NIN live @ Webster Hall , New York 23/08/09

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Χρηστος Αναγνωστου @ Reviews | 2 ΣΧΟΛΙΑ

Όλοι μας ονειρευόμαστε κάποια ξεχωριστή στιγμή στην ζωή μας. Ένα σημαντικό γεγονός που θα έχουμε να το αφηγούμαστε στο μέλλον και θα μας κάνει να νιώθουμε υπερήφανους που ήμασταν εκεί όταν συνέβη. Για κάποιους το γεγονός αυτό είναι αθλητικό για άλλους προσωπικό για εμάς μάλλον θα είναι μουσικό. Ίσως  αυτή να είναι η βραδιά που παρακολουθήσαμε τους Nine Inch Nails στην Νέα Υόρκη να παίζουν ολόκληρο το Downward Spiral για πρώτη φορά στην καριέρα τους. Και σαν να μην έφτανε αυτό το συμπλήρωσαν με άλλα 10 κομμάτια κάνοντας την διάρκεια του show τους να αγγίξει τις 2 ώρες. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Film – Persona

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Γεωργια Σακατου @ Reviews | 1 ΣΧΟΛΙΟ

Όταν ένα γκρουπ αλλάζει τραγουδιστή, η αντιμετώπιση της νέας του δουλειάς είναι σχεδόν πάντα αντίδραση μηχανική: Σύγκριση με την προηγούμενη φωνή, υπέρ ή κατά, καλύτερο ή χειρότερο; Η σύγκρισή αυτή όμως, είτε θετική είτε αρνητική, θαρρώ πως δεν ωφελεί ούτε τους απερχόμενους ούτε τους επερχόμενους. Έτσι λοιπόν προσπάθησα ν’ αποφύγω τις όποιες συγκρίσεις και να δω το Persona, τη νέα δουλειά των Film, ως ένα ξεχωριστό, αυτόνομο άλμπουμ. Και φυσικά, αποφεύγοντας την ταμπέλα «ελληνικό γκρουπ, so take it easy». Η ελληνική σκηνή δεν είναι νεόφυτη, έχει πολλές αξιόλογες στιγμές και θα ήταν άδικο και για τους καλλιτέχνες αλλά και για τους ακροατές ν’ αντιμετωπίζεται με άλλα μέτρα και σταθμά.

Τρίτο λοιπόν άλμπουμ για τους Film μετά από δύο χρόνια απουσίας. Πώς διαμορφώθηκε η τραγουδοποιία τους στο διάστημα αυτό; Οι ίδιοι στο δελτίο τύπου τους μάς λένε πως, μετά από ένα μεγάλο διάστημα πειραματισμού, κινήθηκαν σε μια διαφορετική ηχητική κατεύθυνση, με έντονες επιρροές από τα ηχοτοπία του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Με τη βοήθεια της Ιφιγένειας Atkinson και της Evira (των Abbie Gale) στα φωνητικά και του Χρήστου Λαϊνά στην παραγωγή, οι Film συνδύασαν κιθάρες, synths, πνευστά και έγχορδα και έφτιαξαν μια συλλογή τραγουδιών που άνετα μπορεί ν’ αποτελέσει soundtrack σινεφίλ κινηματογραφικής ταινίας. Και είναι μια συλλογή όπου δεν σου περνάει ούτε μία φορά από το μυαλό πως αυτό που ακούς είναι made in Greece. Απεναντίας, η σκοτεινή (πόσο χιλιοφορεμένη αυτή η λέξη, αλήθεια), αγχωμένη, κλειστοφοβική σε σημεία φύση του σε ταξιδεύει μακριά, από την early ’80s, απέναντι πλευρά του Ατλαντικού μέχρι πίσω στη γηραιά ήπειρο, για νυχτερινές εξορμήσεις στις μητροπόλεις της δυτικής Ευρώπης. Τα ταξίδια αυτά μπορεί να είναι είτε επιστροφή σ’ ένα μέρος που σήμαινε πολλά, είτε η εκπλήρωση ενός παιδικού ονείρου, είτε ένα one way ticket σε άγνωστο προορισμό. Το πρώτο κομμάτι λοιπόν του Persona, το Airbus, μού θύμισε Νέα Υόρκη κάποια φθινοπωρινή βραδιά και έχει κάτι το βροχερό, αποπνικτικά αστικό και τόσο, μα τόσο νοσταλγικό που θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται σε άλμπουμ των Interpol. Η περιπλάνηση των Film στην αμερικανική μεγαλούπολη συνεχίζεται στο δεύτερο κομμάτι, The Slip κι έπειτα το… Airbus διασχίζει πάλι τον Ατλαντικό κι επιστρέφει στην Ευρώπη, όπου και θα παραμείνει. Πρώτος σταθμός, Berlin, με ξεναγό την Ιφιγένεια Atkinson. Από εκεί οι Film θα κινηθούν δυτικά μέχρι να φτάσουν στη γηραιά Αλβιώνα (Private, TMWTS -με την Evira των Abbie Gale στα φωνητικά-, Prince). Όσοι κουράστηκαν από τα ταξίδια, ευκαιρία να κάνουν μια στάση για ένα…

…Long Coffee Break – και ξαφνικά οι Saint Etienne κυκλοφορούν ένα κομμάτι κατευθείαν από τα sessions του Tiger Bay. Και όλοι οι νοσταλγοί της αιθέριας ποπ των 90’s αναφωνούν γεμάτοι χαρά «Ιt’s about f***ing time»! Ένα από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ, που ακούγεται εξίσου άνετα το καλοκαίρι στο beach bar, παρέα με το όμορφο αγόρι/κορίτσι που έπαιζες στα κύματα αλλά και το χειμώνα, με τη βροχή να κάνει ρυάκια στους δρόμους και εσένα να κάθεσαι μόνος στο σπίτι σου, γιατί φυσικά το αγόρι/κορίτσι αυτό εξαφανίστηκε μόλις τέλειωσαν και οι διακοπές…

Το ταξίδι συνεχίζεται μέχρι το τέλος και, ενώ στα κομμάτια που ερμηνεύει ο Δημήτρης Μπόρσης υπάρχουν έντονες αναφορές στις New Wave μπάντες των 80’s, με τη χαρακτηριστική μελαγχολική, νοσταλγική, παγωμένη σχεδόν ατμόσφαιρα, σ’ εκείνα όπου τα φωνητικά αναλαμβάνουν η Ιφιγένεια Atkinson και η Evira των Abbie Gale η ατμόσφαιρα γίνεται πιο γλυκιά, πιο «καλοκαιρινή», πιο ονειροπόλα. Σκόπιμη ή όχι, η εναλλαγή αυτή αναπλάθει μ’ επιτυχία το «στερεότυπο» των παραδοσιακά αντίθετων μα αλληλοσυμπληρούμενων στοιχείων, του αρσενικού και θηλυκού.

Όλοι αυτοί οι ήχοι, οι στίχοι και οι επιρροές, σε συνδυασμό με το εξαιρετικό artwork στο εξώφυλλο και το booklet, τοποθέτησαν το Persona στις πρώτες θέσεις των προσωπικών μου ακροάσεων αυτό το καλοκαίρι –και όχι μόνο, καθώς είμαι σίγουρη πως θα ταιριάξει εξίσου και σε μουντό, βροχερό, φθινοπωρινό φόντο. Σε τελική ανάλυση, οι Film στο Persona κάνουν αυτό ακριβώς που λέει και το όνομά τους:  Μας ταξιδεύουν σε διάφορες γωνιές της Γης έτσι όπως τις έχουμε πλάσει στο μυαλό μας από το σινεμά -και όχι τον «κινηματογράφο», η λέξη «σινεμά» έχει χροιά ταξιδιάρικη, ελαφρώς νοσταλγική και αρκετά πιο μποέμικη. Τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά.

Riverside – Anno Domini high definition

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Αντωνης Παρασκευας @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Οι Πολωνοί RIVERSIDE ήταν μέχρι το ‘Αnno Domini..’ μια μπάντα, που καλώς ή κακώς, ανήκαν στην κατηγορία αυτών που λέμε ‘αναπληρωματικοί‘, όταν υπάρχουν ονόματα στο χώρο όπως οι DREAM THEATER, οι OPETH, οι RUSH, οι PORCUPINE TREE, οι PAIN OF SALVATION να μονοπωλούν την φανέλα του ‘βασικού’ παίκτη. Ε λοιπόν, με τον εν λόγω δίσκο δίνουν βροντερό παρών και θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα για ένα από τους καλύτερους δίσκους, εν έτη 2009, στο χώρο του progressive rock/metal.Το ‘Αnno Domini..’ λάμπει πραγματικά ως αυτόφωτο progressive αριστούργημα που ναι μεν μένει πιστό στις επιρροές του (βλ.παραπάνω σχήματα) αλλά συγχρόνως καταφέρνει να ηχεί φρέσκο και διαφορετικό από όλα αυτά, προκαλώντας στον ακροατή μια ποικιλία όμορφων συναισθημάτων. Ένας πλούτος ήχων που δεν διστάζει να περιπλανηθεί σε πολλά διαφορετικά μουσικά είδη και δη με αρκετά μεγάλη επιτυχία.

Όλα είναι εδώ μέσα!! Σε μόλις 44.44’’το όραμα τους καθίσταται ξεκάθαρο, οι μελωδίες στις κιθάρες, τα ατμοσφαιρικά πλήκτρα (εκτεταμένη η χρήση του hammond αυτή τη φορά αλλά και κάποια ηλεκτρονικά samples να κάνουν δειλά δειλά την εμφάνιση τους), τα ΄βουτηγμένα’ στην αγωνία φωνητικά του Duda να αναζητούν τρόπο διεξόδου από το τεχνολογικό χάος που επικρατεί στον σύγχρονο τρόπο ζωής μας. Περισσότερο πολυεπίπεδες συνθέσεις με ιντερλούδια ανάμεσα τους, αλλαγές ρυθμών και διαθέσεων με ένα σχεδόν κινηματογραφικό τρόπο που δεν είναι καν στις προθέσεις των δημιουργών τους. Πολύ πιο ενεργητικός δίσκος από τους προκατόχους του με την μπάντα να μοιάζει να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Το ‘Αnno Domini..’ μπορεί να το αποδώσει κανείς ως ένα σύμπλεγμα ήχων και εικόνων που σε καλεί να ταξιδέψεις μαζί του. Ένα ταξίδι που θέλεις να το κάνεις ξανά και ξανά. Έχουν προσθέσει νέα στοιχεία στην μουσική τους αλλά ο στόχος παραμένει ο ίδιος..μόνο ποιοτική μουσική!

Αποτελεί προσωπική μου ευχαρίστηση και δικαίωση, θα τολμούσα να προσθέσω, να παρατηρώ συγκροτήματα όπως οι RIVERSIDE, μετά από χρόνιες προσπάθειες, να αρχίζουν να τυγχάνουν μεγαλύτερης προσοχής και να λαμβάνουν μεγαλύτερης ανταπόκρισης. Οι RIVERSIDE διανύουν όχι μόνο μια πολύ γόνιμη φάση στην καριέρα τους, γεγονός που θα φανεί και στις επόμενες κυκλοφορίες τους, αλλά με τον συγκεκριμένο δίσκο φτάνουν στο καλλιτεχνικό τους peak. Αν μη τι άλλο από τις ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς έως τώρα!

Tracklist:
1. Hyperactive
2. Driven to Destruction
3. Egoist Hedonist
4. Left Out
5. Hybrid Times

Mercury Rev live, Αθήνα, 22.07.09

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ιωαννης Γλυκος @ Reviews | 1 ΣΧΟΛΙΟ

Τελικά οι Mercury Rev τι μουσική παίζουν; Μου αρέσει μερικές φορές να λαμβάνω μέρος σε τέτοιου είδους αναζητήσεις, σε τέτοιου είδους παιχνίδια που ξέρω από την αρχή ότι είναι μάταια, ότι δεν οδηγούν ποτέ σε κάποιο ασφαλές, σε κάποιο απόλυτο συμπέρασμα… Η μάλλον οδηγούν κάπου, απλά όχι εκεί που θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος στην αρχή της συγκεκριμένης “συζήτησης”. Και το συμπέρασμα αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ότι πολύ απλά δεν έχει καμία απολύτως σημασία το είδος, η κατηγορία της μουσικής που οι MR εκπροσωπούν, εφόσον αυτό που κάνουν το κάνουν προσεγγίζοντας τα όρια της τελειότητας!

Αυτά ακριβώς τα όρια προσέγγισαν οι αμερικανοί [indie rock, dream pop – κατά το Last.fm] από το Buffalo της Νέας Υόρκης στο live που έδωσαν στο Κηποθέατρο Παπάγου την περασμένη Τετάρτη. Προσωπικά δεν είχα ξαναβρεθεί στο συγκεκριμένο χώρο αλλά η εντύπωση που μου έκανε ήταν θετική καθότι σε προϊδέαζε για ένα live σχεδόν προσωπικό, για λίγους και …καλούς. Λίγοι και καλοί ήταν και αυτοί που τίμησαν με την παρουσία τους τους Rev, αφού πρέπει να αναφέρουμε ότι το θεατράκι -που έτσι κι αλλιώς είναι αρκετά μικρό- δεν γέμισε. Προφανώς ο μεγάλος αριθμός συναυλιών της συγκεκριμένης εβδομάδας δεν βοήθησε πολύ στο συγκεκριμένο θέμα.

Ο χώρος λοιπόν ήταν αρκετά διαφορετικός από ότι έχουμε συνηθίσει στην χώρα μας (όσον αφορά τα live τέτοιου είδους groups) αλλά στην πορεία αποδείχτηκε ότι ήταν απόλυτα ταιριαστός με αυτό που οι MR ήθελα και κατάφεραν να μας προσφέρουν. Τα φώτα που έπεφταν στο πίσω μέρος της σκηνής -το οποίο ήταν καταπράσινο από τα φυτά του διπλανού πάρκου- δημιουργούσαν ένα πολύ όμορφο οπτικό σκηνικό το οποίο συμπλήρωσαν και εμπλούτισαν με τον ιδανικότερο τρόπο οι μελωδίες του Jonathan Donahue και της παρέας του.

Η παρουσία του Donahue ήταν λυρικότατη και εντυπωσιακή, η επικοινωνία του με το κοινό άμεση, ενώ γενικότερα η απόδοση των μουσικών της μπάντας κυμάνθηκε σε πολύ υψηλά επίπεδα, προφανώς και με την πολύ καλή υποστήριξη του ηχολήπτη τους, που κατάφερε σε έναν σχετικά περίεργο χώρο να κρατήσει σε πολύ καλά επίπεδα τον ήχο (με εξαίρεση 1-2 κομμάτια). Το κοινό από την πλευρά του δεν αρνήθηκε την πρόσκληση της μπάντας να τη συνοδεύσει στα ονειρικά μουσικά ταξίδια της, και όλοι τελικά φύγαμε από το κηποθέατρο εντυπωσιασμένοι και κάτι παραπάνω από ευχαριστημένοι.

Ξεχώρισαν κομμάτια όπως τα Senses on Fire, Holes, The Funny Bird, The Dark is Rising, People are so Unpredictable, Goddess on a hiway, Tides of the Moon, Tonight it shows, κ.α. ενώ αξίζει να αναφέρουμε ότι προς το τέλος μεγάλο μέρος του κοινού άφησε τις θέσεις του και μαζεύτηκε ακριβώς μπροστά από τη σκηνή σε πολύ κοντινή απόσταση από τη μπάντα. Ηταν μια συναυλία με συγκρατημένες (από μένα) προσδοκίες και εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Ας ελπίσουμε οι MR να μην αποθαρρύνθηκαν από την λιγοστή παρουσία του κόσμου και να μας επισκεφθούν ξανά σύντομα σε έναν χώρο εξίσου θεατρικό και ταιριαστό στην μουσική τους ταυτότητα.