Nick Cave & the Bad Seeds – Nocturama

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Σωτηρια Σιγαλου @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Ήρθε η κατάλληλη στιγμή. Δεν έχω επαίνους γι’ αυτό το άλμπουμ… Δεν μπορώ να κάνω αναδρομές με αφορμή αναμνήσεις… “Poor little girl, had no way to know,…right out of your hand..”

Μπορώ, παρόλ’ αυτά, να παρακολουθήσω τον Nick Cave και την παρέα του να ανατρέχουν στο παρελθόν, ο καθένας με τον τρόπο του, αναξάρτητα και ελεύθερα και να καταλήγουν στο Nocturama, ένα ολοκληρωμένο “Nick Cave And The Bad Seeds” πανόραμα: Ένα γρήγορο, κι όχι απαραίτητα πρόχειρο, «κοίταγμα» στο παρελθόν, που κινείται ηχητικά πλησιέστερα στην τελευταία τους δουλειά “No More Shall We Part”.

Εδώ έχουμε:

Γι’ αρχή, ένα τρυφερό μουσικό φθινόπωρο ελπίδας. Προσπαθώ να καταλάβω εάν θυμίζει το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου “NoMoreShallWePart” ή το “Sweetheart Come” ή ίσως το “Oh My Lord”….
“…sometimes our secrets are all we ‘ve got. With Our lives we must defend” (wonderful life)

Έπειτα, (κι είναι αγαπημένο αυτό) ένα κομψό πιάνο σε «ψηλές ηχητικές τοποθετήσεις» σε ένα κομμάτι προσμονής.
“…and he wants you, yes he wants you, he is straight and he is true”
(He Wants You). Αν το τραγούδι αυτό μπει σε συλλογή με love songs, όπως το LoveLetter, θα χάσει τη μαγεία του.

Ένα τρίτο κομμάτι περπατά στις μελωδικές γραμμές του “we came along this road” και του “gates of the garden” μόνο που εδώ η παρέμβαση του βιολιού κάνει το κομμάτι ένα σκοτεινό βαλσάκι– παράπονο.
“and you ‘ve got me eating, you ‘ve got me eating, you ‘ve got me eating, right out of your hand” (right out of your hand)

Εντωμεταξύ, στο τέταρτο τραγούδι γίνεται ένα γύρισμα, γνώριμο σαν τις δεσμευτικές υποσχέσεις αγάπης “Do You Love Me?”, με τη ρυθμική κομπορρημοσύνη του “Loverman” (LetLoveIn) κι ένα δυναμικό βιολί να επαυξάνει επιτακτικά. Σ’ αυτό το κομμάτι είναι πλέον ξεκάθαρο ότι έχουν δουλέψει με τον τρόπο τους όλοι: o Chris Bailey προσφέρει την pre-punk πείρα του στα φωνητικά και οι Mick Harvey, Blixa Bargeld, Warren Ellis (!), Thomas Wydler, Martyn Casey, o Sclavunos (φοβερός percussionist-man εδώ!…αλλά και στο επόμενο κομμάτι) και λοιποί, δίνουν μια ποικιλόμορφη τραχύτητα σε μια χαρακτηριστική των παραγωγών του Cave ρυθμική αντιμέτρηση οργάνων! Μου φαίνεται πως γυρίζουμε πίσω…στο “TheMurderBallads”: Το πανόραμα που λέγαμε! Την «επιστροφή» αυτή θα συναντήσουμε και στο τελευταίο κομμάτι:

“so bring it on, bring it on, every neglected dream, bring it on, every little scheme, bring it on, every little fear, and I ‘ll make them disappear” (bring it on)…

Ήδη φθάνουμε στο άκουσμα του πέμπτου μουσικού «ολισθήματος» στο παρελθόν: “Dead Man In My Bed”: Αστείο! Σκοτεινό! Σαρκαστικό! Μια ακατέργαστη, απωθητική, συζυγική ιστορία που μας πάει ακόμα πιο πίσω, στο ύφος των Birthday Party και στις συνεργασίες του Cave πριν το ’81. Εδώ πρέπει να έβαλε βαθιά το χεράκι του ο Βρετανός παραγωγός, o Nick Launay.

6o, 7o κομμάτια: Αναδυόμαστε και πάλι χρονικά και μουσικά στις πιο πρόσφατες δημιουργίες του Cave (κάτι από “Halleluja” και “God Is In The House”): Εδώ συναντάμε μια λυπημένη αναφορά στην απώλεια: “for you might think I’m crazy, but I’m still in Love with You” (still in love with you)
….κι έπειτα έρχεται να συμπληρώσει το μελωδικό μωσαϊκό: “and so it goes and so it seems, that God lives only in our dreams, in our dreams” (there is a town)

Το 8ο κομμάτι του δίσκου δίνει την εντύπωση πως, αν δεν είχε βάλει τις πινελιές με το πιάνο και τη φωνή του ο Cave, θα γινόταν ένα αμιγώς country κομμάτι.
“all the plans that we laid could soon be betrayed. Betrayed like the Rock Of Gibraltar” (Rock Of Gibraltar).

Λίγο πριν το τέλος, ακούμε ένα λυρικό κομμάτι: bitter-sweet smell of rejection:
“you gotta sanctify my love, I ain’t no lover boy” (she passed by my window)

Και το τελευταίο (babe I’m on fire)… Το τελευταίο απίστευτο κλείσιμο των 10-15 λεπτών (δεν μπορώ να υπολογίζω), των 40, 50 στροφών (δεν θέλω να μετρήσω);;
Λοιπόν, εδώ ο Cave και η παρέα του φαίνεται να μην έχουν κάνει καμία προεργασία. Μπήκαν στο στούντιο και άρχισαν να τα πίνουν! Ναι, να πίνουν τη μουσική. Και να πίνουν πολύ! Μέχρι τελικής πτώσης.
Οι φίλοι του Cave συνοδεύουν τη φωνή του με το παίξιμό τους σε κιθάρες, μπάσσο, ντραμς, κλπ.. σε ένα χαοτικό, τσουχτερό ξέσπασμα (θυμίζει Murder Ballads , ξανά)

Τελείωσε, αυτό ήταν! 10 κομμάτια είναι όλα κι όλα. Γράφθηκε κάτι για το Nocturama του Cave, καθώς δεν μπορεί να μένει ασχολίαστη η δουλειά του. Ό,τι και να ’ναι, αρέσει δεν αρέχει ως σύνολο.

Ο Nick Cave, άλλωστε, είναι ένας τύπος που μπορεί με έναν ωμό, αφελή τρόπο να σου λεέι “Let me f*** you” και να σε κάνει να μελαγχολείς ……Να μελαγχολείς.

Nick Cave – Nocturama

1. Wonderful Life
2. He Wants You
3. Right Out Of Your Hand
4. Bring It On
5. Dead Man In My Bed
6. Still In Love
7. There Is A Town
8. Rock Of Gibraltar
9. She Passed My Window
10. Babe I’m On Fire

Z Prochek – Viewers

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ιωαννης Γλυκος @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

To “Viewers” δεν μπορει να θεωρηθει καινουρια κυκλοφορια (η επισημη release date του ηταν η 24η Μαιου) αλλα για λογους που θα γινουν σαφεις παρακατω, αποφασισα να κανω το συγκεκριμενο review, εστω και καθυστερημενα.

Σε μια εποχη μαλλον δυσκολη για την synthpop / futurepop (προσθεστε αλλους 4-5 συγγενεις ορους) τα groups που δηλωνουν φανερα τις επηροες τους εχουν περισσοτερες πιθανοτητες να κακοχαρακτηριστουν παρα να κερδισουν την οποια εκτιμηση απο το κοινο, ακομα και οταν το αποτελεσμα (το μουσικο …παντα) ειναι αξιολογο.

Και οι Ζ Prochek χωρις φοβο (αλλα με περισσιο παθος) ερχονται να αποδειξουν οτι το να εμπνεεσαι απο καποιους δεν σημαινει αναγκαστικα οτι τους αντιγραφεις και οτι δεν εχεις να προσφερεις …τιποτα δικο σου. Οι συγκεκριμενοι τυποι λοιπον εφτιαξαν ενα album που αφενος στηριζεται σε γερες βασεις και δοκιμασμενες συνταγες αφετερου καταφερνει να αναδειξει καποια σημαντικα στοιχεια, αμεσα σχετικα με το ταλεντο τους.

Εχουμε και λεμε λοιπον: Ebm, synthpop, electro-pop, industrial …. Depeche Mode αλλα και Icon Of Coil, Covenant… μεχρι και Vnv Nation και ξαφνικα… Suicide Commando (!). θα μπορουσε να σκεφτει κανεις οτι οι Ζ εμπλεξαν τα μπουτια τους, τις μουσικες των αγαπημενων τους μουσικων προτυπων, λιγο commercial μαιντανο, και δημιουργησαν ενα (φαγητο) …εκτρωμα ανομοιογενειας, με σκοπο να δημιουργησουν αυτο που καποτε ονομαζονταν music for the masses… Λιγο απ’ολα, δηλαδη, ωστε να μεινουν ολοι ικανοποιημενοι τους πρωτους μηνες που θα ακουσουν το συγκεκριμενο album.

Το μονο στοιχειο απο τα παραπανω που δεν θα προσπαθησω να απορριψω ειναι η ανομοιογενεια, κι αυτη ομως τελικα δεν ειναι καθολου …ενοχλητικη στο project αυτο. Στο “Viewers” μπορει να βρει κανεις ebm διαμαντακια, μελωδικες ηλεκτρονικες μπαλαντες, δυνατα electro-pop κομματια που ερχονται κατευθειαν απο τα 80ς και τα early 90ς και …οτι αλλο τραβαει η ορεξη του.

Τα φωνητικα ειναι κατι παραπανω απο συμπαθητικα, ενω τηρουμενων των αναλογιων και φυσικα και σε συγκριση με αλλα albums της σκηνης ευχαριστη εκπληξη ειναι και τα lyrics. Η παραγωγη του album ειναι πολυ καλη και δυνατη και οταν φτανεις στο “All I am” τελειωνεις (και μαλλον επιθυμεις να ξαναρχισεις) την ακροαση του με ενα πολυ πολυ good feeling ;-)

Το “Viewers” ακουγεται απο την αρχη μεχρι το τελος σχεδον χωρις κανενα skip και ειναι κατα την αποψη μου μια απο τις καλυτερες electro / synth / ebm κυκλοφοριες της χρονιας που τελειωνει.

Tracklist:

1.Outside Acts
2.In Despair
3.Apart
4.Behind The Screen
5.Skin
6.Viewers
7.Orbital
8.Torch
9.Tread The Boards
10.Avenge
11.All I Am

The Cure – Τhe Cure

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Upstairs Room @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Είχαμε μια σχετική ανυπομονησία πριν ακούσουμε την καινούρια δουλειά του Ρόμπερτ Σμίθ…πίσω το Μπλάντφλάουερς, μπροστά κάποιες φήμες περί numetal επιρροών, κάπου στη μέση είχαμε βαλτώσει και εμείς ως ‘πρώην’ οπαδοί και νυν αντικειμενικοί κριτές…ήταν και κριτικές που μιλούσαν για ‘καλή κιθαριστική δουλειά’ και λέγαμε μια από τα ίδια…σα να λέμε ‘ελπιδοφόρος, εξελίξιμος, επένδυση’ στο ποδόσφαιρο…ωσπου μπήκε ο σύμπακτος δίσκος στο μηχάνημα…μετά από αρκετές ακροάσεις και ιδιαίτερη προσοχή στο καινούριο σινγκλάκι όπως φρόντιζε να υπενθυμίζει το εξώφυλλο είχαμε αποφανθεί…’Τι μαλακία είναι αυτό’…Πιπέρι στο στόμα να μάθεις να βρίζεις…

Αυτός ο σκελετός των 17,20 Ευρώ μας συντρόφευε στο άνυδρο ερημονήσι για κάμποσες νότες…ή τουλάχιστον έτσι πιστεύαμε πριν πέσουμε στο νερό…και όλα άλλαξαν…

…γνωστό τοις πασι ότι η μουσική είναι υδρόβιος…βουτάς από το ερημονήσι που βρισκόσουν και αρχίζεις να κολυμπάς προς την επόμενη βρχονησίδα που θα ανατείλει στο χάρτη του αυτιού σου…φυσικά για να μπορείς ν’ αντεπεξέλθεις πρέπει ν’ αναπνέεις έξω από το νερό της μελωδίας που δημιουργούν τα μουσικά όργανα και που εισχωρεί στους πνεύμονές σου (ιδιαίτερα αν είσαι άσχετος με τη δημιουργία της μουσικής)…για να μπορείς λοιπόν να πάρεις τις απαραίτητες ανάσες μεσολαβεί ο τραγουδιστής, σα μεταφραστής των ηχοκυμάτων που θέλουν να σε σκεπάσουν…ο τραγουδιστής λοιπόν είναι η μοναδική έννοια που σε φέρνει στην επιφάνεια και σε οδηγεί με τη φωνή του στην επόμενη ακτή, η οποία μπορεί και να βρίσκεται στα ράφια των δισκοπωλείων…αυτός είναι το δελφίνι, ο συνδετήρας του λίπους με το ανθρώπινο…

ας το ξαναπούμε : η μουσική είναι υδρόβιος. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος από χώμα και γάλα, χερσόβιος. Επαγωγικά : o άνθρωπος μπορεί να βουτά στη μελωδία κατακόρυφα, όλος με το κεφάλι προς τα κάτω, αλλά ΔΕΝ μπορεί να γίνεται θαλάσσια νότα, χρειάζεται το ξερονήσι του που θ’ αράξει για να πάρει μέρος στο επόμενο διαφημιστικό (ας πούμε) και θα προετοιμαστεί να ξανοιχτεί γυμνός στον ωκεανό της μουσικής σιγοψιθυρίζοντας τους στίχους που του αρέσουν.

Συμπέρασμα : ΜΑΛΑΚΙΕΣ.

Ο άνθρωπος πλέον είναι αμφίβιος! Για να μην πούμε υδρόβιος. Γιατι? Μα η ΦΩΝΗ του Ρόμπερτ Σμίθ πέρα από τις κλεψύδρες καταργεί πλέον και την αδυναμία των θνητών να ζήσουν στο νερό. Από μόνη της και μόνη της μουσικό όργανο σε τραβάει γλυκά μέσα στο νερό, και σε αφήνει να απολαύσεις το βυθό χωρίς τη μέριμνα να ξαναβγείς στην επιφάνεια για να αναπνεύσεις. Είναι τέτοιο το χρώμα της που ξέρεις ότι κλείνοντας τα αυτιά σου δε θα χρειαστεί ποτέ να αφουγκραστείς το σκοτάδι για να σχίσεις την επιφάνεια του νερού. Ποτέ οι αποχρώσεις δε θα είναι αρκετές για να γεμίσουν το λαρύγγι του Ρόμπερτ, γι’ αυτό και σε μας δε μένει παρά να απολαμβάνουμε τη αμφυπόστατη ζωγραφιά που αναπνέουν τα λέπια πόροι μας. Τα ξερονήσια μπορούν να αναρωτιούνται τι έγινε ο σκελετός…

The Cure
Geffen Records
28 June 2004

Lost
Labyrinth
Before Three
The End Of The World
Anniversary
Us Or Them
alt.end
I Don’t Know What’s Going On
Taking Off
Never
The Promise
Going Nowhere

Το γοτθικό κίνημα εν Ελλάδι : First and last and always

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Upstairs Room @ Articles | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Τα πρώτα γραπτά για το κίνημα των Gratis στην Ελλάδα τα συναντάμε σε μια σπάνια έκδοση του 1839 (την οποία επιμελήθηκε ο βαρόνος Von Maurer) που περιγράφει τις περιηγήσεις του φίλου του Andrew Von Eldritch στην Ελλάδα και τις εμπειρίες του από τη συνάντηση και τη συναναστροφή με τους ανά την ελεύθερη τότε Ελλάδα Gothδάδες και Gothουδες. Στον ιδιαίτερο λογο του Von Eldritch φαίνεται ξεκάθαρα ο θαυμασμός του για τον ελληνικό πολιτισμό αλλά και η συνεχώς αυξανομένη απογοήτευση από τους θιασώτες ενός κινήματος που ο ίδιος ξεκίνησε και οι οποίοι στην πορεία αποδειχθήκαν κατώτεροι των περιστάσεων.
Μάλιστα στα τελευταία έργα του ο Von Eldritch παίρνει μια απολύτως μισανθρωπική θέση και ειρωνεύεται ανοιχτά τα “Gothύπουλα” όπως ο ίδιος τα ονομάζει, έκφραση εμπνευσμένη “από τον τρόπο που τα παιδιά αυτά χορεύουν και μου θυμίζουν ζαλισμένα κοτόπουλα σε σημειωτόν…χα,χα…”(Krokus,Τ.12,1857).

Aλλά ας εκθέσουμε στην εφημερίδα μας μερικά αξιόλογα σημεία από το δυσεύρετο μέχρι πρότινος κείμενο “First and last and always”, το σπουδαίο αυτό βιβλίο που κατήχησε γενιές και γενιές Ελλήνων Gothάδων μέχρι την έλευση του γερμανικού εξπρεσιονισμού.

Από το πρώτο κεφαλαίο των 10 κεφαλαίων που περιλαμβάνει η πολυπόθητη-αλλά και πανάκριβη-έκδοση του βιβλίου:

(1)Βlack Planet:11η Νοεμβρίου 1835

“…Μόλις χτες αφίχθην εν Ελλάδι. Περιοδεύων εν τη παρόδω 101 προς Ναύπλιον δε δύναμαι να κρύψω την ευχαρίστησην μου διά το γεγονός ότι το gothic συνεχίζει να εξαπλούται εις τον όλον γνωστόν ελεύθερον κόσμον της Ανατολής. Κοιτάζοντας δε τον δυτικόν ουρανόν ενθυμούμαι το βασίλειον μου και δε μπορώ να μην αναγνωρίσω την ελέω Θεού μοναρχία στο σκωπτικό μου θρόνο. So dark all over Europe (σημ. του Von Maurer: εις την αγγλικήν εις το πρωτότυπον). Iδων τη ραδιενέργεια που εκπέμπουσιν όλοι αυτοί οι νεαροί μαυροενδεδυμένοι και οι αντίστοιχες νεαρές ηυχαριστήθην δια το θέαμα και την πολυποίκιλη ενασχόληση της ελληνικής νεολαίας με το πνευματικομουσικό κίνημα που εν είδει όξινης βροχής άρχεται ενσκηπτόν και εν Ελλάδι. Και αυτό ακόμη το ουράνιο τόξον υποφέρει λόγω ελλείψεως ιριδισμού. (…) Είμαι ενθουσιασμένος. Ποτέ δεν περίμενα ότι οι τον τουρκικόν ζυγόν επί 400 συναπτά έτη υπομείναντες Έλληνες θα αντλούσαν την ψυχικήν δύναμη να δεχτούν τις γόνιμες επιδράσεις του δυτικοευρωπαικού διαφωτισμού και να τις μετουσιώσουν σε αληθές πάθος δια ενδοσκόπησιν και προβληματισμόν, όσον αφορά τη μελλοντική τους ενσωμάτωση σε μια ενωμένη σκοτεινή ευρώπη. Οι διατελούντες αρχήν εν τα διόδια εν τω ισθμώ της Κορίνθου δεν έκρυψαν τον έντονο προβληματισμό τους δια την ελλιπή μουσική κίνηση εν Ελλάδι, καθώς ελάχιστα συγκροτήματα απαρτίζουν τη λεγόμενη ελληνική μουσική σκηνή. Μου προσέφεραν την αυθεντική έκδοση του βιβλίου μου Τemple of love δια υπογραφήν, πράγμα που με συγκίνησε ιδιαιτέρως και δεν είχα παρά να τους ευχαριστήσω. (…) Οι Έλληνες έχουν το χαρακτήρα ίνα αφομοιώσουσιν τη δαψιλή εμβρίθεια των γοτθικών τάσεων προσδίδοντας τους τη μεσογειακήν εκείνη φλόγαν η οποία σιγόκαιγε μέσα τους επί αιώνες και τώρα γιγαντωμένη πυροδοτεί τη μαύρη φλόγα του πνεύματός τους.

Τα υπόλοιπα κεφαλαία θα εκδίδονται ανά τακτά διαστήματα στα επερχόμενα φύλλα για να διαπιστώσει και ο αναγνώστης πως η φθινοπωρινή επιφάνεια της θλίψης σκέπασε τον αρχικό ενθουσιασμό του Von Eldritch.
Αποσπάσματα από το 2ο κεφαλαίο του βιβλίου του Von Eldritch αναδημοσιεύουμε στο σημερινό μας φύλλο.

(2)A rock and a hard place:9η Δεκεμβρίου 1839

“…Η Καλαμάτα φημίζεται εκτός από το ποιοτικόν της ελαιόλαδον και για τα υπέροχα φαρμακευτικά της προϊόντα, τα οποία και σκοπεύω ίνα δοκιμάσω κάποιαν από τις επόμενες ημέρες της παραμονής μου. Αν και τη διαμονήν μου εις αυτόν το εξοχικόν θέρετρον του νεοσύστατου ελληνικού κράτους χαρακτηρίζει μια γλυκιά ατονία και διαλογισμοί μετά του εκλεκτού μου φίλου Σενεκα φαίνεται ότι οι παλιοί κοτζαμπάσηδες της περιοχής, δεδηλωμένοι μαλλιαριστές και οπαδοί των Mission, προσπαθούν να τη μεταβάλουν σε κολαστήριον. Μόλις χτες με ενημέρωσαν δια την επίσκεψην νεαρής δημοσιογράφου, ενώ έπαιρνα το μπάνιο μου. Προφανώς κάποιος επιφανής προύχοντας την ενημέρωσε για να μου κάνει τη ζωή δύσφορη με τις ανόητες ερωτήσεις της. Είπε ότι θα ξαναπεράσει σήμερα.(…).Τι αθλία κατασκευάσματα αυτοί οι δημοσιογράφοι! Ήρθε εδώ με ό,τι προκλητικότερο μπορούσε να μη φορέσει, με τα βραχιόλια και τις συστάσεις της, μου πούλησεν το όνομα και την αθωότητα της, και θέλησε να εκμαιεύσει εκτός από απαντήσεις (τις οποίες μετά φανερής απέχθειας αποδεχόμουν) και γενετήσιο υλικό. Ευτυχώς είχα αντιληφθεί τις προθέσεις της από την αρχή και άμα τη εμφανίσει της ήμουν έτοιμος φορώντας κάποιες σκοτεινές διόπτρες, ίνα αποφύγω τον πειρασμόν. Τελικά δε χρειαστήκαν γιατί μόλις την αντίκρισα περισσότερο κατελήφθην από γέλωτα δια την εμφάνιση παρά πόθο για σωματικές εξομολογήσεις. Ήταν ένα κοντόσωμο χοντρούλικο πλάσμα, Μαφάλντα την έλεγαν, που φόραγε ένα πανάθλιο κόκκινο μίνι και είχε μια δερμάτινη μαύρη τσάντα, στην οποία είχε περάσει μεταλλικά σημεία των Motorhead προφανώς για να με προκαταλάβει θετικοί κιτρινογαλαζολαχανομαύρες κάλτσες της όμως προδώσαν την προέλευση της από το χώρο της σιχαμερής αγγλοσαξονικής alternativας. Την αντιμετώπισα με ένα μπουκάλι τσίπουρο και την ειρωνικήν διάθεση που αποκτώ όταν κάποιοι αναιδείς, ημιμαθείς, θνησιγενείς, αδιάκριτοι μου κάνουν άσχετες ερωτήσεις. Έκανε συνεχώς ερωτήσεις και δε χρειάστηκε ιδιαίτερη συγκέντρωση για να της εξηγήσω μερικά πράγματα για πλην αυτήν την πνευματικών έξαψη που έχει απλωθεί στην Ευρώπη. Όταν όμως οι ερωτήσεις έφταναν σε προσωπικές αναφορές η αδιαφορία εμφανιζόταν ως η μονή ενδεδειγμένη λύση. Μετά λύπης μου λέγω ότι αν και η νεολαία της περιοχής με υποδέχτηκε ως αρμόζει σ’ έναν πεφωτισμένο ταγό και υπηρέτη του πνεύματος, διαισθάνομαι έντονον τον κίνδυνο εκφυλισμού του κινήματος. Γρηγορείτε ινα αμοιφθώσιν οι σκέψεις σας! (…).Αν και ευελπιστώ ότι το δημοσίευμα της νεαράς εις την τοπική εφημερίδα θα αποδώσει τα αληθινά των λεγόμενων μου, δε μπορώ να μην επισημάνω και το φόβο μου για τον τυχόν λανθασμένο τρόπο αποδοχής της διάθεσης και του ρομαντικού του όλου κινήματος και της συγχρόνου μεταβολής του εις καρναβάλι εξαιτίας της επιθυμίας ορισμένων δημοσιογραφίσκων να προβάλλουν θέματα, που ουδόλως γνωρίζουν, και της άκριτης αποδοχής τέτοιων πρόχειρων συμπερασμάτων από μερίδα της νεολαίας. Τι θα γίνει άραγε αν πάνω από τη μουσική τοποθετηθεί η εμφάνιση; Συχνά αισθάνομαι ανάμεσα στο διάβολο και τη βαθιά γαλάζια θάλασσα, συχνά φοβάμαι μήπως αυτό που οραματίστηκα, έναν ελεύθερο χώρο έκφρασης, εκφυλιστεί σ’ ένα σκληρό, βραχώδες μέρος, όπου η αξίνα της σκέψης θα χτυπά στο μαύρο πέταλο μιας ελλοχεύουσας καλπάζουσας εντυπωσιοθηρίας, αυτό που φοβάμαι είναι το φαίνεσθε αντί του είναι.”.

Ήδη παρατηρούμε κάποιες πρώτες ανησυχίες του μεγάλου στοχαστή Von Eldritch στο δεύτερο κεφάλαιο του βιβλίου του. Η έντονη αγωνιά του για το μέλλον της σκηνής και την κατανόηση των προθέσεων του θα γίνει πιο ευδιάκριτη με την αναδημοσίευση αποσπασμάτων από τα επόμενα κεφάλαια του βιβλίου του.

Αποσπάσματα του τρίτου κεφαλαίου που τιτλοφορείται “No time to cry” αναδημοσιεύουμε στο σημερινό μας φύλλο.

(3)”No time to cry”:10η Δεκεμβρίου έως 19η Δεκεμβρίου 1839:

“Σφόδρα εξοργισθείς από το δημοσίευμα του θηλυκοί αυτού εξεδιδομένου κονδυλοφόρου μαλάκιου δεν είχα πλέον ουδεμία ετέρα λύσην παρά να εγκαταλείψω την Καλαμάτα και να μετακινηθώ εις την Σπάρτην, όπου ευελπιστώ ότι το κλίμα θα προσδώσει την απαραίτητην αντοχήν στον οργανισμόν μου δια ν’ αντέξη τις συνεχείς βεβηλώσεις της γοτθικής κουλτούρας από το ασπόνδυλο συνάφι των κονδυλοφορούντων. Με πόση σοφία μου είχε εκμυστηρευτεί σε μια κατ’ ιδίαν συζήτηση ο Τζειμς Χετφιλντ ότι “η πένα ειναι ισχυρότερα του ξίφους”. Δια την αλήθειαν των λεγόμενών μου παραθέτω κάποιες ερωταποκρίσεις με την αρχικήν τους μορφήν και κατόπιν την “απάντηση” στην κάτωχρη φυλλάδα όπου εργάζεται η “κυρία” Μαφαλντα.

“Θεωρείτε οτι μπορεί η μουσική σας να είναι απλώς μόδα;”
“Η μουσικήν είναι το πλέον ακατάλυτον μέσον επικοινωνίας του ανθρωπίνου είδους, δεν έχει σαρκική υπόσταση και δεν υπόκειται εις την σαρκοφάγον διάθεση του χρόνου”.
Ιδού η απάντηση που εμφανίζεται στο κείμενο της Μαφαλντα:”Υeah baby,it s a shagadelic, groovy kind of disobedience against the system, if I can call it so, of the british pop culture!”. Έλεος, ποτέ δε θα χρησιμοποιούσα την αγγλοσαξωνικήν διάλεκτον η οποία έχει να παρουσιάσει εξαίρετα δείγματα λόγου από την εποχή του Σαίξπηρ δια ν απαντήσω σε καινοφανείς ερωτήσεις.
Άλλη ερώτηση: “Πιστεύετε ότι η μουσική που δημιουργείτε συνάδει με έναν ιδιαιτέρα εξευγενισμένο τρόπον ενδυμασίας, ο οποίος παραπέμπει εις τις γαλλικές βασιλικές αυλές πριν την επανάσταση του 1789; Υπάρχει έφεση προς σκοτεινόχρωμη επένδυση των μελοποιημένων οραμάτων σας;”
“Μα σας παρακαλώ! Τι σχέση μπορούν να έχουσιν οι λακέδες της βασιλικής εξουσίας με τη θείαν προέλευση της εμπνεύσεως; Τι σχέση μπορεί να έχουσιν οι τοιουτοτρόπως μελανιασμένοι ιριδισμοί των εγγυτενων βλεμμάτων κάποιων τυχάρπαστων πιτσιρικιών με το δημιουργικό όραμα της τέχνης;”.
Ιδού η απάντηση της “αξιότιμου” δημοσιογράφου, όπως προφανώς την επεξεργασθη: “Οh baby!Sex and drugs and gothic clothes!What else can a man ask than beers, adrenochrome and chicks, d.h. vollbussige Weiber mit schwarzen Kleider. This is the reason I m visiting Greece, to let myself drown in this fuckin dark wave of your mediterranean sea!”. Το όνειδος που θα έπρεπε να ενσκήψει σ’ αυτήν τη νεαρά αν είχε εύφρονα νουν θα ήταν πολύ ογκωδέστερον από τον τραπεζικό λογαριασμό του Μάικλ Τζάκσον μετά την κυκλοφορίαν του Thriller. Άλλη ερώτηση: “Ο Μπλέηκ έχει πει ότι ο δρόμος της υπερβολής οδηγεί στο παλάτι της σοφίας. Κάνετε καταχρήσεις;”.”Mα για τι είδους άνθρωπο με περάσατε; Έχω κουραστεί να ακούω αυτό το ρητό, έχει χρησιμοποιηθεί τουλάχιστον από 100 δημοσιογράφους, σεναριογράφους και συγγραφείς.” Και η απάντηση:”Do u want some meat with blood on it; Let’s come together in sweet harmony”. Έλεος, ούτε στους Sex Pistols ανήκω ούτε θέλω ν’ ακούγομαι στο Μέμφις στα 80s πάρτυ. (…) Το κλίμα της Σπάρτης είναι σαφώς ψυχρότερο από εκείνο της Καλαμάτας, ωστόσο εδώ συνάντησα ήδη αρκετούς νεαρούς και νεαράς που έχουν διαβάσει δείγματα της δουλειάς μου και εξετίμησαν τον τρόπο σκέψεως και προσεγγίσεως μου σε θέματα όπως ο δακος και η μουχρίτσα ως παραφυάδες του παρηκμασμένου βασιλείου των Ατρειδων, ο ηλεκτρισμός στην ψυχοβιολογία και οι ηλεκτρικαί εκκενώσεις ως κλάσματα ενός μεγάλου αριθμού δεκαδικών συνισταμένων γεωπονικής, ο πληθωρισμός στη Ρωσία και οι επιπτώσεις του στη θεματική του Soft black stars των Current 93.(…) Δυστυχώς, ατενίζοντας τη μουδιασμένη δύση του ηλίου από το κατώφλι του σπιτιού μου σκέφτομαι ότι μερικές φορές στον κόσμο που ζεις πρέπει να σφίγγεις το χέρι που σε ταΐζει και ένα τέτοιο χέρι είναι και αυτό της Μαφαλντα. Υπόσχομαι όμως να μην την ξανασχολιάσω, δεν υπάρχει χρόνος για να φοβάσαι το φόβο, ούτε για να κρύβεσαι, οι φωνές περνάνε. Εμπρός, λοιπόν ψηλά το κεφάλι για ν’ ανακτήσει το γοτθικό ρεύμα την κοίτη που του αξίζει!”

Από το τέταρτο κεφάλαιο του βιβλίου του Von Eldritch αποσπασμάτα δημοσιεύουμε στο σημερινό φύλλο:

(4)”Marian”:26η Δεκεμβρίου έως 29η Δεκεμβρίου 1839.

“(…)Τη διαμονή μου εις το παραθαλάσσιον Ξυλόκαστρο εσκίασε ένα γεγονός κατά τα αλλά αδιάφορον εις τους πολλούς αλλά μεγάλης σημασίας δι’ εμέ, τόσης ώστε να μη δύναμαι να το αποσιωπήσω από το “ημερολογίων” αυτό, όπου εκτρέφω τις προσωπικές μου μαρτυρίες. Το να είσαι χειμερινός κολυμβητής δεν είναι κάτι το σύνηθες εν Ελλάδι.(…) Καθώς λοιπόν εσυνήθισα το παγωμένο νερό άρχισα μετ’ ευθυμίας να ενθυμούμαι τον αγαπημένον Ποε και να ψάχνω ένα αντίστοιχο Μαελστρομ που θα έπνιγε τις ανησυχίες μου περί μετάλλαξης του gothic ρεύματος σε έναν απλό καρνιβαλίζοντα, πολυμαυρο οχετό και θα αποτελούσε το εφαλτήριο για τον αγώνα μου ενάντια στον εκφυλισμό του κινήματος. Δυστυχώς, το μεταφορικό Μαελστρομ που έψαχνα ευρέθη κυριολεκτικώς και η ζωή μου εκινδύνευσε λόγω των δυνατών κυμάτων που εσκέπασαν κάθε απέλπιδαν προσπάθεια να κατευθύνω το βλέμμα μου προς την ακτή.(…). Πως το λένε ότι όλη μου η ζωή πέρασε μπροστά από τα μάτια μου;”. Πράγματι, αυτό συνέβη…αλλά οι ακροτελεύτιες αναμνήσεις μου δεν ήταν παρά ένα εφιαλτικό απείκασμα των όσων είδα να δημιουργούνται εξαιτίας μου – και δε δύναμαι να εκφέρω θετικήν άποψη δι’ αυτά… είδα μια κραιπάλη προσώπων να προσγειώνονται σα μύγες επάνω στα μάτια μου, είδα τα χοντροδάχτυλα γαντζωμένα στα μεριά τους να ετοιμάζονται να δώσουν το αντίτιμο για να γίνουν gothαδες, είδα μια μικρή τούρτα με γεύση axe να τουρτουρίζει επάνω στο σώμα του Robert Smith, μια μικρή απόσταση από δώδεκα συν ένα τελετουργικούς φόνους, είδα την παρακμή να αποκτά υφή, είδα το τέλος του ονείρου που είχα αρχίσει να χρηματοδοτείται από τη detonation boulevardshows…Και έπειτα άκουσα μια φωνή που έσερνε την ηχώ της επάνω από τα κύματα θλιβερή να με καλεί και…όταν ξύπνησα ήμουν στην ακτή και διπλά μου βρισκόταν μια κοπέλα, η Μαριαν (όπως μου συστήθηκε) που με είχε σώσει.(…) Όταν της εξήγησα γιατί όλο το πλεγμένο μου υφάδι είχε μετατραπεί σε ιστό και εγώ είχα μετατραπεί σε αράχνη εφάνη συνειδητοποιούσα την κατάσταση δημοσιογράφοι, οι οπαδοί και τα γυρίσματα του Baywatch στην Καλιφόρνια οπού είχα επιλέξει να δώσω κάποιες τινες διαλέξεις περί του “γοτθικού πληθωρισμού εις τις ημέρες των υποτιμήσεων όλων των αξιών και της συνεπαγομένης αποδυναμώσεως του αυθεντικού του μετάλλου” είχαν περιπλέξει την όλη κατάσταση και είχαν οδηγήσει διάφορους κυμινοπρήστες χρυσοθήρες στα χνάρια μου, επιδιώκοντας να αποτιμήσουν την πολιτιστική προσφορά σε κόκκους χρυσού. Αδιανόητο. Θα έπρεπε να δει κανείς την Πάμελα Αντερσον στο forum του συνεδρίου να διατυπώνει ανόητες ερωτήσεις περί του μήκους του φορέματος που πρέπει να ενδύεται μια γότθισσα ώστε να θεωρείται συνειδητοποιημένη οπαδος του είδους. Τι ανόητη ερώτηση! Το κακό είναι ότι το ξανθευομενο αυτό αποσμητικό χώρου πήρε στα σοβαρά την απάντηση μου και την επόμενη εμφανίστηκε ημίγυμνο οσμοβολώντας απόφορα στην αίθουσα προσδοκώντας να γίνει τραγουδίστρια των London After Midnight,και έχουσα όπως είπε την εμπειρία αφού επί σεβαστό χρόνο υπήρξε ιέρεια του Τομι Λι αν δεν σφάλλω. Η Μαριαν επληροφορήθη την αλήθεια των γεγονότων από εμένα, και εζήτησε συγγνώμη καθώς επιστευσε όσα είχε συρράψει η φαντασία της μικρής και ανόητης Μαφάλντα. Για άλλην μια φορά ενεθυμήθην τα σοφά λόγια του James και απεφάσισα να συγκροτήσω μιαν επιτροπήν δια τα δικαιώματα των καλλιτεχνών επί των έργων τους, ώστε να μη γίνονται αντικείμενα σκυλεύσεως τα πτώματα των παλλόμενων, ζωντανών οργανισμών που γεννούμε θελοντες να προσφέρουμε διέξοδον στο κυοφόρο πνεύμα μας, και έπειτα αυτά σαπίζουν στη ραγισμένη μήτρα ανίκανων να τα διαφυλάξουν δισακιων. Μάλλον πρέπει να συνεννοηθώ με το Λαρς γι’ αυτό. Το Νάπστερ ήταν μόνο η αρχή!(…).Το Ξυλόκαστρο διακινδυνεύω την πρόβλεψη ότι δε θα το ξαναεπισκεφτώ είναι πιθανότερο να φιλοξενεί αγωνίσματα beach volley, όχι πάντως rock stars.”

To πέμπτο κεφάλαιο

(5)Logic:8ην Ιανουαρίου έως 15ην Ιανουαρίου 1840:

Ηυρέθην σήμερον εις ειρκτην οπου εσυγκεντρώνοντο θιασώται του γοτθισμού και παρετηρον τις συμπεριφορές τους, αι οποίαι μεγάλην αρνητικήν εντύπωσην μου επροκάλεσαν και κατειλήφθην υπό φρίκης. Και εξηγούμαι. Όταν έφθασα εις την συνεύρεσιν άνω των τριάκοντα ατόμων με υποδεχτήκαν με χειροκροτήματα, πολλοί δε ηθέλησαν να αποδώσουν το έμμετρο στιχούργημα μου Alice εις ιαμβικόν δεκαπεντασύλλαβον αλλά 1) υπήρχε ανάμεσα στους θαμώνες ένας κριτικός τέχνης που απεστρέφετο τέτοιους νεωτερισμούς, επιμένοντας να το απαγγείλει ένας νεαρός ονόματι Σάκης και 2) δεν ήταν ολίγοι εκείνοι οι οποίοι θα με κατηγορούσαν για προώθηση της κανούριας μου δουλειάς – αν δεν το έχουν ήδη κάνει. Αν καείς στο χυλό φυσάς και το γιαούρτι αλλά δυστυχώς πολλοί συνδαιτυμόνες μου επέλεξαν να πασπαλίσουν το πρόσωπο τους με αυτό αντί να το δοκιμάσουν μετά του σκόρδου που μετήλθε ο ξακουστός μάγειρας Μάκης Μαμαλάκης δια να μας παρουσιάσει το νέο του έδεσμα που ονόμασε τζατζίκι. Έτσι μετά τον Καποδιστρία ο οποίος έφερε την πατάτα στην Ελλάδα, η ελληνική κουζίνα ενεπλουτίθη με το τζατζίκι ενώ ορισμένοι ετι ομιλούν περί της ελεύσεως καυτών κόκκινων πιπεριών εν Ελλάδι. Μπα ο Κιέντις ανακάλυψε νέαν ποικιλία διεγερτικών φαρμάκων τα οποία και ενέταξε στην παρομοιώδη συλλογή του ο Τζιμι Πέητζ με σατανικά αντικείμενα. So…η όλη εμπειρία εξελίχθη σε ένα μαρτύριον, έμοιαζα αναγιγνωσκον γραμμική Β τη στιγμή που οι νεογέννητοι γότθοι επιτίθεντο εν μέσω ιαχών στις παρθένες ακτές της Κνωσσού καταστρέφοντας ό,τι πολυτιμότερο, την αλφάβητον. Πολύ ευκάλυπτο είχε βάλει εις την επιδόρπιον σούπα ο Μαμαλάκης πράγμα που προκάλεσαν εκτός από αλγεινήν εντύπωσην και αέρια κατά τη διάρκεια της απαγγελίας ποιημάτων του ρομαντικού Μπάυρον και ξεσήκωσε διαμαρτυρίαι από τους παρευρισκομένους με την αιτιολογίαν ότι οποίος το έκανε θα εχρεώνετο με ποινή δυο βαθμών που αντιστοιχούσε σε αποκλεισμόν από τις δυο επόμεναι συγκεντρώσεις της ομάδος. Ο ταραξίας, επιφανής προεστός και λαλίστατος φορέας διαφωτιστικών ιδεών τους ήλλαξε τα φώτα λέγοντας ότι όταν «χέζεις ρεύεσαι και κλάνεις στους γκοθάδες δεν θα κάνεις» και απεχώρησε εν μέσω οχληρών αποδοκιμασιών ως άλλος «μόσχος για τη στάνη του» που πάντως επικρατεί λιγότερη ακαταστασία, μιζέρια και βρωμιά από την ανθρωπαποθήκη που στέγαζε την εκδήλωση. Η βραδιά εσυνεχίσθη μετά απαγγελίας άλλων εκλεκτών ρομαντικών.[…].Το αποκορύφωμα ήταν το τέλος της βραδιάς, καθώς εν τω κέντρω ενεφανίσθησαν η Μαφάλντα, ο άθλιος κριτικός και ένα μέλος της δισκογραφικής εταιρείας Hansa οι οποίοι ως έργον είχον να επιλέξουν τον «καλύτερον» από τους νεαρούς γότθους και γότθισσες ώστε να τον μετατρέψουν στον «επόμενο Άντριου Έλντριτς, στο επόμενο γοτθικό είδωλο». Ήδη λοιπόν ήρχισε να αναπτύσσεται και εν Ελλάδι η βιοτεχνία παραγωγής ατάλαντων ταλέντων! Οι κοπέλαι ενεγδύθησαν τα προκλητικότερα τεμάχια υφάσματος ενώ το μέρος γέμισε βινύλιο όχι λόγω του αγώνα του Έντι Βέντερ για τη διάσωση του αλλά επειδή ό,τι είχε μείνει επάνω στις ολόλευκες σάρκες των κορασίδων δεν ήταν παρά υπολείμματα βινυλίου. Οι δε άνδρες εφόρεσαν καρφιά γύρω από το λαιμό, τα χέρια και το μυαλό και επιδόθησαν σε μηρυκαστικές παλινδρομικές επιδοτήσεις του στομάχου μου το οποίο από τα γέλια κόντεψε να αποκτήσει τον πληθωρισμό της Αγγλίας προ Θάτσερ ενόσω παρουσίαζαν τις χορογραφίες τους στους κριτάς …ποτέ δε μου άρεσαν οι Maiden, είχαν κάτι το αστείο και μου θύμιζαν αγγλικό φούτμπολ. Έπειτα ανεκηρύχθη το ζευγάρι της βραδιάς, ο μισάνθρωπος της βραδιάς, ο φασίστας της βραδιάς και ο ψηλοτερος της βραδιας και απεφασίσθη να σταλθούν στο Γκέτεμποργκ όπου και θα ελάβαιναν την ανάλογη κατήχηση από Νορβηγούς μπλακμεταλλάδες και έπειτα στο Μιλάνο για να συρράψουν την όλη τους εμφάνισιν σύμφωνα με κάποια εκεί μοδίστρα. Το «Gothic Idol» ξεπέρασε κάθε επιτυχία που είχον προηγουμένως διοργανώσεις όπως το σαρβάιβορ στο οποίο οι συμμετέχοντες έπρεπε να ψάχνουν για τα διαλυτικά σε λέξεις όπως μαναίστρα, νεροχύτης, σκευωρία, μότορχεντ η το μπιγκ μπράδερ όπου νικητής ανεκηρύσσετο εκείνος που θα είχε δει λιγότερες φορές ταινίες με το Στάθη Ψάλτη…κοντός ψαλμός αλληλούια άλλα το μόνο φως που βλέπω στην άκρη του τούνελ…δεν είναι πάντως του Αντι, δεν είναι της Μάγχης…πάντως αυτό δεν είναι μαύρη κουλτούρα αλλά αράχνη που ευμοιρεί δικτυωτής απελπισίας, όπως το καλσόν που φόραγε η Μαφάλντα…Άκου είδωλα…