Film – Persona

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Γεωργια Σακατου @ Reviews | 1 ΣΧΟΛΙΟ

Όταν ένα γκρουπ αλλάζει τραγουδιστή, η αντιμετώπιση της νέας του δουλειάς είναι σχεδόν πάντα αντίδραση μηχανική: Σύγκριση με την προηγούμενη φωνή, υπέρ ή κατά, καλύτερο ή χειρότερο; Η σύγκρισή αυτή όμως, είτε θετική είτε αρνητική, θαρρώ πως δεν ωφελεί ούτε τους απερχόμενους ούτε τους επερχόμενους. Έτσι λοιπόν προσπάθησα ν’ αποφύγω τις όποιες συγκρίσεις και να δω το Persona, τη νέα δουλειά των Film, ως ένα ξεχωριστό, αυτόνομο άλμπουμ. Και φυσικά, αποφεύγοντας την ταμπέλα «ελληνικό γκρουπ, so take it easy». Η ελληνική σκηνή δεν είναι νεόφυτη, έχει πολλές αξιόλογες στιγμές και θα ήταν άδικο και για τους καλλιτέχνες αλλά και για τους ακροατές ν’ αντιμετωπίζεται με άλλα μέτρα και σταθμά.

Τρίτο λοιπόν άλμπουμ για τους Film μετά από δύο χρόνια απουσίας. Πώς διαμορφώθηκε η τραγουδοποιία τους στο διάστημα αυτό; Οι ίδιοι στο δελτίο τύπου τους μάς λένε πως, μετά από ένα μεγάλο διάστημα πειραματισμού, κινήθηκαν σε μια διαφορετική ηχητική κατεύθυνση, με έντονες επιρροές από τα ηχοτοπία του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Με τη βοήθεια της Ιφιγένειας Atkinson και της Evira (των Abbie Gale) στα φωνητικά και του Χρήστου Λαϊνά στην παραγωγή, οι Film συνδύασαν κιθάρες, synths, πνευστά και έγχορδα και έφτιαξαν μια συλλογή τραγουδιών που άνετα μπορεί ν’ αποτελέσει soundtrack σινεφίλ κινηματογραφικής ταινίας. Και είναι μια συλλογή όπου δεν σου περνάει ούτε μία φορά από το μυαλό πως αυτό που ακούς είναι made in Greece. Απεναντίας, η σκοτεινή (πόσο χιλιοφορεμένη αυτή η λέξη, αλήθεια), αγχωμένη, κλειστοφοβική σε σημεία φύση του σε ταξιδεύει μακριά, από την early ’80s, απέναντι πλευρά του Ατλαντικού μέχρι πίσω στη γηραιά ήπειρο, για νυχτερινές εξορμήσεις στις μητροπόλεις της δυτικής Ευρώπης. Τα ταξίδια αυτά μπορεί να είναι είτε επιστροφή σ’ ένα μέρος που σήμαινε πολλά, είτε η εκπλήρωση ενός παιδικού ονείρου, είτε ένα one way ticket σε άγνωστο προορισμό. Το πρώτο κομμάτι λοιπόν του Persona, το Airbus, μού θύμισε Νέα Υόρκη κάποια φθινοπωρινή βραδιά και έχει κάτι το βροχερό, αποπνικτικά αστικό και τόσο, μα τόσο νοσταλγικό που θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται σε άλμπουμ των Interpol. Η περιπλάνηση των Film στην αμερικανική μεγαλούπολη συνεχίζεται στο δεύτερο κομμάτι, The Slip κι έπειτα το… Airbus διασχίζει πάλι τον Ατλαντικό κι επιστρέφει στην Ευρώπη, όπου και θα παραμείνει. Πρώτος σταθμός, Berlin, με ξεναγό την Ιφιγένεια Atkinson. Από εκεί οι Film θα κινηθούν δυτικά μέχρι να φτάσουν στη γηραιά Αλβιώνα (Private, TMWTS -με την Evira των Abbie Gale στα φωνητικά-, Prince). Όσοι κουράστηκαν από τα ταξίδια, ευκαιρία να κάνουν μια στάση για ένα…

…Long Coffee Break – και ξαφνικά οι Saint Etienne κυκλοφορούν ένα κομμάτι κατευθείαν από τα sessions του Tiger Bay. Και όλοι οι νοσταλγοί της αιθέριας ποπ των 90’s αναφωνούν γεμάτοι χαρά «Ιt’s about f***ing time»! Ένα από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ, που ακούγεται εξίσου άνετα το καλοκαίρι στο beach bar, παρέα με το όμορφο αγόρι/κορίτσι που έπαιζες στα κύματα αλλά και το χειμώνα, με τη βροχή να κάνει ρυάκια στους δρόμους και εσένα να κάθεσαι μόνος στο σπίτι σου, γιατί φυσικά το αγόρι/κορίτσι αυτό εξαφανίστηκε μόλις τέλειωσαν και οι διακοπές…

Το ταξίδι συνεχίζεται μέχρι το τέλος και, ενώ στα κομμάτια που ερμηνεύει ο Δημήτρης Μπόρσης υπάρχουν έντονες αναφορές στις New Wave μπάντες των 80’s, με τη χαρακτηριστική μελαγχολική, νοσταλγική, παγωμένη σχεδόν ατμόσφαιρα, σ’ εκείνα όπου τα φωνητικά αναλαμβάνουν η Ιφιγένεια Atkinson και η Evira των Abbie Gale η ατμόσφαιρα γίνεται πιο γλυκιά, πιο «καλοκαιρινή», πιο ονειροπόλα. Σκόπιμη ή όχι, η εναλλαγή αυτή αναπλάθει μ’ επιτυχία το «στερεότυπο» των παραδοσιακά αντίθετων μα αλληλοσυμπληρούμενων στοιχείων, του αρσενικού και θηλυκού.

Όλοι αυτοί οι ήχοι, οι στίχοι και οι επιρροές, σε συνδυασμό με το εξαιρετικό artwork στο εξώφυλλο και το booklet, τοποθέτησαν το Persona στις πρώτες θέσεις των προσωπικών μου ακροάσεων αυτό το καλοκαίρι –και όχι μόνο, καθώς είμαι σίγουρη πως θα ταιριάξει εξίσου και σε μουντό, βροχερό, φθινοπωρινό φόντο. Σε τελική ανάλυση, οι Film στο Persona κάνουν αυτό ακριβώς που λέει και το όνομά τους:  Μας ταξιδεύουν σε διάφορες γωνιές της Γης έτσι όπως τις έχουμε πλάσει στο μυαλό μας από το σινεμά -και όχι τον «κινηματογράφο», η λέξη «σινεμά» έχει χροιά ταξιδιάρικη, ελαφρώς νοσταλγική και αρκετά πιο μποέμικη. Τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά.

Riverside – Anno Domini high definition

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Αντωνης Παρασκευας @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Οι Πολωνοί RIVERSIDE ήταν μέχρι το ‘Αnno Domini..’ μια μπάντα, που καλώς ή κακώς, ανήκαν στην κατηγορία αυτών που λέμε ‘αναπληρωματικοί‘, όταν υπάρχουν ονόματα στο χώρο όπως οι DREAM THEATER, οι OPETH, οι RUSH, οι PORCUPINE TREE, οι PAIN OF SALVATION να μονοπωλούν την φανέλα του ‘βασικού’ παίκτη. Ε λοιπόν, με τον εν λόγω δίσκο δίνουν βροντερό παρών και θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα για ένα από τους καλύτερους δίσκους, εν έτη 2009, στο χώρο του progressive rock/metal.Το ‘Αnno Domini..’ λάμπει πραγματικά ως αυτόφωτο progressive αριστούργημα που ναι μεν μένει πιστό στις επιρροές του (βλ.παραπάνω σχήματα) αλλά συγχρόνως καταφέρνει να ηχεί φρέσκο και διαφορετικό από όλα αυτά, προκαλώντας στον ακροατή μια ποικιλία όμορφων συναισθημάτων. Ένας πλούτος ήχων που δεν διστάζει να περιπλανηθεί σε πολλά διαφορετικά μουσικά είδη και δη με αρκετά μεγάλη επιτυχία.

Όλα είναι εδώ μέσα!! Σε μόλις 44.44’’το όραμα τους καθίσταται ξεκάθαρο, οι μελωδίες στις κιθάρες, τα ατμοσφαιρικά πλήκτρα (εκτεταμένη η χρήση του hammond αυτή τη φορά αλλά και κάποια ηλεκτρονικά samples να κάνουν δειλά δειλά την εμφάνιση τους), τα ΄βουτηγμένα’ στην αγωνία φωνητικά του Duda να αναζητούν τρόπο διεξόδου από το τεχνολογικό χάος που επικρατεί στον σύγχρονο τρόπο ζωής μας. Περισσότερο πολυεπίπεδες συνθέσεις με ιντερλούδια ανάμεσα τους, αλλαγές ρυθμών και διαθέσεων με ένα σχεδόν κινηματογραφικό τρόπο που δεν είναι καν στις προθέσεις των δημιουργών τους. Πολύ πιο ενεργητικός δίσκος από τους προκατόχους του με την μπάντα να μοιάζει να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Το ‘Αnno Domini..’ μπορεί να το αποδώσει κανείς ως ένα σύμπλεγμα ήχων και εικόνων που σε καλεί να ταξιδέψεις μαζί του. Ένα ταξίδι που θέλεις να το κάνεις ξανά και ξανά. Έχουν προσθέσει νέα στοιχεία στην μουσική τους αλλά ο στόχος παραμένει ο ίδιος..μόνο ποιοτική μουσική!

Αποτελεί προσωπική μου ευχαρίστηση και δικαίωση, θα τολμούσα να προσθέσω, να παρατηρώ συγκροτήματα όπως οι RIVERSIDE, μετά από χρόνιες προσπάθειες, να αρχίζουν να τυγχάνουν μεγαλύτερης προσοχής και να λαμβάνουν μεγαλύτερης ανταπόκρισης. Οι RIVERSIDE διανύουν όχι μόνο μια πολύ γόνιμη φάση στην καριέρα τους, γεγονός που θα φανεί και στις επόμενες κυκλοφορίες τους, αλλά με τον συγκεκριμένο δίσκο φτάνουν στο καλλιτεχνικό τους peak. Αν μη τι άλλο από τις ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς έως τώρα!

Tracklist:
1. Hyperactive
2. Driven to Destruction
3. Egoist Hedonist
4. Left Out
5. Hybrid Times

Moby – Wait For Me

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Αντωνης Παρασκευας @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Είναι χρόνια τώρα που ο δημοφιλής καλλιτέχνης επαναλαμβάνει το, πετυχημένο κατά τα άλλα, ίδιο σενάριο, αυτό του ‘Play’. Άλλες φορές με επιτυχία, αφήνοντας πολύ ωραία τραγούδια ως παρακαταθήκη, μα κατά κύριο λόγο, σύμφωνα με την ταπεινή μου γνώμη, οι δουλειές του άφηναν μία γεύση που θα την χαρακτήριζα «μια από τα ίδια». Το ‘Wait for me’ έρχεται να αλλάξει αυτό το σκηνικό διότι αποτελεί για μένα μια νέα ολοκληρωμένη πρόταση ενώ συγχρόνως φέρνει φαρδιά πλατιά την μουσική υπογραφή του καλλιτέχνη. Xαρακτηριστική εξάλλου είναι και η δήλωση του Moby σχολιάζοντας το εν λόγω άλμπουμ: ‘Σε αυτή τη δουλειά ήθελα να κάνω κάτι που αγαπώ, χωρίς να ανησυχώ για τον αντίκτυπο που θα έχει στην αγορά. Το αποτέλεσμα είναι ένας πιο ήρεμος, μελωδικός και προσωπικός δίσκος, περισσότερο από κάθε άλλον στο παρελθόν.’

Έτσι αν το περσυνό κεφάτο ‘Last Night’ ήταν μια ‘ερωτική’ επιστολή στην disco σκηνή της Νέας Υόρκης, το ‘Wait for me’ είναι το ακριβώς αντίθετο, μια ηχητική αποτύπωση της μελαγχολίας, της αποξένωσης και της ‘μουντάδας’ που προκαλεί αυτή η πόλη. Χαρακτηριστικό είναι πως σε ολόκληρο το δίσκο δεν θα βρούμε ούτε ένα ‘φωτεινό’ κομμάτι. Επίσης χαρακτηριστικό του νέου δίσκου είναι και η οργανική προσέγγιση που ακολουθεί ο Moby αυτή την φορά. Όχι ότι απαλλάσσεται από τον ηλεκτρονικό του ήχο, απλά εδώ τον βάζει σε δεύτερη μοίρα, προσπαθώντας να δώσει στα τραγούδια μια πιο φυσική διάσταση, ώστε να δηλώσει μουσικά το ύφος που θέλει να καταδείξει με την παρούσα δουλειά. Γνωρίζοντας τις περιορισμένες φωνητικές του ικανότητες, παραδίδει ξανά το μικρόφωνο σε ορισμένες φίλες του, αφήνοντας μόνο για τον εαυτό του το πολύ όμορφο ‘Mistake’ που ξεχωρίζει από την αρχή με τα βιολιά στο φόντο και σε πρώτο πλάνο τοποθετεί την κιθάρα και τα ντραμς.

Πέρα από το ’Mistake’ και το ’Ηope is gone’ που θυμίζει ελαφρώς Portishead, άλλες δυνατές στιγμές του δίσκου αποτελούν το ’Pale horses’, ένα ‘κολλητικό’ ήπιο κομμάτι με γυναικεία φωνητικά, το ορχηστρωτικό ‘Shot in the back of the head’ το οποίο αναδύει μια αυθεντική μελαγχολία (σκηνοθετημένο από τον David Lynch παρακαλώ..!) καθώς και το ‘Study wars’. Ένσταση μου τα πολλά ορχηστρικά κομμάτια του δίσκου τα οποία θα έλεγα πως προσφέρονται περισσότερο για μουσικό χαλί παρά για προσεκτικές ακροάσεις.

Το ‘Wait for me’ μπορεί να μην είναι καλύτερο από το κορυφαίο ‘Play’, αποτελεί όμως μια ακόμη απόδειξη πως ο Moby πράττει ακριβώς αυτό που θέλει χωρίς να προσπαθεί να ανταποκριθεί και να ικανοποιήσει τα γούστα κανενός. Ούτε στα κλαμπ θα ακουστεί, ούτε τα ραδιόφωνα θα μονοπωλήσει, ένας δίσκος ‘παλικαρίσιος’ θα έλεγα γιατί εκφράζει την άρνηση του καλλιτέχνη να ακολουθήσει την πεπατημένη οδό.

Tracklist

01. Division
02. Pale Horses
03. Shot in the Back of the Head
04. Study War
05. Walk With Me
06. Stock Radio
07. Mistake
08. Scream Pilots
09. JLTF 1
10. JLTF
11. A Seated Night
12. Wait for ME
13. Hope Is Gone
14. Ghost Return
15. Slow Light
16. Isolate

Nine Inch Nails / Jane’s Addiction live – Θέατρο Βράχων – 20.07.2009

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Χρηστος Αναγνωστου @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Για μία ακόμη φορά πριν από μια συναυλία έβαλα στο Playstation το Guitar Hero. Παίζοντας εναλλάξ κιθάρα και μπάσο στο Mountain Song σε κάνει να καταλάβεις γιατί οι Jane’s Addiction όρισαν τον ήχο τουλάχιστον ενός μουσικού ρεύματος. Η ιδέα ότι θα τους βλέπαμε ζωντανά σε λίγες ώρες έφερνε έναν ενθουσιασμό παράλληλα με αμηχανία. Μαζί με τους NIN σε διαφορετικά μουσικά μονοπάτια αλλά παράλληλες μουσικές πορείες ως συγκροτήματα μας είχαν συντροφεύσει σε αρκετές στιγμές στην ζωή μας. Ελπίζαμε απλά να μην μας διαψεύσουν απόψε, γιατί για το να μας απογοήτευαν το έβλεπα δύσκολο.

Ο Alec Empire έφυγε από την σκηνή πριν καλά- καλά προλάβουμε να τον δούμε, ο χώρος είχε κόσμο αλλά ήμασταν πολύ άνετα, οι κερκίδες μας περίμεναν ζεστές και οι μπύρες κρύες και κάπου εκεί ξεχάσαμε τα πάντα. Μια ψηλόλιγνη φιγούρα εμφανίστηκε στην σκηνή. Δεν τον είχαμε ξαναδεί ποτέ από τόσο κοντά αλλά μας ήταν τόσο γνώριμος που δεν χρειάστηκε ζέσταμα το πράγμα. Μια τόσο θερμή μέρα άλλωστε ήταν ότι πρέπει να πάμε “Up the Beach”. O Farrell δεν κάθετε ούτε λεπτό, με δυο απαστράπτοντα περιβραχιόνια και μια see-through μπλουζίτσα που καταλήγει σε κρόσσια σαν μίνι φουστίτσα πάνω από το παντελόνι του τραγουδά για “Whores” και κάτι που “Aint No Right”. Δίπλα του στέκεται αντάξια ο (classic) ημίγυμνος Navarro όπου με την κιθάρα του μας ταξιδεύει στα ερωτικά σόλο του “Three Days”.

Κάπου εκεί λύνονται και οριστικά τα προβλήματα του μπασίστα Avery και ξεχύνονται άνετα πλέον στο “Mountain Song” και στο “Been Caught Stealing” όπου έχουμε και το πρώτο ανακάτεμα του κοινού όχι όμως και τόσο μεγάλο γιατί η ηλικία στις πρώτες γραμμές είναι πάνω από -αντα και δεν βοηθάει. Λίγο πριν το Summertime Rolls έχουμε μια χαλάρωση. Έχει νυχτώσει πλέον και ο Perry δίνει το σύνθημα “No more Yanni!” μετά από αυτό στο “Stop” σταματημό δεν έχει και αυτός και ο κόσμος. Μιας και πλέον έχει κατέβει και τραγουδάει μέσα από το κοινό. Μας λέει μια μπερδεμένη ιστορία για το ΌΧΙ και τους ναζί και κοιτάει κάτω από το κιλτ του drummer υπό τους ήχους των ηλεκτροακουστικών οργάνων στο “Jane Says”. Κάποιοι θα ήθελαν δουν και την γυναίκα του επί σκηνής εμείς και από κάτω που την είδαμε μας έφτασε…

Το post στο Twitter για την έναρξη του live των Nine Inch Nails πρέπει να καθυστέρησε τουλάχιστον 10 λεπτά. Ο λόγος; Δεν θέλαμε να χάσουμε τίποτα από αυτά που συνέβαιναν επί σκηνής. Το τρίο του “Terrible Lie”, “Discipline”  και “March of the Pigs” ήταν σαν μία διεστραμμένη σεξουαλική εμπειρία από την οποία θες να ξεκολλήσεις γιατί υποφέρεις αλλά δεν μπορείς. Ο ήχος απόψε ήταν απίστευτος , ένα παιδί από την παρέα αναφώνησε “Αυτοί παίζουν σαν να είναι σε studio” και όντως ίσχυε κάτι τέτοιο χωρίς όμως να έχουμε με τίποτα απλή αναπαραγωγή τον κομματιών . Η μπάντα ήταν εκεί μπορεί ο Reznor να  μιλούσε σχεδόν ελάχιστα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν εντυπωσιακή η εμφάνιση του. Κάτω από άπειρους προβολείς ήταν η περσόνα της βραδιάς με τον Finck να του κλέβει διακριτικά στιγμές δόξας. Θυμηθήκαμε παλιά κομμάτια όπως το “Burn” από το soundtrack του Natural Born Killers και ακούσαμε και άλλα πολύ πιο άγνωστα όπως το “Non Entity”.

H αλήθεια είναι ότι αν και μέρος του κοινού δεν ήξερε τα κομμάτια δεν είχαμε τα γνωστά παράπονα και τύπους να φωνάζουν επίμονα για κομμάτια. Ως αποζημίωση είχαμε ένα από τα δυνατότερα κλεισίματα συναυλίας ever αρχικά με το νεότερο “Survivalism” και ταξιδεύοντας πίσω στο χρόνο με τα “The Hand That Feeds” , “Head Like A Hole” (με όλο το θέατρο να ουρλιάζει το ρεφρέν) και μια πληγωμένη μπαλάντα που “Hurt” όλοι μαζί. Σίγουρα ο Reznor είναι έμπορας αλλά παράλληλα είναι και διάνοια στις μουσικές του συνθέσεις αλλά και μεγάλος performer! Η αποψινή βραδιά ανήκε στην γενιά των 90s στα παιδιά που μεγάλωσαν με 01 και Ρόδον FM και για μία ακόμη φορά ήμασταν και εμείς εκεί.

Photos by: Anna Kweskin