Alice In Chains – Black gives way to blue

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Αντωνης Παρασκευας @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Καταρχήν επιτρέψτε μου, πριν ξεκινήσω την δισκοκριτική μου στο 4ο άλμπουμ των AiC (Alice in Chains), να κάνω μια μικρή προσωπική αποτίμηση σε ότι αφορά την μουσική σχολή που εκπροσωπούν οι AiC , αυτή του grunge. Aνήκα σε εκείνη την μερίδα των μουσικόφιλων οι οποίοι πίστευαν πως η εμφάνιση του ‘κινήματος’ της grunge/alternative (βλέπε Νirvana, Alice in Chains, Soundgarden, Smashing Pumpkins κ.α), πίσω στις αρχές της περασμένης δεκαετίας, μόνο ζημιά έκανε στον σκληρό ήχο της αγαπημένης μας rock σκηνής. Είδαμε τις πωλήσεις σπουδαίων συγκροτημάτων, που μεσουρανούσαν την δεκαετία του ’80, να πέφτουν κατακόρυφα (ιδίως του ραδιοφωνικού hard rock), παρατηρήσαμε συγκροτήματα-κλώνους του ήχου των ΄80s να ‘εξαφανίζονται ‘ εν μια νυκτί’ και γενικά να ωθούμαστε σε μια διαφορετική μουσική κατεύθυνση στοιχεία της οποίας αποτελούσαν οι δυνατοί κοινωνικοπολιτικοί στίχοι, ένας μουσικός ‘θυμός’ που μας καλούσε να συμμετέχουμε σε μια ιδιάζουσα επανάσταση και γενικά μια διαφορετική στάση ζωής και κουλτούρας απέναντι στα δρώμενα της τότε εποχής. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

In Clan… we trust [Clan Of Xymox]

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ευη Πλατιτσα @ Articles, Reviews | 2 ΣΧΟΛΙΑ

Ο τίτλος του άρθρου είναι εμπνευσμένος από τον τίτλο του νέου άλμπουμ των Clan of Xymox  In Love We Trust” που ακούγεται σε έναν ακτιβιστή σαν παράφραση του τέως αμερικανικού μονοθεϊστικού δόγματος in God we trust ή σε ένα θεοσεβούμενο σαν το προοίμιο ενός χριστιανικού ύμνου. Μάλιστα οι Clan of Xymox προβάλλουν το λογοπαίγνιο ακόμα και στον τίτλο της τωρινής περιοδείας τους  In live we trust tour χαριτολογώντας και διαφημίζοντας το πρόσφατο πόνημά τους που ολοκληρώθηκε στη νέα τους πατρίδα, τη Γερμανία, επιβεβαιώνοντας την αγάπη τους προς την ηλεκτρονική εκδοχή του gothic και την πίκρα τους για την ανέμπνευστη σκηνή  του Άμστερνταμ σύμφωνα και με τις δηλώσεις του Ronny.

Εν αρχή ήταν οι Xymox, δηλαδή η τριάδα Pieter Nooten, Ronny Moorings and Anke Wolbert,  η οποία κυκλοφόρησε το πρώτο τους EP με τίτλο “Subsequent Pleasures” ως Xymox. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Editorial #2 – Bastardised Ink

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ιωαννης Γλυκος @ Articles | 1 ΣΧΟΛΙΟ

Για κάποιο λόγο αυτή η έκφραση [Bastardised Ink] ταιριάζει πολύ με τα τεκταινόμενα της τρέχουσας περιόδου στον ευρύτερο χώρο της πολιτικής, της (δήθεν) ενημέρωσης, αλλά και γενικότερα της επικαιρότητας στη χώρα μας. Την ώρα λοιπόν που το λιγδιασμένο γυαλί του κουτιού, που κάποιοι αποκαλούν ακόμα «Τηλεόραση» (ενώ στην πραγματικότητα του ταιριάζει περισσότερο ο τίτλος «τηλετύφλωση»), οργιάζει με την πλύση εγκεφάλου που ταπεινά (sic) και μεγαλόψυχα προσφέρει στους απανταχού τηλεθεατές, την ώρα που ο έντυπος τύπος στην χώρα μας τείνει να εξαφανιστεί και να ευτελιστεί μέχρι τέλους κάτω από τα συμφέροντα που με ευλάβεια υπηρετεί (ακόμα και ορισμένα δήθεν αντικειμενικά και μη-πολιτικού-περιεχομένου Free Press έχουν ξαφνικά μπει στο τριπάκι του να διαφημίσουν συγκεκριμένες καταστάσεις / υποσχέσεις τηρώντας κι εκείνα τα δικά τους υπερπληρωμένα «συμβόλαια»…), εμείς εδώ στο LostEchoes.net επιλέγουμε Μουσική. Μουσική και Κινηματογράφο. Τόσο απλά. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

‘Netherlands’ [part 2] – ‘The Names’: Yesterday, today and tomorrow / Retrospective & review

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ευη Πλατιτσα @ Articles, Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Εφόσον κάθε πολιτιστικό παρελθόν φέρει ένα αόρατο φορτίο που αφομοιώνεται ασυναίσθητα όπως ο αέρας που αναπνέουμε, η περιήγηση στη μουσική σκηνή των Κάτω Χωρών θα συνεχιστεί και εδώ μέσα στα πλαίσια του ευρύτερου πολιτιστικού πλαισίου, όπως αυτό διαμορφώθηκε από τη συσσωρευμένη πείρα των αιώνων.

Υπάρχουν οι τέχνες του χώρου και του χρόνου. Η ζωγραφική αποσπά τις εικόνες από το χρόνο, παγώνει το χρόνο στο χώρο. Έτσι οι πίνακες του  Frans Koppelaar, σύγχρονου Ολλανδού ζωγράφου, παγώνουν το χρόνο σε ένα στιγμιότυπο αστικού τοπίου με φως και σκιά, με αποτέλεσμα μία θαμπή σύνθεση από κτίρια, εικόνες και περιγράμματα ανθρώπινων φιγούρων. Απλές απόλυτα οικείες εικόνες που συναιρούν το ορατό και το αόρατο. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ