτές για να συνεργαστεί με ένα μεγάλο όνομα στο χώρο του EBM αλλά και ο Κακοφωνίξ που ως μουσικός εξεδήλωσε μεγάλο ενδιαφέρον για το όλο εγχείρημα. Αρκετά όμως με τις ερωτήσεις, τα υπόλοιπα όταν φτάσουμε”. Ο Οβελίξ πάντως είχε μείνει ικανοποιημένος με την απάντηση περί αυτάρκειας της Γερμανίας σε χοιρινό.

όταν έφτασαν, ο Πανοραμίξ βρήκε τον Goa Gil που είχε έρθει από την αφρικάνικη ήπειρο, καλεσμένος του Βαρομετρίξ, και είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν για μερικά περίεργα βότανα που ο μόνιμος πλέον κάτοικος της Goa είχε ανακαλύψει. Τα ονόμαζε infected mushrooms, οι παρενέργειες τους ήταν φανερές σε μερικούς ρωμαίους λεγεωνάριους: είχαν γίνει φιλειρηνιστές, αρνούνταν να χρησιμοποιήσουν όπλα, αμφισβητούσαν το ius civile, την potestas των αρχόντων και την αξιοπιστία της ιταλικής κουζίνας. Βέβαια, ο Goa Gil δε θα έμενε πολύ μια και βρισκόταν σ’ εξέλιξη στο Βερολίνο το πασίγνωστο Love Parade.

Ο Πανοραμίξ έκρινε σκόπιμο να δώσει κάποιες οδηγίες στους συντρόφους του: “Λοιπόν ακουστέ, εμείς οι δρυιδες θα συνεδριάσουμε για Κανά δυο μερούλες γιατί ο Παστερίξ ισχυρίζεται ότι εφηύρε ένα “γιατρικό” για τους φόβους του Μαζεστίξ ότι θα του πέσει ο ουρανός στο κεφάλι κάθε φορά που έχει ημικρανίες. Έπειτα θα κοιτάξουμε ποιες υπήρξαν οι εξελίξεις σχετικά με το στρώμα του όζοντος που έχει αρχίσει να επεκτείνεται επικίνδυνα στην ατμόσφαιρα και ίσως να χρειαστεί να ανοίξουμε μια μικρή τρυπούλα ώστε να φτάνουν οι ακτίνες του ήλιου πιο φωτεινές στη γη και να σταματήσουμε την υπερκατανάλωση strobo κάθε φορά που θέλουμε να κάνουμε θυοσκοπια κοιτάζοντας τα σπλάχνα των νεκρών πτηνών για να προβλέψουμε το μέλλον. Η συνεδρίαση θα κλείσει με τα πορίσματα του Συμμετρίξ σχετικά με το σχήμα της γης και τις νέες μορφές ενέργειας. Έπειτα θ’ αρχίσουν τα συναυλιακά… εσείς αυτές τις ημέρες φροντίστε να τις περάσετε ήρεμα και να ξέρετε ότι θα μαζευτεί κόσμος απ όλα τα μέρη της γης, ο, τι σχήμα και αν έχει αυτή τελοσπάντων… “.

“A, η Φραμπαλα και ο Κακοφωνίξ θα φροντίσουν να σας “ξεναγήσουν” στο χώρο των Γότθων. Λοιπόν, προς το παρόν ciao”.

O Αστερίξ άρχισε να ψάχνει τη Φραμπαλα και τον Κακοφωνίξ ενώ ο Οβελίξ έκρινε ότι θα ήταν καλύτερο να γευτεί ένα κοπάδι χοιρινά κότσια για να ανακτήσει τις χαμένες του δυνάμεις από το πολυήμερο ταξίδι. Η Φραμπαλα τελικά βρέθηκε πίσω από ένα μικρό καρό να τα λεει με μια φίλη της, την οποία ο Αστερίξ δεν ήξερε αλλά θέλησε διακαώς να γνωρίσει. Η επιθυμία δεν ξέφυγε της προσοχής της Φραμπαλα η οποία έκανε τις απαραίτητες συστάσεις και αποχώρησε θέλοντας να προβάρει τα λόγια των συνθέσεων των Collection D Arnell Andrea, με τους οποίους θα εμφανιζόταν στη σκηνή. Αντίθετα, ο Αστερίξ πρότεινε στη Λιβ Κριστιν, πρώην τραγουδίστρια των Theatre of tragedy, να πανε ν’ απολαύσουν ένα ποτήρι αλσατικο κρασί. Μεταξύ των όσων του αποκάλυψε η ξανθιά γότθισσα (και μεταξύ μας δεν ήταν λίγα, ο, τι και αν αυτό σημαίνει…) ήταν ότι ο Πανοραμίξ ετοιμαζόταν να δημιουργήσει μια δισκογραφική εταιρεία με κύριο αντικείμενο την προώθηση ethereal, arheoclassical, pagan σχημάτων. “Prikosnovenie” θα την ονόμαζε. Το σχέδιο του ήταν αρκετά φιλόδοξο αφού η “κληρονομιά” της 4AD ήταν βαριά, όμως ο Πανοραμίξ ήταν ένας ραδιοφωνικός παραγωγός πασίγνωστος για το μουσικό του αυτί. Δεν ήταν τυχαίο ότι στο βιβλίο που είχε έκδοση με τα 50 καλύτερα τραγούδια τα 49 πρώτα ήταν των Cure και το τελευταίο των The Glove, του σχήματος που ο Ρομπερτ Σμιθ είχε δημιουργήσει με τον Στιβ Σεβεριν. Σ’ αυτήν την πρωτοβουλία – τη δημιουργία δισκογραφικής εταιρείας – οφειλόταν και η έντονη επιθυμία του να επισκεφτεί το Wave Gotik Treffen.
Kατα τ’ αλλά η Λιβ εξήγησε στον Αστερίξ ότι το όλο φεστιβάλ θα χωριζόταν σε τρεις σκηνές: η πρώτη θα φιλοξενούσε dark wave, gothic σχήματα, η δεύτερη ethereal, arheofolk, arheoclassical και η τρίτη electro.

Συγκεκριμένα από τη Γηραιά Αλβιόνα θα έρχονταν τα σπουδαιότερα συγκροτήματα του Dark wave, ενώ στο χώρο του Gothic Οστρογότθοι θα αναλάμβαναν να διασκεδάσουν το κοινό. από την άλλη, από ώρα σε ώρα αναμενόταν η Tatra, το πλοίο που μετέφερε τους σημαντικότερους σκανδιναβούς EBM καλλιτέχνες (“ελπίζω να μην έχουν παρεισφρήσει τίποτε blackμεταλλαδες, έχουν τέτοια μανία με τις φωτιές που δε θεωρώ απίθανο να κάψουν το ίδιο το πλοίο”, εξέφρασε την ανησυχία της η ξανθιά καλλονή) , ενώ τη synthie θα εκπροσωπούσαν άλλοι γότθοι. Και βέβαια στο χώρο της Ethereal, που κατεξοχήν ενδιέφερε τον Πανοραμίξ παρατηρείτο ένας συγκρητισμός, διαφορετικών εθνοτήτων και παραδόσεων, “πράγμα που ωφελεί τον ξεριζωμό οποιουδήποτε μισαλλόδοξου αγκαθιού από το γόνιμο κήπο της arheoclassical και arheofolk σκηνής”, κατέληξε η Λιβ.

Oλα αυτά προδιέθεσαν θετικά τον Αστερίξ που ως τότε άκουγε μόνο Progressive rock, αλλά το τελευταίο 125λεπτο κομμάτι που είχαν βγάλει οι μάστορες του είδους Rush τον είχε κάπως κουράσει. “Αυτό λέγεται μουσικός αυνανισμός” σκέφτηκε και έβαλε στο Walkman την κασέτα κάποιων Ramones που του έδωσε η Λιβ ενώ ταυτόχρονα άρχισε να στρίβει ένα τσιγάρο για να χαλαρώσει και να υποδεχτεί πιο ελευθέρα την καινούρια μελωδία. Oμως με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσε ότι το κομμάτι είχε φτάσει στο τέλος πριν καν προλάβει να βγάλει το χαρτάκι! Ήταν τρομερό, ούτε καν δυο λεπτά κομμάτι. Ο Αστερίξ βγήκε τρέχοντας όποτε κι έπεσε επάνω σ έναν χοντρούλη γότθο. “Τι έγινε ρε μεγάλε;” τον ρώτησε εκείνος και ο Αστερίξ τον ενημέρωσε για το δίλεπτο κομμάτι, ότι αυτός ήξερε μόνο από progressive rock και δε μπορούσε να πιστέψει ότι ξαναγυρνούσαν με μαθηματική ακρίβεια σε πρωτόγονες μορφές ήχου, στις εποχές των σπηλαίων. “Σάσα Μάριο Κλαιν”, συστήθηκε αυτάρεσκα ο ακροατής των αμείλικτων συμπερασμάτων του Αστερίξ και μειδίασε. “Δεν έχεις ακούσει για την επανάσταση του 74 π.Χ. ;”. “Όχι”. “τότε χάνεις πολλά… δεν άκουσες για το πως οι “γενετήσιοι καταπέλτες” έφεραν τη μουσική επανάσταση γκρεμίζοντας τα τείχη της μουσικής Ιεριχούς που οι Progressive rockers είχαν υψώσει ανάμεσα στην τέχνη τους και το συναίσθημα;”. Ο Αστερίξ σκέφτηκε ότι είχε απορροφηθεί τόσο πολύ από τις οικονομικές του σπουδές ώστε είχε χάσει επεισόδια στην εξέλιξη της μουσικής. “Όχι, δηλαδή κάτι μου εξηγούσε η Λιβ Κριστιν προηγουμένως αλλά νόμιζα ότι το Gothic είναι παρακλάδι του Progressive rock… “. “Χα, χα καλό φίλε μου, εμείς έχουμε τόση σχέση με αυτούς όσο και ο πίθηκος με τον άνθρωπο. Άλου, αυτοί αυνανίζονται μουσικά εμείς γονιμοποιούμε. Το γενετικό μας υλικό είναι το συναίσθημα και οποίος στο μέλλον συμπεράνει σταδία εξέλιξης μάλλον θ’ αφουγκραζεται τασεις αμηχανου θετικισμου γεννημενες από το μηχανιστικο αισθημα της εμπνευσης χωρις σκοπό… “. Είπε τα τελευταία λόγια μ’ ένα κουρασμένο βλέμμα να εξοικονομεί χρώματα για τη δύση της ανθρωπότητας. Ωστόσο τη δυσοίωνη αυτή πινελιά δεν πρόσεξε ο Αστερίξ που αναλογίστηκε ότι ένας νέος μουσικός κόσμος ανοιγόταν μπροστά του.

Ένας κόσμος που ήταν πια έτοιμος να ξεδιπλωθεί μετά από τρεις εξαντλητικές ημέρες soundcheck, προβων και πυρετώδους προετοιμασίας από τους roadies των συγκροτημάτων κατά τις οποίες ο Αστερίξ φρόντισε να μάθει για τα μεγάλα ονόματα που φιλοξενούσε το φεστιβάλ και ο Οβελίξ να καταναλώσει αλλά πέντε κοπάδια αγριόχοιρους, να βάψει μαύρα τα μαλλιά του και να κάνει πολλούς να τον μπερδεύουν με τον κιθαρίστα των Soundgarden ζητώντας του αυτόγραφα.

Την πρώτη ημέρα θα εμφανίζονταν τα γοτθικά και τα μελανοκυματικά σχήματα. Πρώτοι εμφανίστηκαν στη σκηνή οι Αrena Strange, οι οποίοι Ήταν σαφώς επηρεασμένοι από το death rock του 70π. Χ., τόσο εμφανισιακά όσο και μουσικά. Χρησιμοποιώντας σκουπόξυλα και φορώντας ξεσχισμένα ρούχα θέλησαν να ξεσκονίσουν απ’ τη μνήμη των μεγαλύτερων ένδοξες νυχτεριδοεγκλωβισμένες στιγμές και να τους ξαλαφρώσουν από το βάρος του χρόνου, που τόσο γρήγορα είχε φυλακίσει τα σκοτεινά φτερά τους στο σεντούκι της ιστορίας. Τα κατάφεραν αρκετά καλά, το 45λεπτο σώου τους ευχαρίστησε το κοινό. Έπειτα εμφανίστηκαν οι Στοουνχεντζ Μενιρ, ένα τυπικό γοτθικό συγκρότημα, το οποίο ωστόσο προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον του Οβελίξ λόγω του ονόματος του. Μάλιστα μετά τη συναυλία φρόντισε να τους χαρίσει μερικά από τα μενιρ του ως ενθύμια “για την αναγνώριση του έργου του από ένα τόσο σημαντικό συγκρότημα” όπως χαρακτηριστικά είπε ο Οβελίξ σε μια από τις ελάχιστες στιγμές που δε μάσαγε κάτι. Τους ακολούθησαν οι And also the fees, ένα υπέροχο κυκλοθυμικά αιθέριο συγκρότημα που χρησιμοποιούσε τη μουσική για να προσγειώνεται μετά τις πτήσεις του στους εννέα κύκλους του έναστρου σύμπαντος. Πέρα από την εμπνευσμένη, αν και δύσπεπτη, μουσική τους ο Αστερίξ εκτίμησε τον ιδιαίτερα υπαινικτικό τίτλο που είχαν δώσει οι καλλιτέχνες αυτοί στο σχήμα τους και που ήταν μια σαφής σπόντα για τους διάφορους τσαρλατάνους που ισχυριζόμενοι ότι μπορούν να προβλέπουν το μέλλον λάμβαναν μεγάλα υλικά ανταλλάγματα (fees) από τους ευκολόπιστους αγρότες αλλά και τους ματαιόδοξους ηγεμόνες.  (πρβλ και “Ο Μάντης”, τεύχος 8 της σειράς) . To κοινό χειροκρότησε θερμά τους And also the fees. Το διάστημα που μεσολάβησε έως την επόμενη εμφάνιση εκμεταλλεύτηκαν οι Πανοραμίξ, Οβελίξ, Αστερίξ και Κακοφωνίξ για να δουν στο επίσημο κανάλι των δρυιδων, το Magic, την εκπομπή του Τακίξ, γνωστού πυρηνικού επιστήμονα, “Eρρωσο” (νέα ελληνικά “άντε γεια”) , η οποία άλλωστε τους αφορούσε άμεσα καθώς μετά την τελευταία τους επίσκεψη στην Ελλάδα είχαν μυηθεί στην ερυθρόλευκη λατρεία (πρβλ και “Ο Αστερίξ στους ολυμπιακούς αγώνες”, τ. 25) . Ακολούθησαν οι X-Mal Deutschland, ένα ντόπιο συγκρότημα που ο Πανοραμίξ σεβόταν απεριόριστα καθώς άνηκε κάποτε στο δυναμικό της 4AD. Έπειτα βγήκαν στη σκηνή οι ανερχόμενοι Cruxshadows, μια από τις αδυναμίες της Κλεοπάτρας αφού ο ηγέτης τους Rogue άνηκε στην αυλή της και θεωρείτο ένας από τους σπουδαιότερους μαθηματικούς του τότε γνωστού κόσμου. Αυτό δεν τον εμπόδιζε ν’ ασχολείται και με τις καλές τέχνες και είχε σχηματίσει έτσι ένα electrogoth σχήμα που διασκέδαζε τη μεγάλη αυτοκράτειρα με τις μελωδίες του. Μάλιστα στα παρασκήνια είχε την ευκαιρία να μεταφέρει στον Κακοφωνίξ μια παράκληση από τον Πιοσινεχ το φακίρη (πρβλ και “Ο Αστερίξ και η Χαλαλιμα”, τ. 29) να επισκεφτεί γι’ άλλη μια φορά την κοιλάδα του Γάγγη, καθώς είχε καιρό να βρέξει (ως γνωστόν όποτε αποφασίζει ο Κακοφωνίξ να παίξει μουσική βρέχει) . είχε έρθει η ώρα των headliners που δεν ήταν άλλοι από τους Cure. Ο Πανοραμίξ θα τους έβλεπε για 29η φορά αλλά αυτό καθόλου δεν τον ενοχλούσε. είχε ένα ελαφρύ κόλλημα με το συγκεκριμένο συγκρότημα και ενδιαφερόταν να δει αν οι φήμες ίσχυαν, δηλ.  ότι ο Robert Smith είχε numetalοποιησει τον ήχο τους. Και έτσι αποδείχτηκε: η βράδια εξελίχθη σ’ ένα μεταλλικής υφής όργιο, o Robert αφιέρωσε το A forest στον παλιό, καλό του φίλο Πανοραμίξ, έκλεισε δε κάτω από τους ήχους ενός εκτροχιασμένου “homesick”με φωνητικά Max Cavalera (!) , που βρήκε τον Οβελίξ να κάνει stagediving και τρεις άτυχες γοτθισσες με σπασμένα πλευρά.

Η επόμενη ημέρα ήταν αποθεωτική για τη Φραμπαλα. Ήταν η μέρα που θα εμφανίζονταν τα arheoclassical, ethereal, arheofolk συγκροτήματα. Στην αρχή βγήκαν οι ρωμαίοι Ashram που έπρεπε να αποβάλουν καταρχήν την ετικέτα των αιμοδιψών και φιλοπόλεμων οπαδών του Ιουλίου Καίσαρα. Την καχυποψία του κοινού και την αναβράουσα επιθετικότητα του Οβελίξ διαδέχτηκε ο θαυμασμός για το ταλέντο τους, όταν μαθεύτηκε πως ήταν εξόριστοι και είχαν καταδικαστεί από τον Καίσαρα με damnatio memoriae γιατί δεν είχαν δεχτεί να καταταγούν στους καλλιτέχνες που επενδύουν μουσικά τις εκστρατείες του μεγάλου στρατηλάτη. Ακολούθησαν οι Collection D Arnell Andrea και η εντυπωσιακή εμφάνιση της Φραμπαλα επί σκηνής που έκλεψε την παράσταση όχι μόνο με τις φωνητικές της ικανότητες αλλά και με την αποκαλυπτικά αιθέρια παρουσία της. Oι Γαλάτες φρόντισαν να ικανοποιήσουν και την κρυφή επιθυμία του Αστερίξ και να προχωρήσουν σε μια εξαλεπτη διασκευή του “Sheena is a punk rocker”. Έπειτα εμφανίστηκαν οι Stoa, τέκτονες της αρχαιότητας και οπαδοί του Μίθρα, ενώ κλείνοντας την παράσταση θύμισαν Μorrissey, πετώντας συμβολικά γαλάζια άνθη στο κοινό τους. Μετά ανέβηκαν στη σκηνή οι Current 93 με την αμφιλεγόμενη παρουσία του David Tibet να επισκιάζει τους σημαντικούς μουσικούς που τον συνόδευαν. Οι χαλδαϊκή χρησμοί που χρησιμοποιεί για να “ντύνει” την έμπνευση του προκάλεσαν δέος και σεβασμό στους οπαδούς του συγκροτήματος αλλά δεν άγγιξαν και τον Οβελίξ ο οποίος με τις ευλογίες του Τουτατη γευόταν εκείνη τη στιγμή μια στοίβα γαλοπούλες. Και τελευταίοι οι Ετρουσκοι Dead can dance που βρίσκονταν στο ζενίθ της δόξας τους. Την εκτέλεση του Xavier φρόντισε να συνοδέψει με τα οπερετικά της φωνητικά η Φραμπαλα, η οποία γνώρισε την αποθέωση από το κοινό γι’ άλλη μια φορά.

Η τρίτη και τελευταία ημέρα άνοιξε με ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα ανακάλυψη του Ελεκτροκλασίξ, δρυιδη έντονα επηρεασμένου από την electropop του 70 π. Χ. . Δεν ήταν άλλες από τις powerpuff girls, oι οποίες προσέλκυσαν το ενδιαφέρον λίγων ατόμων αλλά ξεδίπλωσαν κάποιες από τις πτυχές του πλούσιου ταλέντου τους. Ακολούθησαν οι echo image οι οποίοι ευχαρίστησαν το σκληρό πυρήνα των οπαδών τους τόσο με το ηχητικό όσο και με το εικαστικό μέρος του σώου τους που περιλάμβανε και εικόνες δανεισμένες από την οργιώδη φαντασία του Stephan P.  Groth. Επειτα το λόγο πήραν οι Melotron οι οποίοι σε καθαρά γοτθικά εντυπωσίασαν το κοινό με τους ευκολομημόνευτους ρυθμούς τους και την παιχνιδιάρικη διάθεση τους. Βέβαια οι δρυιδες δεν ήταν τόσο εκδηλωτικοί, ωστόσο κορόιδευαν κάποιους ανίδεους βρετανούς μέθυσους τουρίστες, λέγοντας τους πως βρίσκονται στην Άγια Νάπα και πως τα λευκά τους ράσα δεν υποδήλωναν τίποτα άλλο παρά ότι γίνεται τόνγκα πάρτι στο διπλανό φρούριο, το οποίο εκείνη τη στιγμή εξαφάνιζε με τη θανατηφόρα του μηχανή ο Ντρέιφους που προσπαθώντας να εξουδετερώσει τον Κλουζώ είχε παραβλέψει κάποιες μικρολεπτομέρειες όπως το να στοχεύσει το Λονδίνο αντί τον πύργο στον οποίο είχε το στρατηγείο του. Έτσι το Λονδίνο έμεινε άθικτο, δημιουργήθηκε η Άρσεναλ και ο Διάβολος επέλεξε ως στρατηγείο του το μέρος πάνω από το Λονδίνο, δηλαδή την κόλαση, όπως ακριβώς είχε προφητεύει ο David Tibet στο θρυλικό του τραγούδι Λουσιφερ οβερ Λαντον. Μετά τους Μέλοτρον εμφανίστηκαν στη σκηνή οι ημιθεικοί APB, των οποίων ο εγκέφαλος Στέφαν Π.  Γκροθ παραδέχτηκε ότι θα κατεβεί ως υποψήφιος βουλευτής στη Νορβηγία προσδοκώντας να αναλάβει καθήκοντα υπουργού παιδείας των Βίκινγκς, μεγάλο ποσοστό των οποίων επέμενε ν’ άκουει Black metal και να διαβάζει το περιοδικό A forest (η κατά ένα δημοσιογράφο του Star, ο οποίος προφανώς μπέρδεψε τον περιοδικό τύπο με την τούρτα, το περιοδικο”black forest”) . Tην εξαγγελία αυτή αποδέχτηκε με ιδιαίτερη ικανοποίηση ο Πανοραμίξ ο οποίος έκρινε ότι μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να έχει ως συνέπεια πολλές ανακατατάξεις στα ντόπια charts που ως τότε μονοπωλούσαν αμφίβολου άξιας μεταλλικές άριες. Tο τελευταίο συγκρότημα που εμφανίστηκε ήταν οι φοβεροί Project Pitchfork. Η όρεξη του Οβελίξ άνοιξε καθώς το όνομα του συγκροτήματος του προκάλεσε τους ανάλογους συνειρμούς και έτσι επισκέφτηκε μια τοπική μπυραρία όπου είχε την ευκαιρία να γευτεί φασιανούς πασαλειμμένους με σος πορτοκαλιού. Πάντως στο TIMEKILLER υπήρξε μια μικρή έκπληξη αφού το ερμήνευσε ο Πίτερ Σέλλερς που μόλις είχε ολοκληρώσει το ακούσια καταστροφικό του έργο στέλνοντας τον Ντρέιφους στην αιωνιότητα.

Όλα έδειχναν ότι το φεστιβάλ είχε ολοκληρωθεί με μεγάλη επιτυχία καθώς πλήθος κόσμου είχε συρρεύσει απ’ όλα τα γνωστά μέρη του πλανήτη αλλά καθώς φαίνεται ο Κακοφωνίξ δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Έτσι η καλλιτεχνική του φύση τον οδήγησε στο ν’ ανέβει αυθόρμητα στη σκηνή λίγο πριν αρχίσει να διαλύεται το κοινό και να ερμηνεύσει μερικές δικές του συνθέσεις. Αυτή η πρωτοβουλία αρχικά ενθουσίασε το κοινό, στην πορεία όμως αποδείχτηκε καταστροφική εμπειρία για την ακοή των υγιώς σκεπτόμενων ακροατών ενώ παράλληλα άρχισε να βρέχει. Οι παραφωνίες, τα φάλτσα, η παντελής απουσία μελωδικότητας, η σαδιστική σχεδόν χρήση της λύρας και τα αμόνια που εκτοξεύονταν από ορισμένους σιδηρουργούς χρωμάτισαν ξεχωριστά τη μουσική έμπνευση του Κακοφωνίξ, ο οποίος κατάφερε να τρέψει σε φυγή τους περισσότερους ακροατές, οι οποίοι προτίμησαν να συνεχίσουν τη διασκέδαση τους στο club ΤΖΑΜΠΟΛ όπου θα έκανε dj set ο επίσκοπος Χάρι Πάουελ, μια ιδιαίτερα εκκεντρική φιγούρα στο χώρο της εναλλακτικής σκηνής, ο οποίος είχε χαράξει στα δάχτυλα των χεριών του τις λέξεις Hate και love και είχε υποβληθεί σε ταυροβόλιο σφάζοντας ένα κριάρι από το οποίο εμπνεύστηκε το κούρεμα του ο Μπρούνο Κραμ των Das du. Όμως ένα καθόλου ευκαταφρόνητο τμήμα ακροατών έδειξε να γοητεύεται από τον πρωτόγονο – με σύγχρονα όμως μέσα παραγόμενο – ήχο του ευφυούς καλλιτέχνη και αποθέωσε το θόρυβο που είχε δημιουργήσει. Αυτό δε διέλαθε της προσοχής του διευθυντή του περιοδικού “Orkus”, ο οποίος διέκρινε τη γέννηση ενός νέου μουσικού είδους που αποφάσισε να ονομάσει Noise. Έτσι ο Κακοφωνίξ, αποδιοπομπαίος τράγος ενός μικρού γαλατικού χωριού, έγινε ήρωας και υπέγραψε συμβόλαιο με τη νεοσυσταθείσα εταιρεία Raintekk.

Μ’ αυτόν τον περίεργο τρόπο ο Κακοφωνίξ «επινόησε» τη noise ενώ αργότερα δημιούργησε και συγκρότημα που ονόμασε Noisette. Οι απόγονοι του που δεν είχαν τόσο ταλέντο στο να δημιουργούν θόρυβο, ωστόσο εκμεταλλεύτηκαν εμπορικά το όνομα του συγκροτήματος του δημιουργώντας μια βιοτεχνία γλυκισμάτων που εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη, εκτοπίζοντας ακόμη και τις περίφημες σοκολάτες Κλεοπάτρα και προκαλώντας το φθόνο των απόγονων της ιεροφάντισσας του ανατολικού μυστικιστικού μεγαλείου.

« Previous   1 2 ... 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42