Porcupine Tree – The incident

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Αντωνης Παρασκευας @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Τι να πρωτοπεί για τους Porcupine Tree κανείς και την ηγετική τους μουσική αστείρευτη ιδιοφυΐα του Steven Wilson. O άνθρωπος αποτελεί έναν από τους πιο χαρισματικούς και παραγωγικούς μουσικούς της σύγχρονης μουσικής ιστορίας. Κιθαρίστας, τραγουδιστής, συνθέτης και παραγωγός, με ότι κι αν καταπιαστεί αποτελεί εγγύηση, αφού η μουσική του ικανότητα αφήνει το στίγμα της. Στο νέο διπλό album των Porcupine Tree περιλαμβάνονται,στο μεν πρώτο cd, 14 συνθέσεις που ουσιαστικά είναι μία χωρισμένη σε 14 επιμέρους μέρη(! ) ενώ sτο δεύτερο cd περιέχονται 5 συνθέσεις οι οποίες και λειτουργούν ως αυθύπαρκτες και αποτελούν προιόν ομαδικής δουλειάς μιας και ο Wilson δεν ήθελε να ‘χαλάσει’ την ροή και την ατμόσφαιρα του προσωπικού ‘φιλόδοξου’ εγχειρήματός του, αυτού του πρώτου cd. Οι ηλεκτρονικές αναφορές από το προσωπικό album του Wilson είναι παρούσες, όπως και οι ακουστικές κιθάρες που συναντάμε πάντα σε κυκλοφορίες των Porcupine Tree. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

‘Netherlands’ [part 1] – Από τη χρυσή στην νέα εποχή: Μουσικές διαδρομές στις κάτω χώρες

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ευη Πλατιτσα @ Articles | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Το 1517 ο Έρασμος, Ολλανδός ουμανιστής και θεολόγος, έγραφε ότι θα ήταν ευτυχισμένος, αν ξαναέβρισκε τη νεότητά του προκειμένου να απολαύσει τη χρυσή εποχή της βορειοδυτικής Ευρώπης. Ήταν τότε που στα λιμάνια της Μπρυζ έφταναν ποικίλα εμπορικά προϊόντα, υψώνονταν επιβλητικά και λαμπρά οικοδομήματα, ενώ παράλληλα άνοιγαν νέοι ορίζοντες στα επιστημονικά πεδία και οι Κάτω Χώρες αναδεικνύονταν σε λεωφόρους πολιτισμού. Κανείς δεν αμφισβητεί την καθαρή δύναμη της Φλαμανδικής τέχνης, η οποία περιλαμβάνει τις έξοχες προσωπογραφίες του Van Eyck, την πνευματικότητα και το ρεαλισμό του Rubens, την ανατόμο διάθεση του Rembrandt, για να καταλήξει στη λεπτότητα των χρυσαφένιων χρωματισμών του Van Gogh και σε ένα πραγματικά homo universalis της εποχής μας, το Βέλγο καλλιτέχνη, Jan Fabre.  Προνομιούχοι κληρονόμοι της ευφραντικής φλόγας της Φλαμανδικής τέχνης οι σύγχρονοι καλλιτέχνες της Ολλανδίας και του Βελγίου δημιουργούν συχνά με ανατροπές άλλοτε αποδεχόμενοι ένα τολμηρό μουσικό λυρισμό και άλλοτε τροχίζοντάς τον με την αναγωγή σε καθαρές καλλιτεχνικές φόρμες, όπως συνέβη με την ομάδα De Stijl.

Ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του όχι άθικτα, αλλά μετασχηματισμένα και το Βέλγιο δε θα μπορούσε να αγνοήσει το DNA μιας τόσο ιδιαίτερης καλλιτεχνικής κληρονομιάς από το 14ο ως τον 21ο αιώνα. Οι μουσικές εκρήξεις στις αρχές των 80΄s έγινα αντιληπτές από δύο σημαντικές δισκογραφικές εταιρείες που, με έδρα το Βέλγιο, οδήγησαν στην αλλαγή της κατεστημένης τότε μουσικής ταπετσαρίας της disco και του βιρτουόζικου ροκ των 70΄s.  Oι Crammed και Les disques du crepuscule αξιοποίησαν τις κιθαριστικές και ποπ τάσεις που εξελικτικά αποκρυσταλλώθηκαν σε μουσικές πλατφόρμες και ορολογίες για την αναφορά στα 80΄s και 90΄s και το «μεταμοντέρνο» indie.

Η Crammed, με έδρα το Βέλγιο, ανέδειξε συγκροτήματα, όπως οι Bel Canto, οι Minimal Compact και οι Tuxedomoon. Οι Bel Canto, το νορβηγικό ντουέτο των Anneli Drecker και Nils Johansen αρχικά υπέγραψαν στην εν λόγω εταιρεία υιοθετώντας έναν αιθερικό κρυστάλλινο ήχο, ο οποίος σταδιακά εμπλουτίστηκε με ποπ και φολκλορικά στοιχεία. Με μικρά διαλείμματα σόλο καριέρας, οι Bel Canto εξακολουθούν να είναι ενεργοί καλλιτέχνες και με συναυλιακή παρουσία.

Ξεχωριστή περίπτωση είναι η πορεία και η δημιουργία των Minimal Compact, οι οποίοι ενσωμάτωσαν φολκλορικά στοιχεία σε ένα σκοτεινό, αρτίστικο ροκ σε μία πρώιμη εποχή, όταν οι αναμείξεις των μουσικών ειδών και οι πολυπολιτισμικές επιρροές δεν είχαν γίνει επιβεβλημένες επιλογές ενός μουσικού κατεστημένου. Οι Ισραηλινοί με την ολιγόχρονη δισκογραφική τους διαδρομή (1981 -1987) υπέγραψαν κι αυτοί στην Crammed και πήραν το βάπτισμα σε μία σειρά συνεργασιών με σημαντικούς καλλιτέχνες στο πρώτο τους και ομώνυμο ΕΡ, όπου ο Dirk Polak από τους Ολλανδούς Mecano είναι συμπαραγωγός και συμμετέχει στα κρουστά. Εξίσου άξια αναφοράς είναι η παραγωγή του Peter Principle των Tuxedomoon στο Deadly Weapons(1984) και του Colin Newman των Wire στο Raging Souls (1985), απ΄το οποίο δύο τραγούδια περιλαμβάνονται στο soundtrack της ταινίας του Wim Wenders’ Wings of Desire, καθώς και του John Fryer στο The Figure One Cuts (1987), συνεργάτη και των Cocteau Twins.

Οι Tuxedomoon, το συγκρότημα από το Σαν Φρανσίσκο που μετανάστευσε στη Ευρώπη έχοντας αφομοιώσει με προσωπικό τρόπο τις επιρροές του No Wave της Νέας Υόρκης ξεκίνησαν με ένα electro punk ήχο (Νο tears-1979) με dark-romantic στοιχεία και σταδιακά αγκάλιασαν πολλαπλά μουσικά είδη: electronics, minimal music, classical, jazz, gypsy music, pop.  Από τότε που σταμάτησαν να ηχογραφούν μαζί, το 1988, τα μέλη του συγκροτήματος ακολούθησαν σόλο καριέρα και διοχετεύτηκαν κυριολεκτικά σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης (Νέα Υόρκη, Μεξικό, Ελλάδα, Βρυξέλλες).  Ωστόσο, πρόλαβαν και έδωσαν δυο καταπληκτικές συναυλίες στο Παλλάς την ίδια μέρα το 1987 και το 1988 κυκλοφόρησε το live album “Ten Years In One Night” ηχογραφημένο σε διάφορες χώρες.

Το 1997 επανασυνδέθηκαν για να παρουσιάσουν το “Urban Leisure”,ενα μάλλον απογοητευτικό album. Ίσως οι αναζητήσεις τους και οι πειραματισμοί δεν ήταν πολύ οικείοι στα δικά μου αυτιά. Έδωσαν συναυλίες μόνο στον Λυκαβηττό, στην Ιταλία και στο Ισραήλ. Τον Μάρτιο του 2005 έδωσαν δυο συναυλίες στο San Fransisco με τον Tong. Ήταν η πρώτη φορά που τραγούδησε μαζί τους μετά από την αποχώρηση του, το 1985. Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε καλά στην Ελλάδα…

Για την εταιρεία Les disques du crepuscule και τους Νames θα ακολουθήσει ξεχωριστό αφιέρωμα, οι οποίοι παρά τα 27 χρόνια απουσίας μέχρι τον πρόσφατο νέο τους δίσκο αποδεικνύουν ότι η μουσική σκηνή του Βελγίου ήρθε για να μείνει. Μέχρι τότε μία φράση του W. H.  Auden ( Βρετανός ποιητής, 1907-1973) γυρνάει στο μυαλό μου παλινδρομώντας στις προηγούμενες δεκαετίες: «Η μουσική είναι ο καλύτερος τρόπος που έχουμε για να χωνεύουμε το χρόνο».

‘Time Machine’ issue #1 [1984]

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Αντωνης Παρασκευας @ Articles | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Καταρχήν καλό φθινόπωρο σε όλους! Μπορεί το καλοκαιράκι να μας άφησε πίσω, παρόλα αυτά όλοι εμείς στο lostechoes.net, με περίσσιο μεράκι, διάθεση και ένα αέρα ανανέωσης να μας διακατέχει, υποσχόμαστε να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας ώστε να σας κρατήσουμε συντροφιά με γνώμονα πάντα την κοινή, ανιδιοτελή μας αγάπη για την μουσική αλλά και για άλλα θέματα που θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας. Κινούμενοι σε αυτό το πνεύμα, ‘εγκαινιάζουμε’ την νέα αυτή στήλη, η οποία φιλοδοξεί να έχει μηνιαία παρουσία στο site, και έχει ως σκοπό να μας ‘ταξιδέψει’ πίσω στον χρόνο,(διαχρονικά αυτά τα ταξίδια ήταν και παραμένουν της μόδας… καημένε Αϊνστάιν!!!) κάνοντας μια μικρή και περιεκτική  ανασκόπηση στις σημαντικότερες/επιδραστικότερες μουσικές κυκλοφορίες (κυρίως από τον ευρύ χώρο της ροκ χωρίς όμως αυτό να είναι απαραιτήτως περιοριστικό) οι οποίες, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ‘σημάδεψαν’ τις εκάστοτε χρονολογικές περιόδους με τις οποίες και θα ασχοληθούμε στα πλαίσια αυτής της στήλης. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Σονέτα του Σαίξπηρ [Θέατρο]

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ευη Πλατιτσα @ Articles | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

11-9-09 : Οι συνθήκες ιδανικές και ρομαντικές για να μπει κανείς στο κλίμα αγάπης  της παράστασης. Βράδυ  με αρκετές σταγόνες βροχής, ανηφορίζοντας τη Θεμιστοκλέους φτάνω σε μια ήσυχη γωνιά, στο 104, λίγα μέτρα από την Καλλιδρομίου. Ένα  κομψό νεοκλασικό κτίριο  στεγάζει το Κέντρο Λόγου και Τέχνης  των εκδόσεων Καστανιώτη που δημιουργήθηκε για να υποστηρίξει τις προσπάθειες νέων συγγραφέων και ηθοποιών και να προσφέρει στους θεατές δραματοποιημένα  τα έργα  των αγαπημένων τους συγγραφέων. Εκεί απόλαυσα μία λιτή, χαριτωμένη, μεστή  παράσταση, σκόπιμα  ασαφή ως προς την προέλευση και κατεύθυνση  του ερωτικού πόθου, μέσα σε μία φαινομενικά άδεια σκηνή που ήταν αρκετή για να ζωντανέψουν οι στίχοι  του άγγλου ποιητή.

Οι θεατές κάθονται μεταξύ κατόπτρων και του εσωτερικού ενός δωματίου, όπου προβάλλει η Μαρία Κίτσου απορροφημένη από την ανάγνωση των σονέτων του Σαίξπηρ. Μοιάζει τόσο συγκλονισμένη από την αβρότητα  του ευγενικού αισθήματος που σαν την Κλάρα στον Καρυοθραύστη κοιμάται και ξυπνάει στον κόσμο του απόλυτου, αλλά όχι εξιδανικευμένου έρωτα. Γιατί ο έρωτας στα Σονέτα του Σαίξπηρ είναι γνήσιος, ανιδιοτελή, καθαγιασμένος με την ανθρώπινη αδυναμία και το πεπρωμένο του τέλους. Η μοναδική απαγγελία  της Κίτσου  «τρέχει» με δύναμη και ανάκατα μεταξύ των αριθμημένων σονέτων και βρίσκει τον επιμελημένο καλαίσθητο λόγο του Πέτρου Καρατζογιάννη  με τον οποίο ενώνονται και αποχωρίζονται σε μια συνεχή, ρέουσα κίνηση, ίσως καταχρηστική ενίοτε, επιμελημένη από  τον Πέτρο Γάλλια.

Η Μαρία Κίτσου  με εμφάνιση  αλλόκοτου κοκετισμού εναλλάσσεται με τον παρτενέρ της στο ρόλο του αντικειμένου του πόθου ανταλλάσσοντας  τετράστιχα και δίστιχα ερωτικής έξαρσης, σύμφωνα με την αρχιτεκτονική σύνθεση του σονέτου. Τόσο πειστικές ήταν οι συναισθηματικές δονήσεις του έρωτα που θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει το βαθούλωμα στο μάγουλο της ηθοποιού να τρεμοπαίζει  κάτω από τα εκφραστικά της μάτια. Πολλές ενδιάμεσες παύσεις έδιναν την ευκαιρία στο θεατή να ακούσει και να βιώσει τους στοχασμούς του Σαίξπηρ στο τελευταίο δίστιχο κάθε σονέτου.

Συνοψίζοντας θα έλεγα ότι η παράσταση είναι μία πραγματεία πάνω στον έρωτα τον οποίο ο Σαίξπηρ θεωρεί συγχορδία ψυχών και παροτρύνει  στη  συντροφική ένωση απέναντι στη μονάδα: «εσύ ο μονός είσαι κανένας». Αν και ο αποδέκτης στα σονέτα δεν προσδιορίζεται και τα ποιήματα αυτά αρχικά κυκλοφόρησαν στο στενό κύκλο του ποιητή, αγγίζουν με ειλικρίνεια οποιονδήποτε δε φοβάται  να αναγνωρίσει στην αγάπη έναν τόπο προς εξερεύνηση, αλλά και μία γλυκιά αυταπάτη.

Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης                                  

Σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης

Παίζουν: Μαρία Κίτσου, Πέτρος Καρατζογιάννης