Analyze this1 : Batman’s Cave

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Upstairs Room @ Articles | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Ο Μπρους Γουέην δεν είχε ιδιαίτερη διάθεση για τένις εκείνο το χειμωνιάτικο δειλινό, κάτι από το παρελθόν ζωγράφιζε μια θλιμμένη ανατολή καθώς σήκωσε το βλέμμα του πάνω από το πιάτο με τα στρείδια στο tennis club της Gotham και φώτισε με το βλέμμα του τον περίγυρο. Ο Mike Van Portfleet που καθόταν απέναντι του τον συνάντησε στην αφηγημένη του περιπλάνηση με ένα παγωμένο χαμόγελο αλλά ο Μπρους ήξερε ότι γενικά ο Mike δεν ήταν και μεγάλος fan της αντισφαίρισης, είχε έρθει αναγκαστικά στο γήπεδο για να δει την αγαπημένη του Tara Vanflower να ανταλλάσσει σκέψεις με τη Jarboe . Ο ίδιος προτιμούσε το σκουος με αντίπαλο τον ίδιο τον εαυτό του, έμενε με τις ώρες στην αίθουσα παλεύοντας σ’ αυτό το πεδίο για σκοπούς που έψαχνε να βρει ακόμη.

Αλλά εκείνη τη στιγμή δεν τον ενδιέφερε ο Mike, κάτι έμοιαζε να τον ενοχλεί, εντονότερο και πιο παγωμένο και από τη συναισθηματική κατάσταση του σπουδαίου καλλιτέχνη. Σίγουρα δεν ήταν το γεγονός ότι ο πιστός του υπηρέτης είχε «πειράξει» το Batmobile για να κάνει τα άτια του 3000 χωρίς να τον ρωτήσει, ούτε και ότι η αγαπημένη του Juve είχε ηττηθεί με 8-0 από τον κακό της δαίμονα, τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Παρόλο που πλησίαζαν Χριστούγεννα, η ψυχή του έμοιαζε απολιθωμένη χωρίς να γνωρίζει γιατί, μια κρουστά αδρανείας είχε εγκατασταθεί στα σπηλαία της, η στολή του δεν του επέτρεπε να μπει σε κανένα κλαμπ της πόλης και οι Sisters of Mercy δεν έλεγαν να βγάλουν καινούριο δίσκο, βυθισμένοι στις απόκρημνες αβύσσους στις οποίες ο Joker είχε φροντίσει να παραμορφώσει την έμπνευση του Andrew σε μισανθρωπία. Χρειαζόταν ένα δυνατό ποτό και καθώς περίμενε την τεκιλα του σκέφτηκε ότι αυτό το συμβόλαιο που είχε κλείσει με τη Nike να φοράει στολή με το σήμα της κάθε άλλο παρά προς συμφέρον του ήταν.

Γυρίζοντας σπίτι δεν πηρέ το συνηθισμένο δρόμο αλλά πέρασε από το σπίτι της Βικυ Βειλ. Από τότε που η γνωστή δημοσιογράφος είχε αρχίσει να γραφεί στην Cappuccino όλο βρώμες έβγαζε για την προσωπική του ζωή, τον είχε ήδη κατηγορήσει για σύληση τάφου ενώ όλοι ήξεραν ότι είχε επιστρέψει ο Crow για να εκδικηθεί το θάνατο της αγαπημένης του. Έπειτα οι υπαινιγμοί της περί σχέσης του με τη Marianne Faithful κάθε άλλο παρά σοβαροί ήταν.

«Γαμωτο χρειάζομαι μια αλλαγή» εκμυστηρεύτηκε στο μπάτλερ, ο οποίος ανταπάντησε με ψυχραιμία:  «Δεν είμαι ένοχος».

Το επόμενο πρωινό πακετάρισε κάποια πράγματα και σχημάτισε τον αριθμό του Μπεν Σομπελ, προσωπικού ψυχιάτρου του Χαρι Ειντζελ, της πιο μπερδεμένης περίπτωσης στην ιστορία της Gotham . Γκα, γκα, γκα έκανε στο τηλέφωνο ο Μπεν μόλις άκουσε την ταραγμένη φωνή του Μπρους, ”μα μόλις ξέμπλεξα με την περίπτωση Βιτι και εσύ θες να ξαναβουτήξω στο βυθό της δικής σου αλλόκοτης ψυχολογίας;. O Φρόιντ θα τρελαινόταν αν είχε ν’ αντιμετωπίσει τέτοιες περιπτώσεις σαν τις δικές σας. . . κατάρα. . . περνά από εδώ. . . ».

Όταν ο Μπάτμαν μπήκε στο ραδιομέγαρο της Γκόθαμ οπού στεγάζονταν και τα κέντρα ψυχικής υγειάς ο Μπεν τον υποδέχτηκε μ’ εγκαρδιότητα αν και κάποιος προβληματισμός αχνοφαινοταν στην έκφραση του.  «Θα ξέρεις Μπάτμαν ότι οι εκπομπές μου μεταδίδονται σε όλη τη Γκοθαμ, οπότε οι καταστάσεις είναι λεπτές. . . δηλαδή, εντάξει για ραδιόφωνο μιλάμε ωστόσο πρέπει να αποκαλυφθεί τ’ όνομα σου αργά η γρήγορα στο κοινό». Ο Μπεν Σομπελ ήταν ένας από τους κορυφαίους ψυχαναλυτές και οι ιδιωτικές επισκέψεις ήταν δυσβάστακτες για βαλάντια ακόμη σαν και αυτά του Μπρους Γουέην με την αμύθητη περιουσία, χωριά που δεν ήθελε να κινήσει υποψίες για την ταυτότητα του και να γεμίσει με μελανί τη δηλητηριώδη πένα της Βίκυ Βέιλ. Ο Μπεν είχε επιλέξει να παρουσιάζει σε «δημοσιές εκπομπές» κάποιες περιπτώσεις που θα προκαλούσαν το ενδιαφέρον του κοινού χωρίς να ζητά χρήματα από τους «ασθενείς». Βεβαία δεν ήταν ότι δούλευε και για το κοινό καλό αμισθί, αντίθετα οι ακροαματικότητες του ήταν τέτοιες που είχαν ωθήσει τους ιθύνοντες του Goth-channel να του προσφέρουν ένα πακτωλό εκατομμυρίων cd για να δουλέψει στο σταθμό. Ήδη τον είχαν επισκεφθεί άτομα όπως ο μεγάλος μαφιόζος Βίτι, o Douglas P. , o oποιος είχε χαθεί σ’ ένα εφιάλτη του Κάφκα. ο Γιούγκι-ο που έψαχνε τον άλλο του εαυτό και η Νίνα Χάγκεν που ισχυριζόταν ότι απήχθη από εσωγήινους, συμμάχους των σιωνιστών και εχθρούς της post punk αισθητικής της.

Ο Μπάτμαν ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση. Ήταν ο πρώτος σούπερ ήρωας που τον επισκεπτόταν.
«Λοιπόν άκου πως έχουν τα πράγματα» είπε στωικά ο Μπεν, “η εκπομπή κρατά ένα διωράκι ανάμεσα στις ερωταποκρίσεις θα βάζεις κομμάτια αγαπημένα σου και έτσι η συζήτηση θα γίνεται ευχάριστα, θα έχει την ευκαιρία το κοινό-αλλά και εγώ-να συμπεράνουμε την ψυχολογική σου κατάσταση, αν είσαι θλιμμένος κλπ, κλπ. Το τελευταίο ημίωρο ίσως και σαρανταπεντάλεπτο θα συζητήσουμε γενικότερα και θα σου εκθέσω τις απόψεις μου. Θα δούμε επίσης αν θα έχουμε νικητή. Σύμφωνοι;».

Ο Μπάτμαν σκέφτηκε ότι με αυτή τη λογική θα μπορούσε να επισκεφτεί την εκπομπή του Κώστα Ανεστοπουλου στον Επικοινωνία και να παίξει στην εκπομπή του τα αγαπημένα του δισκάκια των Mesh. Η ακόμη και του Λεωνίδα, αν και ο τελευταίος δεν πολυενθουσιαζόταν με την ιδέα του να έχει συνομιλητή στο Studio ένα μασκοφορεμένο μεταμεσονύχτιο εκδικητή, γιατί θα έπρεπε να είναι πιο επιμελής απ’ ο, τι συνήθως.  «Τελοσπάντων. . . εντάξει», έκανε συγκαταβατικά ο Μπάτμαν, που δεν έβλεπε κάποια άλλη διέξοδο στα προβλήματα του(ausweglose Situation).

O Mπεν Σόμπελ ξεκίνησε την εκπομπή, λέγοντας δυο τρία πραγματάκια για το βιογραφικό του καλεσμένου, του χωρίς να ανακοινώσει και το όνομα του.
«Η επιλογή του πρώτου τραγουδιού θα είναι του σημερινού μας λοιπόν καλεσμένου. . . θυμηθείτε, δεν πρόκειται να τον ονομάσω αλλά ταυτόχρονα δίνω τη ευκαιρία να κερδίσει ένα ταξιδάκι στην Dark City του Αλεξ Πρόγιας οποίος τηλεφωνήσει πρώτος και μας πει ποιος είναι ο αποψινός καλεσμένος. ».

Ο Μπάτμαν του υπέδειξε το πρώτο τραγούδι. Ήταν το «Piggy in the mirror” των cure. Δεν ήταν ο, τι πιο δημοφιλές είχαν βγάλει ποτέ ο Smith και η παρέα του. Αυτή ακριβώς η σκέψη οδήγησε τον διάσημο ψυχαναλυτή να ρωτήσει τον κύριο Doe (έτσι ονόμαζε κάθε φορά το διάσημο επισκέπτη του, για να μην αποκαλύψει την ταυτότητα του) αν όντως το The Top ήταν η αγαπημένη του δουλειά από τους Cure. ”Mα όχι, όχι» πρόστασε οποιοδήποτε συμπέρασμα του Μπεν ο Μπάτμαν,  «ίσα ίσα είναι γνωστό ότι ο Ρόμπερτ εκείνη την περίοδο κατανάλωνε ότι έβρισκε μπροστά του από κολλά μέχρι after shave. . . δεν ξερώ όμως γιατί επέλεξα αυτό το τραγούδι. . . ”.  “Μάλιστα”, κούνησε σκεπτικός το κεφάλι ο Μπεν Σομπελ. ”Μήπως θα μπορούσατε να μας πείτε ποια είναι τα αγαπημένα σας τραγούδια από τους Cure και ποια όχι;». Ο άνθρωπος νυχτερίδα δε χρειάστηκε να σκεφτεί πολύ.  «Το figurehead, το charlotte sometimes, το homesick, το A forest, το play for today, το Friday I m in love, το boys don t cry. . . Θεέ μου είναι τόσο πολλά. . . δεν ξερώ ποιο να πρωτοαναφέρω. . . ».  «Καλά, καλά τον διέκοψε ο Μπεν, όλοι το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζετε με αυτό το συγκρότημα. . . τουλάχιστον μπορείς να μου πεις ποιο κομμάτι τους δε συμπαθείς και ποιο δίσκο εκτιμάς λιγότερο;».  Ο σούπερ Ήρωνας φάνηκε διστακτικός αλλά τελικά ψέλλισε στο μικρόφωνο:  «Το Lullaby ποτέ δε με άγγιξε. . . και το Japanese Whispers πάντα. . . δεν ξερώ, μου την έσπαγε ο τίτλος. . . ».  “Μάλιστα», έκανε σκεπτικός ο Σομπελ και ταυτόχρονα έκανε νόημα στο Μπάτμαν να επιλέξει το επόμενο κομμάτι, σημειώνοντας κάτι στο μπλόκε του.

«Εεε. . . μάλλον το A sad clown από Fleur”.  “Πολύ ωραία. . . έτριψε τα χεριά του ο Μπεν. Η τετράλεπτη μελωδία των Ουκρανών απέσπασε την προσοχή του νυχτεριδάνθρωπου από τις μελαγχολικές σκέψεις μεταφέροντας τον σε μια ήσυχη, ευχάριστα θλιμμένη και εγκυμονούσα ευγνωμοσύνη αιωνιότητα. Ήταν τόσο όμορφα να χαϊδεύουν τα μύχια της ψυχής του οι φωνές των Helena και Olga καθώς άνθιζαν μέσα στους ανήλιαγους γκρεμούς της. Θυμήθηκε έναν από τους πολλούς αγαπημένους του στίχους του Ezra Pound, ”κράτησε με στη βαθιά μοναξιά των ανήλιαγων γκρεμών και των γκρίζων υδάτων. Άφησε τους θεούς με σιγανή φωνή να λεν για μας στα χρονιά που θα’ ρθουν», όμως η απαλή αυτή ανάμνηση διακόπηκε από το τέλος του τραγουδιού. Ο Μπεν τον κοίταζε διερευνητικά: ”Αυτό είναι το αγαπημένο σας κομμάτι από το δίσκο;».  «Όχι, όχι όλα μου αρέσουν το ίδιο τα ουκρανικά δίχτυα που έπλεξαν αυτές οι δυο όμορφες μαύρες χήρες αναποδογύρισαν για τα καλά την ψυχική μου γαληνή, δεν ξερώ τι να πρωτοδιαλέξω απλώς επέλεξα αυτό το κομμάτι λόγω τίτλου. . . ». Ο Μπεν ξανασημείωσε κάτι. Το τηλέφωνο χτύπησε. Ο Μπεν απάντησε. Ήταν ένας ακροατής που ήθελε να δοκιμάσει να βρει ποιος είναι ο διάσημος καλεσμένος.  «Σας ακούμε», είπε ο ραδιοδεσπότης.  «Εεε, ο Κέρμιτ;”.  Ο Μπεν χαμογέλασε.  «Όχι, πολύ επιφανειακός συλλογισμός φίλε μου. . . σ’ ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σου».

Το επόμενο τραγούδι που επέλεξε ο Μπάτμαν ήταν το “Firestarter” από τους Prodigy. H απότομη αλλαγή στο μουσικό καντηλέρι του παράξενου επισκέπτη αναζωπύρωσε τη φλόγα της περιεργείας του Μπεν.  «Περίεργο», σκέφτηκε,  «από Fleur σε Prodigy;”. Πραγματικά ήταν εντυπωσιακό, από τη γαλήνια λίμνη των ουκρανιδών στον ορμητικό χείμαρρο του Keith και της φασαριόζικης παρέας του. Μόλις τελείωσε το τραγούδι ο Μπεν απευθύνθηκε στο συνομιλητή του ανυπόμονα: ’Γιατί Prodigy μετά από Fleur;».  «Δεν ξερώ, έτσι μου ορθέ, ασυνείδητα. . . παρατήρησα ότι έχετε πολλά μυρμήγκια εδώ στο στούντιο και θυμήθηκα ότι λατρεύω – εκτός από τη μουσική – και το σήμα των Prodigy, το μυρμήγκι″.  «Αχα. . . » έκανε, ο ψυχαναλυτής «να υποθέσω ότι ο αγαπημένος σας ζωγράφος είναι ο Σαλβαντόρ Νταλί;».  «Μα πως το ξέρετε;».  «Θα το συζητήσουμε μετά. . . τώρα ας. . . », ο λόγος του Μπεν διεκόπη από ένα τηλεφώνημα.  «Σας ακούμε. . . ».  «Ε, εγώ μιλάω;».  «Ναι, ναι. ».  «Ε, λοιπόν νομίζω ο καλεσμένος σας είναι ο Λεωνίδας Σκιαδάς».  «Μα τι σας κάνει να το λέτε αυτό;» ρώτησε τον ακροατή ο Μπεν Σομπελ κοιτάζοντας με αμηχανία τον Μπάτμαν.  «Ε, να. . . μα από Fleur σε Prodigy; Μονό το Σκιαδά έχω ακούσει να κάνει τέτοιες αλλαγές στο τελευταίο ημίωρο της εκπομπής του για να ικανοποιήσει τις παρακλήσεις των ακροατών. . . ».  «Α, ναι, αυτό το παιδί είναι πολύ φιλότιμο προσπαθεί να χωρέσει τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι. . . », έκανε ο Μπρους Γουέην, παρεμβαίνοντας. Τελικά, ο Μπεν Κάμπελ έκλεισε τη σύντομη αυτή παρέμβαση: ”Όχι ο καλεσμένος μας δεν είναι ο Λεωνίδας Σκιάδας. . . ευχαριστούμε που πήρατε. . . και μην ξεχνάτε. . . η εκπομπή είναι μια προσφορά των ζυμαρικών Poison Ivy».

«Η επόμενη επιλογή του αποψινού καλεσμένου είναι. . . », άφησε μ’ ένα νεύμα του το λόγω στον Μπάτμαν ο Μπεν Σόμπελ. . .  «εεε, το Nyntando-shock από Welle Erdball”, ψιθύρισε πάλι ο Μπάτμαν κάτι που ανάγκασε τον Μπεν να το κάνει παρατήρηση. Οι επιλογές αν και έμοιαζαν ατσούμπαλες και αταίριαστες μεταξύ τους είχαν βοηθήσει τρομερά τον Μπεν να προσδιορίσει την ψυχολογική κατάσταση του Μπάτμαν καθώς ήταν αυθόρμητες και όχι προϊόν έλλογης σκέψης, άρα βρίσκονταν πιο κοντά στο ασυνείδητο της νυχτερίδας παρά στο συνειδητό τμήμα του εγκεφάλου της.  «Σας αρέσουν οι Welle Erdball;”.  “E, όχι ιδιαιτέρα, δεν ξερώ όμως, επέλεξα αυτό το κομμάτι.  «Ας περάσουμε σ ένα σύντομο διαφημιστικό διάλειμμα».

Μετά την ολιγόλεπτη παύση ο Μπρους Γουέην επέλεξε το A sleeper in Metropolis. Σιγά σιγά το τοπίο άρχιζε να ξεθολώνει και ο ψυχαναλυτής μπορούσε να διακρίνει πιο εύκολα το βαλτώδες στίγμα στην ψυχή του Μπάτμαν οπού ο καλεσμένος του ένιωθε τον Καιν να κουβαλά άχυρα.  «Είναι η αγαπημένη μου καλλιτέχνης η Αννι ξέρετε», έκανε ο Μπεν.  «Αλήθεια;”, συνέχισε ο Μπάτμαν,  «θυμάμαι όταν είχα πρωτακούσει το Our Darkness στο δημαρχείο. . . αξέχαστες εποχές. . . πολύ πριν μπει το ευρώ στη ζωή μας. . . ».  «Τι εννοείτε;» ρώτησε ο Σομπελ.  «Ε, να με το ευρώ έχουν αρχίσει και μπερδεύονται τα πράγματα. . . εκτός από την πρωτοφανή ανατίμηση των προϊόντων αμφιταλαντεύεσαι και για μικροπράγματα, όπως λ. χ. ,  ν’ αφήσω η όχι φιλοδώρημα;» «Το κάνετε πιο λιανά;» «Ναι,  βέβαια, ας πούμε ότι ένας Μπάτμανοχυμος κοστίζει 40 λεπτά, έτσι; Έχω πενηντάρικο. . . αφήνω τα 10 λεπτά ρέστα η τα παίρνω και θεωρούμαι τσιγκούνης;» «Μάλιστα. . . », ξανασημειωθηκε κάτι στο σημειωματάριο.  «Τελικά τι κάνετε;».  «Ε, τ αφήνω για δέκα λεπτά θα χαλάσουμε τις καρδιές μας;».

«Η επόμενη επιλογή σας(και τελευταία);».  «Να σκεφτώ λίγο;».  «ΟΧΙ», έφυγε το σημειωματάριο από τα χεριά του Σομπελ. Ο νυχτεριδάνθρωπος τρόμαξε και σήκωσε την κάπα του για να προστατευτεί από τον εκνευρισμένο ηχολήπτη ο οποίος είχε μπει στο στούντιο φωνάζοντας ότι είχε πάρει φωτιά το δωμάτιο με τις κόπιες του «Μετρόπολις» οπότε ο Μπάτμαν λέγοντας φευγαλέα στον Μπεν να παίξει το London s burning βυθίστηκε στις γοτθικοασπρόμαυρες φλόγες του γερμανικού εξπρεσιονισμού για ν’ αναδυθεί ως εκ της τέφρας του και πάλι στη Γκόθαμ σώζοντας ταυτόχρονα τις κόπιες και την υπόληψη του ως σουπερήρωα.

Ακολούθησε ένα μικρό διάλειμμα.

“Ας συζητήσουμε λίγο», είπε μαλακά ο Μπεν καθώς είχε απομείνει ένα σαρανταπεντάλεπτο για να ολοκληρωθεί η εκπομπή. Ο διαγωνισμός είχε λήξει χωρίς κανείς να μπορέσει να βρει ποιος ήταν ο μυστηριώδης καλεσμένος. Ο διάσημος ψυχαναλυτής ανακοίνωσε ότι επρόκειτο για το Μπάτμαν. Αυτό έπεσε σαν κεραυνός στην Γκόθαμ. Κανείς δεν περίμενε ότι ο υπερήρωας της πόλης τους θα είχε προβλήματα.

«Λοιπόν, το πρώτο κομμάτι που επιλέξατε ήταν το Piggie in the mirror. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το ότι δεν σας αρέσει το Lullaby και δεν «χωνεύετε» το «Japanese Whispers” με οδηγεί στην ακόλουθη σκέψη: καταρχήν θέλετε να γυρίσετε στην εποχή της αθωότητας των κόμικς, η μις Πίγκυ αντιπροσωπεύει την αθώα εκφορά της χειροτεχνίας σε αντίθεση με τη manga αισθητική των Γιαπωνέζων. Οι γιαπωνέζικοι αυτοί ψίθυροι έγιναν εκκωφαντικοί στ’ αυτιά σας και τώρα προσπαθείτε να επαναπροσδιορίσετε τη θέση σας σ’ έναν κόσμο διαρκώς εμπλουτιζόμενο και γεμάτο νέους υπερήρωες. Φαντάζομαι ότι ούτε το Pokemon των APB σας άρεσε έτσι; «Ναι», ξεφύσησε απογοητευμένος ο νυχτεριδάνθρωπος.  «Άρα έχουμε να κάνουμε εδώ μ’ ένα καθαρά υπαρξιακό υπόβαθρο στην επιλογή τραγουδιού. . . χμμ. . . όσο για την απέχθεια για το Lullaby Αυτό πλέον είναι ξεκάθαρο, η παρουσία του Spiderman στην αισθητική του Σμιθ σας δημιουργεί ένα αίσθημα συναγωνισμού που μοιάζει να διογκώνεται στη σημερινή υπερκαταναλωτική κοινωνία του αμέσου κέρδους και της εφήμερης δόξας. ».  «Μάλλον», έκανε αμήχανα ο Μπάτμαν που ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι η Πιγκυ θ αντανακλούσε τόσες πολλές αλήθειες για τον ίδιο.

«Έπειτα επιλέξατε το a sad clown από τις Fleur. Μήπως γιατί αισθάνεστε έτσι;» μούγκρισε περισσότερο ρητορικά ο Μπεν χωρίς να περιμένει απάντηση.  «Ναι, ναι Αυτό είναι» συμπέρανε χωρίς να κοιτάζει τον ηρώα.  «Νιώθετε παραμελημένος, μοιάζετε με γραφική φιγούρα και όλοι σας μνημονεύουν σαν κάτι παρελθοντικό, έχοντας αναπαυθεί στο μαξιλάρι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού θεωρούν ότι πλέον δε διατρέχουμε κανέναν κίνδυνο από τους γείτονες μας, τους Μαρβελιάνους. Έτσι, χωρίς να το έχετε συνειδητοποιήσει μεταμορφώνεστε σιγά σιγά σ’ ένα εκκωφαντικό εκκρεμές που αναπολεί τις υπεροχές στιγμές του παρελθόντος όταν δεν έπαιζε ένα διακοσμητικό ρόλο στη διαμόρφωση του χρόνου. . . δεν είναι όμως έτσι. . . δεν είστε ένας θλιβερός Κλόουν αλλά ένας θεματοφύλακας των στερεών βάσεων που εδραίωσαν τη Γκόθαμ στη συνείδηση του κόσμου ως πρωτυφάντρα θεσμικών αξιών, όπως η ελευθερία του ουρείν στις γωνιές και το φιλοδώρημα στον πελάτη!» έκλεισε μ’ έναν καλπασμό το λόγο του ο Μπεν, ο οποίος ένιωθε περήφανος ως κάτοικος της Γκόθαμ.

«Όσο για την επιλογή σας Firestarter το νόημα της είναι ξεκάθαρο: ο Νταλί θεωρούσε τα μυρμήγκια ως σύμβολο παρακμής και γι’ αυτόν το λόγω επιλέξατε τους Prodigy χωρίς να δώσετε τόσο σημασία στο κομμάτι όσο στο σύμβολο τους, το μυρμήγκι. Νιώθετε ένα είδος παρακμής. Φυσικά, με το εν λόγω τραγούδι προκαλέσατε την σχεδόν ολοσχερή καταστροφή του δωματίου οπού φυλάσσονταν οι υπερευαίσθητες σε ακραίους ήχους κόπιες του βωβού Μετρόπολις και όπως με ειδοποιούν θα αναγκαστείτε να πληρώσετε ένα μέρος των ζημιών. Αλλά αυτό δεν άπτεται του θέματος μας. . . »

Για το Nyntando shock η εξήγηση είναι εξίσου απλή. Οι σημερινοί αδηφάγοι μηχανισμοί εκμεταλλεύσεως του συμβόλου σας από τις μεγάλες εταιρείες. όπως λ. χ.  την παιχνιδοβιομηχανία δε θα μπορούσαν παρά να σας προκαλέσουν ένα στιγμιαίο αλλά αέναως επαναλαμβανόμενο σοκ, κάθε φορά που ένας πιτσιρικάς θ’ αποφάσιζε να σας υποδυθεί. Η στιγμιαία αυτή αλλαγή θα σας έβαζε ασυνείδητα αντιμέτωπο με παλιούς εχθρούς όπως ο Τζόκερ, ο πιγκουΐνος και ο κομμουνισμός. Και εντάξει ο Τζόκερ και ο πιγκουΐνος μοιάζουν αυτή τη στιγμή ανενεργοί αλλά ο κομμουνισμός μπορεί να σας επιτεθεί με τη μορφή του μουζίκου μπάτλερ, που υποθέτω ότι έχετε,  οποιαδήποτε στιγμή. . . ».

«Για το Sleeper in metropolis δεν έχω να παρατηρήσω πολλά. . . Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το σχόλιο σας για τα ρέστα που αφήνετε όταν οι τιμές παίζουν για λίγα λεπτά. Βεβαία, οι αριθμοί κάθε άλλο παρά αξιολογικές μονάδες είναι αλλά εσείς φαίνεται πως τους έχετε προσδώσει αυτήν την καντιανή αξιολογική υπόσταση και κατά συνεπεία ταυτίζετε τη γαλαντομία σας με τέτοιου είδους κινήσεις όπως το ν’ αφήνετε τα ρέστα στα φαστφουντάδικα. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Κάνοντας μια σύντομη και πάντως όχι ετυμολογική ανάλυση της λέξης γαλαντομία μπορώ πρόχειρα να συμπεράνω ότι, όπως θα έλεγε και ο μεγάλος Φρόιντ-ο οποίος παρεμπιπτόντως κατηγορήθηκε για στήσιμο κοκορομαχιών στον καιρό του-έχετε καθηλωθεί στο στάδιο του στήθους της μητέρας σας (δηλαδή του γάλατος) και κατά συνεπεία δεν έχετε αποβάλει την προσκόλληση σε παιδιάστικες συνήθειες που ίσως να υποκρύπτουν ένα οιδιπόδειο σύμπλεγμα. αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. ».

«Θα ήθελα να σας ρωτήσω και κάτι άλλο ακόμη. Είστε ευχαριστημένος από τη μεταφορά σας στη μεγάλη οθόνη;» «Φυσικά και όχι. . . εντάξει τα δυο πρώτα φιλμ ήταν καλά, σκοτεινά, την επίβλεψη την είχε ο Τιμ Μπαρτον. . . θυμάμαι που με σύστησε στο Σκαθαροζούμη. . . Αλλά μετά ανέλαβε ο Τζοελ Σουμάχερ και τα εκανε σκατά. . . συν τοις άλλοις ποτέ δεν ήμουν ευχαριστημένος με τους ηθοποιούς που μ’ ενσάρκωναν. . . δεν έχω λόγια. . . ».

Ο Μπεν στράφηκε προς το μικρόφωνο «αγαπητοί μας ακροατές μην ξεχνάτε ότι η εκπομπή μας είναι μια προσφορά των ζυμαρικών Poison Ivy. Καληνύχτα σας. . . ».

Έφτασε η στιγμή που θ’ ανακοίνωνε τα πορίσματα του στο Μπάτμαν.  «Λοιπόν φίλε μου, δεν είναι κάτι σημαντικό. . . ένα είδος υπερκόπωσης που θα ήθελα να ονομάσω «μη φευκτό των συνεπειών της αδρανείας» και κατά συνεπεία η φυσιολογική εξέλιξη αυτής της αδρανείας σου είναι ένα εσωτερικό ταρακούνημα των συναισθημάτων σου αφού εξωτερικά το ένστικτο του ηρώα δε μπορεί να κινητοποιηθεί παρά μονό με πράξεις αυτοθυσίας. » «Οπότε;» τραύλισε ο Μπρους Γουέην.
«Τίποτα σπουδαίο. . . δυο εβδομάδες διακοπές στη Λιμνούπολη πιστεύω πως θα σου κάνουν καλό. . . Δε θα υπάρχει και ανταγωνισμός εκεί. . . θα γίνεις περδίκι» κατέληξε ο Μπεν ανοίγοντας μια πέρδικα και βάζοντας δυο παγάκια στο ουισκοπότηρο του. “Άσπρο πάτο!”.

Ο Αστερίξ και οι Γότθοι 2 : Το πρώτο Wave Gotik Treffen

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Upstairs Room @ Articles | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Εκείνη την εποχή οι Ρωμαίοι γύρω από το μικρό γαλατικό χωριό ήταν αρκετά ήσυχοι, για την ακρίβεια απέφευγαν να βγουν από τα φρούρια του Πετιμπονουμ και του Λαβδανουμ ενώ στο Μπαμπαορουμ και στο Ακουαριουμ εξασκούνταν στην τέχνη της μαγειρικής. Με λίγα λόγια δε μαγείρευαν τίποτα. Άλλωστε, ο Καίσαρας είχε αρκετά προβλήματα καθώς η Κλεοπάτρα είχε αρχίσει να θεωρεί ότι θα έπρεπε να διαφυλάξει την εικόνα της και έψαχνε τρόπους να κατοχυρωθεί νομικά απέναντι στους ανατολίτες έμπορους που ήδη είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν το όνομα της σε είδη υγιεινής, ιδιαίτερα σε σαπούνια. Όλη αυτή η κατάσταση έτρεφε βέβαια τη φιλαυτία της πιο επιβλητικής γυναίκας της Ανατολής εκείνη την εποχή αλλά παράλληλα το γεγονός ότι δεν κέρδιζε τίποτε απ την εμπορική εκμετάλλευση του ονόματος της την εκνεύριζε αφάνταστα.
Απευθύνθηκε λοιπόν στον Ιούλιο Καίσαρα ο οποίος έπαιζε πεσσούς με το Βρούτο στην αυλή του. Τον επέπληττε συνεχεία γιατί έκλεβε και δεν προσπαθούσε να εναποθέσει τη νίκη η την ήττα στη βούληση της τύχης. Είχε ήδη διαγνώσει μια ακόρεστη διψά για εξουσία στο νεαρό ανιψιό του αλλά ασφαλώς δε μπορούσε να προβλέψει ότι ο Βρούτος ήταν ικανός να γεμίσει την πηγή με αίματα για να ξεδιψάσει.. Αποστόλη του Ιουλίου Καίσαρα ήταν να βρει τους καλύτερους νομικούς εκείνης της εποχής, να τους μαζέψει και να κατεβούν τη Μεσόγειο για να στήσουν μερικά νομικά αναχώματα στις ορέξεις των εμπόρων που είχαν αρχίσει να φουσκώνουν σαν το Νείλο την εποχή των μεγάλων βροχοπτώσεων. Άλλωστε το ιus των Λατίνων ήταν ευρύτατα διαδεδομένο και η Κλεοπάτρα δεν ήθελε να μένουν oι υπήκοοι της πίσω από τις εξελίξεις. Καθώς έκλεινε το Madame Figaro σκέφτηκε ότι στο μέλλον ίσως να την ερμήνευε κάποια ηθοποιός, στα όνειρα της έβλεπε ονόματα όπως αυτά της Νικολ Κιντμαν, στους εφιάλτες της Παμελα Αντερσον.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο μικρό χωριό που επωφελούμενο από τις νομικές υποθέσεις του Καίσαρα ετοιμαζόταν να υποδεχτεί το Καλοκαίρι με ένα τρικούβερτο γλέντι που παράλληλα θα ήταν και γλέντι αποχαιρετισμού του Πανοραμίξ, του Αστερίξ, του Οβελίξ του Κακοφωνίξ και της Φραμπαλα, οι οποίοι ετοιμάζονταν για ένα ολιγοήμερο ταξιδάκι στη χώρα των Γότθων. Από πολύ καιρό τώρα ο Πανοραμίξ ο δρυιδης είχε μυστικές συναντήσεις με φίλους του Δρυίδες (Φαστφουντίξ, Βοτανίξ, Βαρομετρίξ) και κάτι σχεδίαζαν. Ο Αστερίξ είχε αρχίσει να υποπτεύεται ότι δεν επρόκειτο για μια απλή συγκέντρωση δρυιδων, από τη στιγμή μάλιστα που τον Πανοραμίξ θα συνόδευαν και η Φραμπαλα και ο Κακοφωνίξ. Γι αυτό και αποφάσισαν να τον συνοδέψουν με τον Οβελίξ τον οποίον δελέασε με την υπενθύμιση γερμανικών αλλαντικών και ελβετικών φοντί.

Μια και αναφερθήκαμε σε φαγητά, πρέπει να σημειώσουμε ότι εκείνο το μαγιάτικο πρωινό τα ψαριά ατού Αλφαβητίξ όχι μόνο μύριζαν άσχημα αλλά σπαρταρούσαν περίεργα, με διαρκείς επαναλαμβανόμενες κινήσεις σαν να είχαν πιαστεί σ’ ένα αόρατο παλλόμενο δίχτυ. Ο Πανοραμίξ, όταν τον κάλεσαν να εκφράσει τη γνώμη του, χαμογέλασε πονηρά και δήλωσε γεμάτος μυστικοπάθεια: «Θα τα χαρακτήριζα κάπως νευρωτικά». “Εκτός από σάπια;”, ακούστηκε μια φωνή που έδωσε το έναυσμα για έναν τρικούβερτο καβγά μια και το ψάρι που εκτοξεύτηκε από τον Αλφαβητίξ βρήκε τον Μαθουσαλίξ, ο οποίος το εξέλαβε ως προσβολή και επιτέθηκε. “Ήδη άρχισαν να συγκεντρώνονται”, είπε κάπως σκεπτικός ο δρυιδης και έτριψε ευχαριστημένος τα χέρια του.

Το βράδυ κύλησε ήρεμα και το πρωί βρήκε τους ήρωες μας, λουσμένους από τις αχτίδες του φωτεινού δίσκου να ετοιμάζονται ν’ αναχωρήσουν προς Βορρά. Θα χρησιμοποιούσαν το καρό του Αλφαβητίξ το οποίο βρωμούσε ψαρίλα, ωστόσο δεν υπήρχε κάτι καλύτερο. Η Φραμπαλα εμφανίστηκε πασπαλισμένη με κάρβουνο γύρω από τα μάτια και φορώντας κάποιες αλυσίδες στο λαιμό που είχαν ξεμείνει από νουμιδες σκλάβους που οι Γαλάτες είχαν απελευθερώσει στην τελευταία τους επιδρομή στο Μπαμπαορουμ. Δεν έλαμπε ακριβώς από ομορφιά αλλά ο Οβελίξ δε μπορούσε ν’ αντισταθεί στη γοητεία της και θέλησε να της χαρίσει ένα μενιρ που είχε μαζί του. Ο Κακοφωνίξ ο βάρδος επιβιβάστηκε μ ένα αίσθημα ανασφάλειας κάτω από το αυστηρό βλέμμα του σιδερά του χωριού ο οποίος ετοιμαζόταν να συνθλίψει την οποία πρωτοβουλία του να δημιουργήσει μια λυρική σύνθεση με το στιβαρό του αμόνι. Ο Πανοραμίξ εμφανίστηκε τελευταίος τυλιγμένος με μια μαύρη κάπα και έχοντας μαζί του ένα φλασκί με αψέντι κι ένα με μαγικό φίλτρο για παν ενδεχόμενο. Ο Αστερίξ και ο Οβελίξ απόρησαν μ αυτήν την απόκοσμη εμφάνιση του δρουιδη αλλά αυτός αγνόησε επιδεικτικά τα γεμάτα περιέργεια βλέμματα τους.

Η διαδρομή ήταν ήσυχη ως τη Γερμανία και η μονοτονία αυτή εκνεύρισε τον Οβελίξ ο οποίος περίμενε περισσότερο επιθετικούς τους ρωμαίους. Πάντως για να διασκεδάσει τη βαρεμάρα του η Φραμπαλα τον περιποιήθηκε πασαλείβοντας τα μαλλιά του με αβγά και δημιουργώντας μια περίεργη κόμμωση σκαντζόχοιρου τον παρέδωσε στη χλεύη του Αστερίξ. Μόλις πέρασαν τα σύνορα της Γερμανίας, ο Αστερίξ δεν άντεξε και ρώτησε τον Πανοραμίξ προς τα που κατευθύνονταν. “Ανατολικά”, ψιθύρισε εκείνος, “τη Λειψία”.

“Κοίτα”, είπε ο Αστερίξ, «αν είναι να τραβιόμαστε στην άκρη της Γερμανίας για να μου αποδείξεις την αντοχή του σοσιαλισμού στα δόντια του χρόνου, σου δηλώνω από τώρα ότι δεν πρόκειται να γίνω η οδοντόβουρτσα των μαρξικών και μαρξιστικών θεωριών που έχωσαν στα σωληνάρια τους οι ανατολικογότθοι. Ξέρεις πολύ καλά άλλωστε ότι είμαι δεδηλωμένος οπαδός του δόγματος Laissez faire, laissez passer», κατέληξε φανερά ενοχλημένος από τη μυστικοπάθεια του δρυιδη. Ο Αστερίξ είχε γραφτεί στο ανοιχτό πανεπιστήμιο της Λουτετιας και σπούδαζε οικονομικές επιστήμες, πίστευε δε ακράδαντα στο φιλελεύθερο άνθρωπο. Aπο την άλλη, ο δρυιδης που δεν ήξερε τίποτα από οικονομικά αφού προτιμούσε να συναλλάσσεται με ελιξίρια χαμογέλασε και αποφάσισε να του αποκαλύψει το λόγο που θα επισκέπτονταν τη Μέκκα των γότθων.

“Χμμ… λοιπόν Αστερίξ, παμε εκεί για μια μεγάλη συνάντηση, για ένα ιδιότυπο φεστιβάλ στο οποίο θα παρελάσουν γνωστοί αστέρες της μουσικής σκηνής και ταυτόχρονα θα γίνει ένα συμπόσιο δρυιδων. Δοκιμαστικά γίνεται. Αν σημειωθεί επιτυχία θα διοργανώνεται κάθε χρόνο. Είσαι ικανοποιημένος;”
“Τι μουσική θα παίζουν;” ρώτησε ο Οβελίξ που είχε στήσει αυτί. “Θα έχει και γουρουνόπουλα η θα βγούμε στη γύρα;”. “Koιτα να δεις, είναι λίγο περίεργη η μουσική που παίζουν, ειδικά εσύ Οβελίξ αλλά και ο Αστερίξ θα χρειαστείτε χρόνο να προσαρμοστείτε στο όλο περιβάλλον του Wave Gotik Treffen (έτσι λέγεται το συμπόσιο) “. “Όσο για φαγητό, τα γουρουνόπουλα αφθονούν στη Γερμανία. . . επίσης ήρθαν μαζί μου και η Φραμπαλα γιατί θα εμφανιστεί στη σκηνή με ένα arheoclassical σχήμα και μετά θα μεταβεί στις νορβηγικές ακτές για να συνεργαστεί με ένα μεγάλο όνομα στο χώρο του EBM αλλά και ο Κακοφωνίξ που ως μουσικός εξεδήλωσε μεγάλο ενδιαφέρον για το όλο εγχείρημα. Αρκετά όμως με τις ερωτήσεις, τα υπόλοιπα όταν φτάσουμε”. Ο Οβελίξ πάντως είχε μείνει ικανοποιημένος με την απάντηση περί αυτάρκειας της Γερμανίας σε χοιρινό.

όταν έφτασαν, ο Πανοραμίξ βρήκε τον Goa Gil που είχε έρθει από την αφρικάνικη ήπειρο, καλεσμένος του Βαρομετρίξ, και είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν για μερικά περίεργα βότανα που ο μόνιμος πλέον κάτοικος της Goa είχε ανακαλύψει. Τα ονόμαζε infected mushrooms, οι παρενέργειες τους ήταν φανερές σε μερικούς ρωμαίους λεγεωνάριους: είχαν γίνει φιλειρηνιστές, αρνούνταν να χρησιμοποιήσουν όπλα, αμφισβητούσαν το ius civile, την potestas των αρχόντων και την αξιοπιστία της ιταλικής κουζίνας. Βέβαια, ο Goa Gil δε θα έμενε πολύ μια και βρισκόταν σ’ εξέλιξη στο Βερολίνο το πασίγνωστο Love Parade.

Ο Πανοραμίξ έκρινε σκόπιμο να δώσει κάποιες οδηγίες στους συντρόφους του: “Λοιπόν ακουστέ, εμείς οι δρυιδες θα συνεδριάσουμε για Κανά δυο μερούλες γιατί ο Παστερίξ ισχυρίζεται ότι εφηύρε ένα “γιατρικό” για τους φόβους του Μαζεστίξ ότι θα του πέσει ο ουρανός στο κεφάλι κάθε φορά που έχει ημικρανίες. Έπειτα θα κοιτάξουμε ποιες υπήρξαν οι εξελίξεις σχετικά με το στρώμα του όζοντος που έχει αρχίσει να επεκτείνεται επικίνδυνα στην ατμόσφαιρα και ίσως να χρειαστεί να ανοίξουμε μια μικρή τρυπούλα ώστε να φτάνουν οι ακτίνες του ήλιου πιο φωτεινές στη γη και να σταματήσουμε την υπερκατανάλωση strobo κάθε φορά που θέλουμε να κάνουμε θυοσκοπια κοιτάζοντας τα σπλάχνα των νεκρών πτηνών για να προβλέψουμε το μέλλον. Η συνεδρίαση θα κλείσει με τα πορίσματα του Συμμετρίξ σχετικά με το σχήμα της γης και τις νέες μορφές ενέργειας. Έπειτα θ’ αρχίσουν τα συναυλιακά… εσείς αυτές τις ημέρες φροντίστε να τις περάσετε ήρεμα και να ξέρετε ότι θα μαζευτεί κόσμος απ όλα τα μέρη της γης, ο, τι σχήμα και αν έχει αυτή τελοσπάντων… “.

“A, η Φραμπαλα και ο Κακοφωνίξ θα φροντίσουν να σας “ξεναγήσουν” στο χώρο των Γότθων. Λοιπόν, προς το παρόν ciao”.

O Αστερίξ άρχισε να ψάχνει τη Φραμπαλα και τον Κακοφωνίξ ενώ ο Οβελίξ έκρινε ότι θα ήταν καλύτερο να γευτεί ένα κοπάδι χοιρινά κότσια για να ανακτήσει τις χαμένες του δυνάμεις από το πολυήμερο ταξίδι. Η Φραμπαλα τελικά βρέθηκε πίσω από ένα μικρό καρό να τα λεει με μια φίλη της, την οποία ο Αστερίξ δεν ήξερε αλλά θέλησε διακαώς να γνωρίσει. Η επιθυμία δεν ξέφυγε της προσοχής της Φραμπαλα η οποία έκανε τις απαραίτητες συστάσεις και αποχώρησε θέλοντας να προβάρει τα λόγια των συνθέσεων των Collection D Arnell Andrea, με τους οποίους θα εμφανιζόταν στη σκηνή. Αντίθετα, ο Αστερίξ πρότεινε στη Λιβ Κριστιν, πρώην τραγουδίστρια των Theatre of tragedy, να πανε ν’ απολαύσουν ένα ποτήρι αλσατικο κρασί. Μεταξύ των όσων του αποκάλυψε η ξανθιά γότθισσα (και μεταξύ μας δεν ήταν λίγα, ο, τι και αν αυτό σημαίνει…) ήταν ότι ο Πανοραμίξ ετοιμαζόταν να δημιουργήσει μια δισκογραφική εταιρεία με κύριο αντικείμενο την προώθηση ethereal, arheoclassical, pagan σχημάτων. “Prikosnovenie” θα την ονόμαζε. Το σχέδιο του ήταν αρκετά φιλόδοξο αφού η “κληρονομιά” της 4AD ήταν βαριά, όμως ο Πανοραμίξ ήταν ένας ραδιοφωνικός παραγωγός πασίγνωστος για το μουσικό του αυτί. Δεν ήταν τυχαίο ότι στο βιβλίο που είχε έκδοση με τα 50 καλύτερα τραγούδια τα 49 πρώτα ήταν των Cure και το τελευταίο των The Glove, του σχήματος που ο Ρομπερτ Σμιθ είχε δημιουργήσει με τον Στιβ Σεβεριν. Σ’ αυτήν την πρωτοβουλία – τη δημιουργία δισκογραφικής εταιρείας – οφειλόταν και η έντονη επιθυμία του να επισκεφτεί το Wave Gotik Treffen.
Kατα τ’ αλλά η Λιβ εξήγησε στον Αστερίξ ότι το όλο φεστιβάλ θα χωριζόταν σε τρεις σκηνές: η πρώτη θα φιλοξενούσε dark wave, gothic σχήματα, η δεύτερη ethereal, arheofolk, arheoclassical και η τρίτη electro.

Συγκεκριμένα από τη Γηραιά Αλβιόνα θα έρχονταν τα σπουδαιότερα συγκροτήματα του Dark wave, ενώ στο χώρο του Gothic Οστρογότθοι θα αναλάμβαναν να διασκεδάσουν το κοινό. από την άλλη, από ώρα σε ώρα αναμενόταν η Tatra, το πλοίο που μετέφερε τους σημαντικότερους σκανδιναβούς EBM καλλιτέχνες (“ελπίζω να μην έχουν παρεισφρήσει τίποτε blackμεταλλαδες, έχουν τέτοια μανία με τις φωτιές που δε θεωρώ απίθανο να κάψουν το ίδιο το πλοίο”, εξέφρασε την ανησυχία της η ξανθιά καλλονή) , ενώ τη synthie θα εκπροσωπούσαν άλλοι γότθοι. Και βέβαια στο χώρο της Ethereal, που κατεξοχήν ενδιέφερε τον Πανοραμίξ παρατηρείτο ένας συγκρητισμός, διαφορετικών εθνοτήτων και παραδόσεων, “πράγμα που ωφελεί τον ξεριζωμό οποιουδήποτε μισαλλόδοξου αγκαθιού από το γόνιμο κήπο της arheoclassical και arheofolk σκηνής”, κατέληξε η Λιβ.

Oλα αυτά προδιέθεσαν θετικά τον Αστερίξ που ως τότε άκουγε μόνο Progressive rock, αλλά το τελευταίο 125λεπτο κομμάτι που είχαν βγάλει οι μάστορες του είδους Rush τον είχε κάπως κουράσει. “Αυτό λέγεται μουσικός αυνανισμός” σκέφτηκε και έβαλε στο Walkman την κασέτα κάποιων Ramones που του έδωσε η Λιβ ενώ ταυτόχρονα άρχισε να στρίβει ένα τσιγάρο για να χαλαρώσει και να υποδεχτεί πιο ελευθέρα την καινούρια μελωδία. Oμως με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσε ότι το κομμάτι είχε φτάσει στο τέλος πριν καν προλάβει να βγάλει το χαρτάκι! Ήταν τρομερό, ούτε καν δυο λεπτά κομμάτι. Ο Αστερίξ βγήκε τρέχοντας όποτε κι έπεσε επάνω σ έναν χοντρούλη γότθο. “Τι έγινε ρε μεγάλε;” τον ρώτησε εκείνος και ο Αστερίξ τον ενημέρωσε για το δίλεπτο κομμάτι, ότι αυτός ήξερε μόνο από progressive rock και δε μπορούσε να πιστέψει ότι ξαναγυρνούσαν με μαθηματική ακρίβεια σε πρωτόγονες μορφές ήχου, στις εποχές των σπηλαίων. “Σάσα Μάριο Κλαιν”, συστήθηκε αυτάρεσκα ο ακροατής των αμείλικτων συμπερασμάτων του Αστερίξ και μειδίασε. “Δεν έχεις ακούσει για την επανάσταση του 74 π.Χ. ;”. “Όχι”. “τότε χάνεις πολλά… δεν άκουσες για το πως οι “γενετήσιοι καταπέλτες” έφεραν τη μουσική επανάσταση γκρεμίζοντας τα τείχη της μουσικής Ιεριχούς που οι Progressive rockers είχαν υψώσει ανάμεσα στην τέχνη τους και το συναίσθημα;”. Ο Αστερίξ σκέφτηκε ότι είχε απορροφηθεί τόσο πολύ από τις οικονομικές του σπουδές ώστε είχε χάσει επεισόδια στην εξέλιξη της μουσικής. “Όχι, δηλαδή κάτι μου εξηγούσε η Λιβ Κριστιν προηγουμένως αλλά νόμιζα ότι το Gothic είναι παρακλάδι του Progressive rock… “. “Χα, χα καλό φίλε μου, εμείς έχουμε τόση σχέση με αυτούς όσο και ο πίθηκος με τον άνθρωπο. Άλου, αυτοί αυνανίζονται μουσικά εμείς γονιμοποιούμε. Το γενετικό μας υλικό είναι το συναίσθημα και οποίος στο μέλλον συμπεράνει σταδία εξέλιξης μάλλον θ’ αφουγκραζεται τασεις αμηχανου θετικισμου γεννημενες από το μηχανιστικο αισθημα της εμπνευσης χωρις σκοπό… “. Είπε τα τελευταία λόγια μ’ ένα κουρασμένο βλέμμα να εξοικονομεί χρώματα για τη δύση της ανθρωπότητας. Ωστόσο τη δυσοίωνη αυτή πινελιά δεν πρόσεξε ο Αστερίξ που αναλογίστηκε ότι ένας νέος μουσικός κόσμος ανοιγόταν μπροστά του.

Ένας κόσμος που ήταν πια έτοιμος να ξεδιπλωθεί μετά από τρεις εξαντλητικές ημέρες soundcheck, προβων και πυρετώδους προετοιμασίας από τους roadies των συγκροτημάτων κατά τις οποίες ο Αστερίξ φρόντισε να μάθει για τα μεγάλα ονόματα που φιλοξενούσε το φεστιβάλ και ο Οβελίξ να καταναλώσει αλλά πέντε κοπάδια αγριόχοιρους, να βάψει μαύρα τα μαλλιά του και να κάνει πολλούς να τον μπερδεύουν με τον κιθαρίστα των Soundgarden ζητώντας του αυτόγραφα.

Την πρώτη ημέρα θα εμφανίζονταν τα γοτθικά και τα μελανοκυματικά σχήματα. Πρώτοι εμφανίστηκαν στη σκηνή οι Αrena Strange, οι οποίοι Ήταν σαφώς επηρεασμένοι από το death rock του 70π. Χ., τόσο εμφανισιακά όσο και μουσικά. Χρησιμοποιώντας σκουπόξυλα και φορώντας ξεσχισμένα ρούχα θέλησαν να ξεσκονίσουν απ’ τη μνήμη των μεγαλύτερων ένδοξες νυχτεριδοεγκλωβισμένες στιγμές και να τους ξαλαφρώσουν από το βάρος του χρόνου, που τόσο γρήγορα είχε φυλακίσει τα σκοτεινά φτερά τους στο σεντούκι της ιστορίας. Τα κατάφεραν αρκετά καλά, το 45λεπτο σώου τους ευχαρίστησε το κοινό. Έπειτα εμφανίστηκαν οι Στοουνχεντζ Μενιρ, ένα τυπικό γοτθικό συγκρότημα, το οποίο ωστόσο προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον του Οβελίξ λόγω του ονόματος του. Μάλιστα μετά τη συναυλία φρόντισε να τους χαρίσει μερικά από τα μενιρ του ως ενθύμια “για την αναγνώριση του έργου του από ένα τόσο σημαντικό συγκρότημα” όπως χαρακτηριστικά είπε ο Οβελίξ σε μια από τις ελάχιστες στιγμές που δε μάσαγε κάτι. Τους ακολούθησαν οι And also the fees, ένα υπέροχο κυκλοθυμικά αιθέριο συγκρότημα που χρησιμοποιούσε τη μουσική για να προσγειώνεται μετά τις πτήσεις του στους εννέα κύκλους του έναστρου σύμπαντος. Πέρα από την εμπνευσμένη, αν και δύσπεπτη, μουσική τους ο Αστερίξ εκτίμησε τον ιδιαίτερα υπαινικτικό τίτλο που είχαν δώσει οι καλλιτέχνες αυτοί στο σχήμα τους και που ήταν μια σαφής σπόντα για τους διάφορους τσαρλατάνους που ισχυριζόμενοι ότι μπορούν να προβλέπουν το μέλλον λάμβαναν μεγάλα υλικά ανταλλάγματα (fees) από τους ευκολόπιστους αγρότες αλλά και τους ματαιόδοξους ηγεμόνες.  (πρβλ και “Ο Μάντης”, τεύχος 8 της σειράς) . To κοινό χειροκρότησε θερμά τους And also the fees. Το διάστημα που μεσολάβησε έως την επόμενη εμφάνιση εκμεταλλεύτηκαν οι Πανοραμίξ, Οβελίξ, Αστερίξ και Κακοφωνίξ για να δουν στο επίσημο κανάλι των δρυιδων, το Magic, την εκπομπή του Τακίξ, γνωστού πυρηνικού επιστήμονα, “Eρρωσο” (νέα ελληνικά “άντε γεια”) , η οποία άλλωστε τους αφορούσε άμεσα καθώς μετά την τελευταία τους επίσκεψη στην Ελλάδα είχαν μυηθεί στην ερυθρόλευκη λατρεία (πρβλ και “Ο Αστερίξ στους ολυμπιακούς αγώνες”, τ. 25) . Ακολούθησαν οι X-Mal Deutschland, ένα ντόπιο συγκρότημα που ο Πανοραμίξ σεβόταν απεριόριστα καθώς άνηκε κάποτε στο δυναμικό της 4AD. Έπειτα βγήκαν στη σκηνή οι ανερχόμενοι Cruxshadows, μια από τις αδυναμίες της Κλεοπάτρας αφού ο ηγέτης τους Rogue άνηκε στην αυλή της και θεωρείτο ένας από τους σπουδαιότερους μαθηματικούς του τότε γνωστού κόσμου. Αυτό δεν τον εμπόδιζε ν’ ασχολείται και με τις καλές τέχνες και είχε σχηματίσει έτσι ένα electrogoth σχήμα που διασκέδαζε τη μεγάλη αυτοκράτειρα με τις μελωδίες του. Μάλιστα στα παρασκήνια είχε την ευκαιρία να μεταφέρει στον Κακοφωνίξ μια παράκληση από τον Πιοσινεχ το φακίρη (πρβλ και “Ο Αστερίξ και η Χαλαλιμα”, τ. 29) να επισκεφτεί γι’ άλλη μια φορά την κοιλάδα του Γάγγη, καθώς είχε καιρό να βρέξει (ως γνωστόν όποτε αποφασίζει ο Κακοφωνίξ να παίξει μουσική βρέχει) . είχε έρθει η ώρα των headliners που δεν ήταν άλλοι από τους Cure. Ο Πανοραμίξ θα τους έβλεπε για 29η φορά αλλά αυτό καθόλου δεν τον ενοχλούσε. είχε ένα ελαφρύ κόλλημα με το συγκεκριμένο συγκρότημα και ενδιαφερόταν να δει αν οι φήμες ίσχυαν, δηλ.  ότι ο Robert Smith είχε numetalοποιησει τον ήχο τους. Και έτσι αποδείχτηκε: η βράδια εξελίχθη σ’ ένα μεταλλικής υφής όργιο, o Robert αφιέρωσε το A forest στον παλιό, καλό του φίλο Πανοραμίξ, έκλεισε δε κάτω από τους ήχους ενός εκτροχιασμένου “homesick”με φωνητικά Max Cavalera (!) , που βρήκε τον Οβελίξ να κάνει stagediving και τρεις άτυχες γοτθισσες με σπασμένα πλευρά.

Η επόμενη ημέρα ήταν αποθεωτική για τη Φραμπαλα. Ήταν η μέρα που θα εμφανίζονταν τα arheoclassical, ethereal, arheofolk συγκροτήματα. Στην αρχή βγήκαν οι ρωμαίοι Ashram που έπρεπε να αποβάλουν καταρχήν την ετικέτα των αιμοδιψών και φιλοπόλεμων οπαδών του Ιουλίου Καίσαρα. Την καχυποψία του κοινού και την αναβράουσα επιθετικότητα του Οβελίξ διαδέχτηκε ο θαυμασμός για το ταλέντο τους, όταν μαθεύτηκε πως ήταν εξόριστοι και είχαν καταδικαστεί από τον Καίσαρα με damnatio memoriae γιατί δεν είχαν δεχτεί να καταταγούν στους καλλιτέχνες που επενδύουν μουσικά τις εκστρατείες του μεγάλου στρατηλάτη. Ακολούθησαν οι Collection D Arnell Andrea και η εντυπωσιακή εμφάνιση της Φραμπαλα επί σκηνής που έκλεψε την παράσταση όχι μόνο με τις φωνητικές της ικανότητες αλλά και με την αποκαλυπτικά αιθέρια παρουσία της. Oι Γαλάτες φρόντισαν να ικανοποιήσουν και την κρυφή επιθυμία του Αστερίξ και να προχωρήσουν σε μια εξαλεπτη διασκευή του “Sheena is a punk rocker”. Έπειτα εμφανίστηκαν οι Stoa, τέκτονες της αρχαιότητας και οπαδοί του Μίθρα, ενώ κλείνοντας την παράσταση θύμισαν Μorrissey, πετώντας συμβολικά γαλάζια άνθη στο κοινό τους. Μετά ανέβηκαν στη σκηνή οι Current 93 με την αμφιλεγόμενη παρουσία του David Tibet να επισκιάζει τους σημαντικούς μουσικούς που τον συνόδευαν. Οι χαλδαϊκή χρησμοί που χρησιμοποιεί για να “ντύνει” την έμπνευση του προκάλεσαν δέος και σεβασμό στους οπαδούς του συγκροτήματος αλλά δεν άγγιξαν και τον Οβελίξ ο οποίος με τις ευλογίες του Τουτατη γευόταν εκείνη τη στιγμή μια στοίβα γαλοπούλες. Και τελευταίοι οι Ετρουσκοι Dead can dance που βρίσκονταν στο ζενίθ της δόξας τους. Την εκτέλεση του Xavier φρόντισε να συνοδέψει με τα οπερετικά της φωνητικά η Φραμπαλα, η οποία γνώρισε την αποθέωση από το κοινό γι’ άλλη μια φορά.

Η τρίτη και τελευταία ημέρα άνοιξε με ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα ανακάλυψη του Ελεκτροκλασίξ, δρυιδη έντονα επηρεασμένου από την electropop του 70 π. Χ. . Δεν ήταν άλλες από τις powerpuff girls, oι οποίες προσέλκυσαν το ενδιαφέρον λίγων ατόμων αλλά ξεδίπλωσαν κάποιες από τις πτυχές του πλούσιου ταλέντου τους. Ακολούθησαν οι echo image οι οποίοι ευχαρίστησαν το σκληρό πυρήνα των οπαδών τους τόσο με το ηχητικό όσο και με το εικαστικό μέρος του σώου τους που περιλάμβανε και εικόνες δανεισμένες από την οργιώδη φαντασία του Stephan P.  Groth. Επειτα το λόγο πήραν οι Melotron οι οποίοι σε καθαρά γοτθικά εντυπωσίασαν το κοινό με τους ευκολομημόνευτους ρυθμούς τους και την παιχνιδιάρικη διάθεση τους. Βέβαια οι δρυιδες δεν ήταν τόσο εκδηλωτικοί, ωστόσο κορόιδευαν κάποιους ανίδεους βρετανούς μέθυσους τουρίστες, λέγοντας τους πως βρίσκονται στην Άγια Νάπα και πως τα λευκά τους ράσα δεν υποδήλωναν τίποτα άλλο παρά ότι γίνεται τόνγκα πάρτι στο διπλανό φρούριο, το οποίο εκείνη τη στιγμή εξαφάνιζε με τη θανατηφόρα του μηχανή ο Ντρέιφους που προσπαθώντας να εξουδετερώσει τον Κλουζώ είχε παραβλέψει κάποιες μικρολεπτομέρειες όπως το να στοχεύσει το Λονδίνο αντί τον πύργο στον οποίο είχε το στρατηγείο του. Έτσι το Λονδίνο έμεινε άθικτο, δημιουργήθηκε η Άρσεναλ και ο Διάβολος επέλεξε ως στρατηγείο του το μέρος πάνω από το Λονδίνο, δηλαδή την κόλαση, όπως ακριβώς είχε προφητεύει ο David Tibet στο θρυλικό του τραγούδι Λουσιφερ οβερ Λαντον. Μετά τους Μέλοτρον εμφανίστηκαν στη σκηνή οι ημιθεικοί APB, των οποίων ο εγκέφαλος Στέφαν Π.  Γκροθ παραδέχτηκε ότι θα κατεβεί ως υποψήφιος βουλευτής στη Νορβηγία προσδοκώντας να αναλάβει καθήκοντα υπουργού παιδείας των Βίκινγκς, μεγάλο ποσοστό των οποίων επέμενε ν’ άκουει Black metal και να διαβάζει το περιοδικό A forest (η κατά ένα δημοσιογράφο του Star, ο οποίος προφανώς μπέρδεψε τον περιοδικό τύπο με την τούρτα, το περιοδικο”black forest”) . Tην εξαγγελία αυτή αποδέχτηκε με ιδιαίτερη ικανοποίηση ο Πανοραμίξ ο οποίος έκρινε ότι μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να έχει ως συνέπεια πολλές ανακατατάξεις στα ντόπια charts που ως τότε μονοπωλούσαν αμφίβολου άξιας μεταλλικές άριες. Tο τελευταίο συγκρότημα που εμφανίστηκε ήταν οι φοβεροί Project Pitchfork. Η όρεξη του Οβελίξ άνοιξε καθώς το όνομα του συγκροτήματος του προκάλεσε τους ανάλογους συνειρμούς και έτσι επισκέφτηκε μια τοπική μπυραρία όπου είχε την ευκαιρία να γευτεί φασιανούς πασαλειμμένους με σος πορτοκαλιού. Πάντως στο TIMEKILLER υπήρξε μια μικρή έκπληξη αφού το ερμήνευσε ο Πίτερ Σέλλερς που μόλις είχε ολοκληρώσει το ακούσια καταστροφικό του έργο στέλνοντας τον Ντρέιφους στην αιωνιότητα.

Όλα έδειχναν ότι το φεστιβάλ είχε ολοκληρωθεί με μεγάλη επιτυχία καθώς πλήθος κόσμου είχε συρρεύσει απ’ όλα τα γνωστά μέρη του πλανήτη αλλά καθώς φαίνεται ο Κακοφωνίξ δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Έτσι η καλλιτεχνική του φύση τον οδήγησε στο ν’ ανέβει αυθόρμητα στη σκηνή λίγο πριν αρχίσει να διαλύεται το κοινό και να ερμηνεύσει μερικές δικές του συνθέσεις. Αυτή η πρωτοβουλία αρχικά ενθουσίασε το κοινό, στην πορεία όμως αποδείχτηκε καταστροφική εμπειρία για την ακοή των υγιώς σκεπτόμενων ακροατών ενώ παράλληλα άρχισε να βρέχει. Οι παραφωνίες, τα φάλτσα, η παντελής απουσία μελωδικότητας, η σαδιστική σχεδόν χρήση της λύρας και τα αμόνια που εκτοξεύονταν από ορισμένους σιδηρουργούς χρωμάτισαν ξεχωριστά τη μουσική έμπνευση του Κακοφωνίξ, ο οποίος κατάφερε να τρέψει σε φυγή τους περισσότερους ακροατές, οι οποίοι προτίμησαν να συνεχίσουν τη διασκέδαση τους στο club ΤΖΑΜΠΟΛ όπου θα έκανε dj set ο επίσκοπος Χάρι Πάουελ, μια ιδιαίτερα εκκεντρική φιγούρα στο χώρο της εναλλακτικής σκηνής, ο οποίος είχε χαράξει στα δάχτυλα των χεριών του τις λέξεις Hate και love και είχε υποβληθεί σε ταυροβόλιο σφάζοντας ένα κριάρι από το οποίο εμπνεύστηκε το κούρεμα του ο Μπρούνο Κραμ των Das du. Όμως ένα καθόλου ευκαταφρόνητο τμήμα ακροατών έδειξε να γοητεύεται από τον πρωτόγονο – με σύγχρονα όμως μέσα παραγόμενο – ήχο του ευφυούς καλλιτέχνη και αποθέωσε το θόρυβο που είχε δημιουργήσει. Αυτό δε διέλαθε της προσοχής του διευθυντή του περιοδικού “Orkus”, ο οποίος διέκρινε τη γέννηση ενός νέου μουσικού είδους που αποφάσισε να ονομάσει Noise. Έτσι ο Κακοφωνίξ, αποδιοπομπαίος τράγος ενός μικρού γαλατικού χωριού, έγινε ήρωας και υπέγραψε συμβόλαιο με τη νεοσυσταθείσα εταιρεία Raintekk.

Μ’ αυτόν τον περίεργο τρόπο ο Κακοφωνίξ «επινόησε» τη noise ενώ αργότερα δημιούργησε και συγκρότημα που ονόμασε Noisette. Οι απόγονοι του που δεν είχαν τόσο ταλέντο στο να δημιουργούν θόρυβο, ωστόσο εκμεταλλεύτηκαν εμπορικά το όνομα του συγκροτήματος του δημιουργώντας μια βιοτεχνία γλυκισμάτων που εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη, εκτοπίζοντας ακόμη και τις περίφημες σοκολάτες Κλεοπάτρα και προκαλώντας το φθόνο των απόγονων της ιεροφάντισσας του ανατολικού μυστικιστικού μεγαλείου.

Πως ο Σέρλοκ Χολμς άρχισε ν’ακούει EBM (part 2)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Upstairs Room @ Articles | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Ο Σέρλοκ τράβηξε μια ρουφηξιά από την πίπα του αφήνοντας μας σε μια αγχωτική αναμονή: “Μήπως να βρω το χαμένο σας παιδί; “.

Είχε ο Groth παιδί; Eixα ακούσει κάτι για ένα εξώγαμο αλλά μια τέτοια υπόθεση δεν περίμενα να εξιτάρει τον επί τόσα χρόνια καλό μου φίλο…Αυτά πλέον ήταν υλικό για τρίωρες εκπομπές στα καλωδιακά αλλά όχι και πεδίο δράσεως του σπουδαιότερου ερευνητή του κόσμου.
Ο Χολμς με κοίταξε με ένα φλεγματικό ύφος που μου θύμισε τη στάση του μεγάλου Morissey απέναντι στο ελληνικό κοινό όταν κριτίκαρε την περιβόητη αδυναμία του (ελληνικού κοινού) στο χοιρινό. Είχε καταλάβει ότι κάπου παραστράτησα, οι σκέψεις μου θύμιζαν πλέον την εκτροχιασμένη γλώσσα του Σκιαδά στις ραδιοφωνικές του εκπομπές (sorry Leo σ’ αγαπάμε, σ’ εκτιμάμε αλλά καμία φορά δε βάζεις γλώσσα μέσα) . Α, ναι είχαμε δυνατότητα ν’ άκουμε Σκιαδα και στο Λονδίνο χάρη σε μια εκπληκτική εφεύρεση του Λεονάρντο Ήτα Βίντσι που είχε χαρίσει στο Σέρλοκ όταν ο τελευταίος είχε ανακαλύψει τα χαμένα σχέδια του για το αεροπλάνο. Τεσπα.

Ο Groth πάντως είχε μείνει στήλη άλατος. “Ξέρετε προσπάθησα να μη δώσω ιδιαίτερη δημοσιότητα στο θέμα. Δυστυχώς το rollergirl έχει το παιδί μας υπό την κατοχή του και αρνείται να μου αποκαλύψει που είναι…αλλά δεν ήρθα γι’ αυτόν το λόγο σε σας. Ξέρετε υπάρχουν τρίωρες εκπομπές στα καλώς…”.

“Σας παρακαλώ!”, διέκοψε απότομα ο Χολμς…”δε μιλάω για τα εξώγαμα σας και δε θα μ’ ενδιέφερε ποτέ μια τόσο κοινότυπη υπόθεση. Αν είχα τέτοιου είδους φιλοδοξίες θα φρόντιζα να γνωρίσω το Μικ Τζάγκερ. Όταν μιλάω για το “παιδί” σας εννοώ προφανώς τη χαμένη σας έμπνευση. Η μήπως κάνω πάλι λάθος; “.

Ακολούθησε μια αργόσυρτη σιωπή. Ο Groth και ο υποφαινόμενος αναγκάστηκαν να παραδεχτούν, κατεβάζοντας το κεφάλι τους, το λάθος τους, την αδημονία τους να γίνουν βασιλικότεροι του Βασιλέως.

“Ναι δηλαδή όχι…έχετε δίκιο…αναζητώ την καταραμένη έμπνευση μου…δε μπορώ να πω ότι είμαι απόλυτα ευχαριστημένος από το harmonizer…δηλαδή να, είναι παιδί μου δε λεω και δε θυμάμαι ποιος καλλιτέχνης, νομίζω η Tara VanPortfleet είχε πει ότι αν ζητάς σε κάποιον καλλιτέχνη να ξεχωρίσει το αγαπημένο του άλμπουμ είναι σα να του λες να πει ποιο από τα παιδία του είναι το πιο αγαπημένο…αλλά να φοβάμαι μήπως η έκλειψη του Welcome to earth μου στέρησε οριστικά το φως του EBM και αποφάσισα να κινηθώ σε άλλους γαλαξίες…σε πιο future pop…πιο εκτυφλωτικούς, πιο ορατούς στα mainstream τηλεσκοπία; Δεν ξέρω πως να το χαρακτηρίσω το αποτέλεσμα…δε θέλω να με πουν τοκογλύφο συναισθημάτων…ich bin ein bisschen verwirrt…confused…μπορείτε να με βοηθήσετε; “.

Αυτό ήταν λοιπόν που ενθουσίασε τον κουρασμένο φίλο μου, που του άναψε τη θράκα της εξαϋλωμένης του ενεργητικότητας. Ν’ αναμετρηθεί με την τέχνη, την έμπνευση για λογαριασμό κάποιου αλλού; Να ξετρυπώσει το άλλοθι του χρόνου στα γρανάζια της δημιουργικής κινητήριας δύναμης του Groth; Nα αναμετρηθεί με έναν αυλό εχθρό του οποίου ποτέ δεν είχε την τιμή να είναι υπηρέτης η ανταγωνιστής;

“Deine treibende Kraft!!!Την κινητήρια σου δύναμη θέλεις να ξεκλειδώσω λοιπόν…”. Τα μάτια του είχαν πάρει μια αλλοπρόσαλλη απόχρωση, οι σφιγμένες του φλέβες εξωθούσαν το μέτωπο του σε άγνωστες σκέψεις, στο αποστεωμένο του λαρύγγι έτρεχε ξανά εκείνος ο πυρετικός ποταμός των φωνηέντων που είχαν αυτομολήσει από την ανεξάντλητη ιδιοφυΐα του για να γίνουν λέξεις. Έβλεπα πάλι μέσα του μια λάμψη που για καιρό είχαν σκεπάσει τα σύννεφα της μορφίνης και η άνοια του βροχερού κομματιού ξηράς που είχε αφεθεί στην ατλαντική σούπα των βρετανών.

“Δε μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτε…το μόνο που μπορώ να σου βρω είναι ίσως το δρόμο…όχι την κατεύθυνση…απ’ ότι μου έδωσες να καταλάβω από καιρό έχεις μείνει χωρίς βενζίνη, μοιάζεις να έχεις εγκλωβιστεί στην αχανή Αμερική που περιέγραφες στο οπτικοποιημένο APBL2000”- εδώ να πω ότι ο Χολμς δεν είχε δει ποτέ το video ΑPBL2000, απλώς εγώ είχα εξυμνήσει την παραγωγικότητα των APB – “Έλα λοιπόν σε δυο ημέρες και θα σου έχω έτοιμη όχι τη λύση, δε θα σου έχω βρει την έμπνευση, αυτό πια δεν εξαρτάται από εμένα αλλά νομίζω ότι θα έχω καταφέρει να ξεδιαλύνω τη σκόνη που σ’ εμποδίζει ν’ αναπνεύσεις. Από εκεί και πέρα η μετακινείσαι η φοράς μια αντιασφυξιογόνο μάσκα και μένεις να την απολαμβάνεις. “

Ο Groth αναθάρρησε. “Σας ευχαριστώ. Αυτήν τη στιγμή θα εκτιμούσα οποιαδήποτε συμβουλή…Γεια σας λοιπόν…σε δυο ημέρες θα είμαι εδώ…”.

Όταν η πόρτα έκλεισε ο Χολμς γύρισε σ’ εμένα. “Ευτυχώς δεν πρόκειται για έναν απ’ αυτήν την κάστα των “καταραμένων ποιητών”. Πανε να βρουν τη λύση μόνοι τους και μου στερούν την ευκαιρία να εξασκήσω λίγο το μυαλό μου. “. Ευτυχώς. Το ίδιο σκέφτηκα κι εγώ. Δε θ’ άντεχα άλλο τις βιασμένες, ανέμπνευστες και ράθυμες οιμωγές του βιολιού που βασανίζει ο Σέρλοκ όταν πιάνει στα χέρια του. Ενώ τώρα φαινόταν καθαρά στα μάτια του ότι θα συνέθετε άλλη μια υπέροχη ραψωδία με το όργανο που ήξερε να χαλιναγωγεί καλύτερα από όλα, το μυαλό του.

“Λοιπόν αγαπητέ μου φίλε, ας μην καθυστερούμε. Ο αξιοσέβαστος κύριος Groth θέλει μια λύση και τη θέλει τώρα. Ξέρεις μόνο τι με απογοητεύει; Ότι δε θα χρειαστεί εξωτερική ερευνά. Δε θα επιθυμούσα τίποτε περισσότερο από μια βόλτα προς το Μεγάλο Λιμάνι. Έχω καιρό να δω τα παιδία της Θύρας 7. Καλά μη με κοιτάς έτσι…αστειεύομαι…άλλωστε θα επισκεφτούμε την Ελλάδα του χρόνου να δούμε το Ναό, το νέο Καραϊσκάκη…στη δουλεία τώρα…ξέρεις τι θέλω από εσένα; Τα άπαντα των Apoptygma Berzerk…πως είπες ότι λέγονται συντομογραφικά; APB; “.

O Xoλμς ήταν φανερό ότι είχε βρει το νήμα που θα τον οδηγούσε στο κέντρο του λαβυρινθώδους μυαλού του Stephan P.  Groth. Τουλάχιστον έτσι υπέθεσα μετά από τόσα χρόνια γνωριμίας…όσο για τα άπαντα των APB…αυτό ήταν το πλέον εύκολο καθώς είχα τα περισσότερα στην προσωπική μου βινυλιοθήκη. Άρα πέρα από κάποιες mp3 εκτελέσεις με τον Γκροθ να φωνάζει προσφυώς: “Support your local POLIZEI”ολα τ’ αλλά ήταν εύκολα να βρεθούν. Μετά από ένα εξάωρο σέρφινγκ είχα κατεβάσει ό, τι χρειαζόταν ν’ ακούσει ο Σερλοκ.

Όλα τ’ αλλά ήταν δική του υπόθεση. Το μόνο που ξέρω είναι ότι το φως παρέμεινε ανοιχτό τις επόμενες 42 ώρες, είμαι σίγουρος όμως ότι μελετούσε και δούλευε διάφορα σχήματα στο μυαλό του προσπαθώντας να βρει τη λύση. Εγώ περιορίστηκα να καλώ την οικονόμο για φαγητό και ν’ απολαμβάνω στο video τις τρομακτικές ικανότητες της μεγάλης Liverpool των τελών του 70. Θεέ μου τι παιχταράδες. Παράλληλα ήταν το κάτι άλλο να βλέπεις τον Ιαν Ρας των 80ς να ζωγραφίζει τη στιγμή που ο Groth φώναζε “Ι wait in the closet until tonight”. Σαν να ένιωθες την αδημονία του μεγάλου star να βγει από τη ντουλάπα της αμηχανίας του και να ξανασκοράρει.

Τη μεθεπόμενη, την καθορισμένη ώρα, εμφανίστηκε ο Groth. Ήταν φανερά αγχωμένος. Όταν το ρόλοι χτύπησε 2 ξεκλείδωσε η πόρτα, ο Χολμς φανερά άυπνος βημάτισε προσεκτικά προς το κέντρο του δωματίου και απευθύνθηκε στον Groth αφήνοντας τις τυπικότητες κατά μέρος. “Kανατε κάποια εγχείριση τελευταία; “. Δεν κατάλαβα τη σκοπιμότητα της ερώτησης και προφανώς ούτε και ο σταρ, κι έτσι αφού τον κοίταξε σαν άπιστος Θωμάς απάντησε κάπως δύσπιστα “Ναι”. “Και; Η νάρκωση ήταν ολική; “συνέχισε βιαστικά ο φίλος μου που ήταν φανερό πως περίμενε μια καταφατική απάντηση και πως ο ειρμός των σκέψεων του είχε ανάγκη την ευθυγράμμιση επιβεβαίωση του Γκροθ για να μην εκτροχιαστεί.
“Ναι, δεν καταλαβαίνω όμως για ποιο λόγο με ρωτατε” εκνευρίστηκε ο Γκροθ που δεν έβλεπε κάποια σχέση σ’ όλα αυτά.

Ο Χολμς όμως είχε ήδη ξεδιπλώσει το μαγικό χαλί της ανυπέρβλητης του συνείδησης και φρόντισε να μας ξεναγήσει στο μαγικό τρόπο της σκέψης του. “Από την αρχή σκέφτηκα ότι όλα τα προβλήματα σας είχαν να κάνουν με κάποιου είδους ανορθογραφία ας πούμε στον εγκέφαλο…τι εννοώ…στο χώρο σας συνηθίζετε να χρησιμοποιείτε πολλά αρχικά…αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση: το συγκρότημα σας λέγεται APB, o xωρος δράσης σας DAC, το μουσικό σας κίνημα EBM…όλα αυτά είναι ωραία και καλά αλλά να, αυτό το EBM…Ti σημαίνει; Electrοnic body music, αν δεν κάνω λάθος; “. “Ναι…και λοιπόν; “. “Κοιτάξτε το EBM καταρχήν μου κάνει λίγο και electronic brain music…παίζοντας με τις λέξεις θυμήθηκα έναν όρο που χρησιμοποιείται στις έρευνες για τη νευρολογία του εγκέφαλου: ESB, electrical stimulation of the brain…θα συμφωνείτε ότι μοιάζει ηχητικά με το EBM…Η ηλεκτρική διέγερση του εγκέφαλου πραγματοποιείται μεσώ εκτομής και έχει εφαρμοστεί σε πειραματόζωα, από τα οποία σε αλλά παρατηρήθηκε έντονη επιθετικότητα σε αλλά όχι τόσο μεγάλη…ποτέ όμως δε χρησιμοποιήθηκε σε άνθρωπο…τι θα γινόταν άραγε αν χρησιμοποιείτο σε άνθρωπο; “χαμογέλασε αινιγματικά ο Σερλοκ, για να προσθέσει εξίσου σιβυλλικά: “δεν πιστεύω στην έντονη επίδραση τέτοιων μεθόδων αλλά η προσωρινή σας αυτή μετεγχειρητικοί ας πούμε διέγερση αποσυντόνισε την ουσία του EBM και σας έκανε να προσανατολιστείτε σε διαφορετικά μουσικά μονοπάτια ονομάζοντας τα future pop υπό τις επιταγές του μάρκετινγκ…αλήθεια ποιος ανέλαβε τα έξοδα της εγχειρίσεως σας; Όχι εσείς φαντάζομαι…”συμπλήρωσε μ’ ένα κλείσιμο του ματιού…

“Πως έχουν τα πράγματα τώρα…πιστεύω – θέλω να πιστεύω – ότι η ηλεκτρική διέγερση που σας αποπροσανατόλισε δε θα κρατήσει…αλλά αυτό όπως σας είπα εξαρτάται από εσάς…αν θαύμαζα κάτι στην τέχνη είναι ότι έχει τόση σχέση με τον εγκέφαλο όση και ο ήλιος με το καταραμένο Λονδίνο – Lucifer over London, ας πούμε…αντιθέτως το πηγαίο της καρδιάς δε μπορεί να το αντικαταστήσει κανένα επιστημονικό επίτευγμα…θα φανώ γραφικός αν σας πω ότι το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να ακολουθήσετε το δρόμο της ψυχής σας; Επιτέλους να εκφράσω και μια άλλη άποψη: Οι πρώτες σας δουλείες, οι ακατέργαστες ήταν σαφώς καλύτερες από την τελευταία σας που είχε αυτήν την εκλεπτυσμένη αίσθηση της future pop…με την ευκαιρία, αποκτήσατε έναν καινούριο οπαδό. “. O Groth χαμογέλασε…

Τα λόγια του Χολμς τ’ άκουσε με μεγάλη προσοχή και έδειξε να προβληματίζεται ενώ ταυτόχρονα να τ’ αποκωδικοποιεί με μεγάλη ευκολία. Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να περιμένουμε την επόμενη δουλεία του για να δούμε αν κατάφερε να απαλλαγεί απ’ αυτήν τη future pop ετικέτα που του φόρτωσαν κατά τη διάρκεια της εγχείρισης…

Πως ο Σέρλοκ Χολμς άρχισε ν’ακούει EBM (part 1)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Upstairs Room @ Articles | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Ήταν ένα από τα συνηθισμένα, βαρετά πρωινά στη Baker street με τη μόνη διάφορα ότι κάποιες χλωμές αχτίδες ήλιου κεντούσαν μια υποψία αισιοδοξίας στο πρόσωπο του Σερλοκ. Περιέργως δεν είχε βυθιστεί το προηγούμενο βράδυ στην αγκαλιά της μορφίνης – κάτι που τις τελευταίες μέρες όλο και περισσότερο συνήθιζε – αν και τα παλικαριά από το σύνδεσμο της Λίβερπουλ του είχαν κάνει την καθιερωμένη, εθιμοτυπική επίσκεψη φέρνοντας του τα δώρα τους από την προηγούμενη εκδρομή. Αντίθετα, όταν μπήκα στο δωμάτιο στεκόταν στην άκρη του παραθύρου έχοντας στα χέρια του ένα μοιρογνωμόνιο σα να ήθελε να υπολογίσει το σχήμα του πεπρωμένου του. Δυστυχώς φαίνεται ότι τον διέκοψα από μια πολύ σημαντική ενασχόληση, το πρωινό του ήταν απείραχτο, ο αχνιστός καφές είχε γίνει μια λιμνάζουσα καχεκτική ανάμνηση και τα κουλουράκια έδειχναν πέτρινα.
Το υπόλοιπο του πρωινού αφιερώθηκα στην ανάγνωση των περιοδικών που μόλις είχαν φτάσει (Zillo, Sonic Seducer ενώ για το τέλος άφησα το αγαπημένο μου orkus) ενώ ο Σερλοκ προσπαθούσε να σκαλίσει μερικές αξιομνημόνευτες νότες με το βιολί του στο άκαμπτο τοίχο που υψωνόταν ανάμεσα στον ίδιο και τη μουσική. Ήταν γεγονός ότι το ταλέντο του δεν εκτεινόταν και στο χώρο της μουσικής και ίσως αυτός και να ήταν ένας από τους λόγους – δηλ.  η άνοια – που ασχολούνταν με κάτι “δύσκολο” γι’ αυτόν ενώ ποτέ του δε χώνεψε τους Sieben… ποιος να το έλεγε ότι ο σημαδιακός αυτός αριθμός που ο Matt Howden είχε επιλέξει για να ονομάσει το πόνημα του θα έμπλεκε σ’ αυτήν την περίεργη ιστορία που ετοιμάζομαι να εκθέσω…

Δεν ήταν πριν τις 12 όταν η οικονόμος μας εμφανίστηκε δειλά στο κατώφλι του καθιστικού.
“Κύριε Χολμς, κύριε Γουώτσον… σας ζητά ένας κύριος… φαίνεται πολύ ανήσυχος… δε μοιάζει από τους κόκκινους… “.
Τα μάτια του Χολμς έλαμψαν δυνατά κάτι που δε μπόρεσα να μην παρατηρήσω μέσα στο σύθαμπο που είχε προκαλέσει η ενοχλητική ομίχλη και είχε κάνει το δωμάτιο να σκοτεινιάσει.
“Πες του να περάσει!”. Γύρισε απότομα το κεφάλι του προς το μέρος μου, “επιτέλους αγαπητέ μου Γουώτσον… είμαι σίγουρος ότι αυτή η υπόθεση θα ακονίσει λίγο τους σκουριασμένους τροχούς του μυαλού μας. “Ήταν πραγματικά ενθουσιασμένος, περίμενε την εμφάνιση του περίεργου επισκέπτη ενώ ταυτόχρονα είχε ανάψει τη μηχανή έτοιμος για μια εντυπωσιακή εκκίνηση στο στίβο που θα του παρέδιδε ο κοντός, μαυροντυμένος και με πλάτυνε μαλλί κύριος που μπήκε με ορμή μαραθωνοδρόμου που ενώ του είχαν υποσχεθεί 42 χιλιόμετρα δεν είχε διανύσει παρά μόνο μερικά μέτρα και έχασε το δρόμο.

Ο κοντός αυτός κύριος μου ήταν απόλυτα γνωστός. Κοιτάζοντας τον θα έλεγε κανείς ότι ήταν ένας από εκείνους που έχοντας δοκιμάσει την τύχη τους στο χρηματιστήριο πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος. Αν και τον είχα θαυμάσει παλαιοτέρα στο Hammersmith ν’ ανοίγει τη θρυλική συναυλία του Lemmy, αλλά και αργότερα σε κάποιες μικρότερες pub του Βόρειου Λονδίνου να γεννά ερωτοτροπώντας με τα keyboards κάποιες τρομερά εθιστικές χορευτικές μελωδίες που τίκτονταν στα παλλόμενα κορμιά των κορασίδων που τον λάτρευαν, τώρα φαινόταν να έχει χάσει ένα μεγάλο μέρος της αυτοπεποίθησης του. Το ταλέντο του ήταν αναμφισβήτητο, για το χαρακτήρα του ήταν που λέγονταν πολλά. Αλλά έτσι και αλλιώς δεν έδινα μια όταν κουμπωμένος η όχι διασκέδαζα στα βρώμικα dancefloors του Λονδίνου κάτω από τους υπέροχους ήχους των δημιουργημάτων του.

Για το Σερλοκ όμως ο παχύς αυτός αδένας μεταξύ της δικής μου απόλαυσης και της δικής του μηδαμινής εδώ που τα λεμε αναρριχητικής ικανότητας στο στόμιο της χορευτικής μουσικής δεν ήταν παρά άλλη μια αφορμή να ξεδιπλώσει τις άπειρες ικανότητες του στη λύση μυστήριων. Ο Χολμς δεν άκουγε τίποτε ηλεκτρονικό, πολύ περισσότερο από τη στιγμή που η φωτογραφία των ρομποτικών Kraftwerk συνθλιβόταν από τη ζωντανή εικόνα του Robert Smith και του πειθαρχημένου Curtis. Εξάλλου ποτέ δε διάβαζε τον περιοδικό τύπο, από τη μια γιατί θεωρούσε ότι “απλώς σπρώχνουν ατάλαντους καλλιτέχνες στο γκρεμό της ματαιοδοξίας τους ικανοποιώντας συνάμα τις προσταγές των μουσικών εταιριών”, από την άλλη γιατί η ανάγνωση γερμανικών θα του έξυνε μια βαθιά και αγιάτρευτη πληγή που ο χρόνος ποτέ δε θεράπευσε: την επιθυμία του να ζήσει στη Γερμανία και να “φύγουμε επιτέλους από το καταραμένο μηρυκαστικό Ηνωμένο Βασίλειο που τα δόντια του χώνονται όλο και βαθύτερα στην καρδιά μας αναμασώντας όλες αυτές τις britpopαδικες αηδίες. “. Ο Σερλοκ ήταν απόλυτος, γνώριζε ότι ήταν αγγλοσάξωνας και αυτό το θεωρούσε κάτι σαν κατάρα, στην πραγματικότητα ευχόταν να είχε γεννηθεί Γερμανός η έστω Ρώσος. Η παρουσία ενός Smith, η μαντσεστερική καταγωγή ενός Curtis, ο ερχομός του Tibet δεν ήταν ικανές να απαλύνουν τη θλίψη και τον πόνο των αναμνήσεων για ό,τι υπήρξε το ερωτικό αντικείμενο του πόθου του: τη Leni Riefenstahl. Αλλά ας μην επεκταθώ σε αυτήν τη μάταιη τυμπανοκρουσία των καρδιών τους που τόσο βάναυσα κάλυψε το αποκρουστικό βήμα του τρίτου Reich. Όταν έβλεπε τον αδερφό του που δούλευε στην υπηρεσία της αυτού Μεγαλειότητας συνόδευε κάθε του λέξη με ένα σαρδόνιο υπονοούμενο για την αξιοπρέπεια της βρετανικής αυτοκρατορίας.

Παρά λοιπόν την άγνοια του για τα τεκταινόμενα στην dark alternative ηλεκτρονική σκηνή η εμφάνιση του νορβηγού αγαπημένου μου καλλιτέχνη του έδωσε αμέσως αφορμή για κάποιες αξιοσημείωτες παρατηρήσεις που αν μη τι άλλο εντυπωσίασαν το σημαντικό αυτό μέγεθος στο χώρο του electro κινήματος. Αφού έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις ο Χολμς προχώρησε στο κέντρο του δωματίου, μέτρησε για λίγο με τη μάτια του τον άγνωστο γι’ αυτόν επισκέπτη και φρόντισε αμέσως να του κάνει γνωστά τα συμπεράσματα του: “Απ ό,τι καταλαβαίνω πρέπει να ασχολείστε με τη μουσική, για την ακρίβεια με το λεγόμενο dark electro, θα διακινδύνευα τη φήμη μου ίσως αν έλεγα με το EBM παρακλάδι; Επίσης, νομίζω ότι έχετε παρτίδες με την άλλη πλευρά του ωκεανού, ίσως κάποια συνεργασία με τη hip-hop υποκουλτούρα; “χαμογέλασε και συνέχισε: “Νομίζω ότι ανήκετε σε κοινότητα ρασταφάρι και πριν έρθετε εδώ είχατε φαει κρουασάν σοκολάτα και δοκιμάσατε τον περίφημο χυμό ανανά με κανέλλα στο φούρνο της γωνίας. Αλλά τώρα θα προτιμούσα ν’ ακούσω από εσάς το λόγο για τον οποίο ήρθατε και να διαπιστώσω αν μπορώ να σας φανώ χρήσιμος. “

Τόσο ο επισκέπτης μας (που νομίζω ότι ήρθε η ώρα ν αποκαλύψω τ’ όνομα του) , ο Stephan P.  Groth (το μεγαλύτερο δηλ.  ταλέντο στην EBM σκηνή)  όσο και εγώ – που υποτίθεται ότι ήμουν ήδη εξοικειωμένος με την οξυδέρκεια του συγκάτοικου μου – είχαμε μείνει άναυδοι. Ο Groth πήρε το λόγο και κατόρθωσε με δυσκολία να τραυλίσει: “Μα πως τα ξέρετε όλα αυτά; “. Eνα αυτάρεσκο χαμόγελο ζωγράφισε το ανέκφραστο πρόσωπο του Σερλοκ: “Να σας πω: βλέπω μια πεταλούδα να πετά γύρω από τ’ αυτιά σας πράγμα που σημαίνει ότι έχετε από καιρό κατακτήσει τα γερμανικά dancefloors, ενώ μια κρουστά πάγου στην άκρη του αριστερού σας αυτιού υποδηλώνει ότι έχετε φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη στην οροσειρά των DAC (Deutsche Alternative Charts) “, O Σέρλοκ άφησε έναν αναστεναγμό να του ξεφύγει αναλογιζόμενος τις γερμανικές ρίζες που ποτέ δεν είχε. “Όσο για τις παρτίδες σας με την Αμερική, δε θα μπορούσα παρά να κάνω αυτόν τον παραλληλισμό βλέποντας τον ενδυματολογικό σας κώδικα που περιλαμβάνει μπάγκοι παντελόνια αν και ήδη μου είπατε ότι είστε Νορβηγός. ” (Η παγκοσμιοποίηση εκείνη την εποχή δεν είχε τόσο καλούς ριμαδόρους όσο σήμερα και γι αυτό οι ευρωπαίοι εξακολουθούσαν να διατηρούν τις δικές τους στροφές… ) . “Έπειτα οι μαύρες αυτές τρίχες που αχνά διακρίνονται στο μαύρο σας πουκάμισο και είναι τόσο βρώμικες και άναρχα μπλεγμένες μου δείχνουν ότι κάνετε παρέα με ρασταφάρι, τουλάχιστον έτσι το βλέπω. Όσο για το κρουασάν και το χυμό, αυτό πια ήταν μια απλή υπόθεση”, έκλεισε με ένα υπόγεια καλλιεργημένο αλλά γέρα ριζωμένο μειδίαμα το λόγο του.

“Λοιπόν έχω δίκιο ή όχι; “προσέθεσε χαμηλόφωνα.

“Ε, ναι, ναι “βιάστηκε να συμφωνήσει ο Stephan P.  Groth. “Πραγματικα χρόνια τώρα συνήθιζα να βγάζω επιτυχίες που έκαναν τον κόσμο να χορεύει. “Εκεί πετάχτηκα εγώ: “Non stop violence, deep red, bitch, mourn, eclipse, kathy’s song… για να πούμε μερικά. “. Ο Groth ξαναπήρε το λόγο: “Για το πάρε δώσε με την Αμερική έχετε επίσης δίκιο… πρόσφατα συνεργάστηκα με τον hip hop παραγωγό Alon Cohen για τo harmonizer. Επίσης ο κιθαρίστας που χρησιμοποιώ στις περιοδείες μου ανήκει στους οπαδούς του Bob Marley και με μύησε στο κίνημα. Ήδη σιχαίνομαι το πλάτυνε μαλλί… μόνο μια μικρή ένσταση… “.

“Ναι; “

“Ξέρετε δε θεωρώ τον εαυτό μου πλέον μέρος της EBM κοινότητας… παίζουμε future pop… αυτός είναι ο όρος που χρησιμοποιούμε με τους VNV και τους Covenant… όποτε θα προτιμούσα να μιλάμε για future pop… “.

O Σερλοκ κούνησε καταφατικά το κεφάλι αλλά κάποια υποψία προβληματισμού φάνηκε να διαγράφεται. Σηκώθηκε απότομα από την κουνιστή του καρεκλά στην οποία είχε αφεθεί να αιωρείται καθώς ο αιθεροβάτης συνομιλητής του μιλούσε για τους ebm η future pop η όπως αλλιώς θέλετε ονομαστέ τους στροβίλους που δημιουργούσε όταν αποφάσιζε να τινάξει τον κουρνιαχτό της δημιουργικότητας του.

“Να μαντέψω τι θα μου ζητήσετε; “είπε κάπως συνωμοτικά για να προσδώσει τον απαραίτητο τόνο μυστήριου.

“Ναι… “έκανε ο Groth… αμήχανα και πάλι…

(συνεχίζεται…)

« Previous   1 2 ... 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48