[Live Review] Clan of Xymox | In The Nursery | Kan Kan live – Αθήνα 11.10.09

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Lost Echoes Team @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

In The Nursery | κείμενο: Χρήστος Αναγνώστου.

Το Κύτταρο είναι ένας χώρος που ίσως κάποιοι από εσάς δεν έχουν επισκεφθεί ακόμη οπότε θα αφιερώσουμε δυο λόγια για την περιγραφή της παρούσας κατάστασης. Είναι περίπου μισό σε μέγεθός από το Gagarin και διπλάσιο από το Αν. Ανακαινισμένο πλήρως σερβίρει μπύρα σε μπουκάλι στο μπαρ, έχει πολύ καλό εξαερισμό και με ατμόσφαιρα περισσότερο club παρά συναυλιακού χώρου σε προϊδεάζει πολύ θετικά. Η αλήθεια είναι ότι με τον ήχο απόψε είχαμε κάποια θέματα όπως θα διαβάσετε παρακάτω αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι φταίει η ηχητική του χώρου για κάτι τέτοιο. Τέλος το γεγονός ότι η πληρότητα ήταν 80 και όχι 100% βοήθησε ιδιαίτερα στο να απολαύσουμε την βραδιά. Τέλος κάτι που πρέπει να σημειωθεί για την αποψινή διοργάνωση ήταν ότι οι εναλλαγές ανάμεσα στα σχήματα ήταν σύντομες (15 λεπτά το πολύ) το οποίο βοήθησε πάρα πολύ τον κόσμο να μην βαρεθεί/κουραστεί στο ενδιάμεσο. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

NIN live @ Webster Hall , New York 23/08/09

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Χρηστος Αναγνωστου @ Reviews | 2 ΣΧΟΛΙΑ

Όλοι μας ονειρευόμαστε κάποια ξεχωριστή στιγμή στην ζωή μας. Ένα σημαντικό γεγονός που θα έχουμε να το αφηγούμαστε στο μέλλον και θα μας κάνει να νιώθουμε υπερήφανους που ήμασταν εκεί όταν συνέβη. Για κάποιους το γεγονός αυτό είναι αθλητικό για άλλους προσωπικό για εμάς μάλλον θα είναι μουσικό. Ίσως  αυτή να είναι η βραδιά που παρακολουθήσαμε τους Nine Inch Nails στην Νέα Υόρκη να παίζουν ολόκληρο το Downward Spiral για πρώτη φορά στην καριέρα τους. Και σαν να μην έφτανε αυτό το συμπλήρωσαν με άλλα 10 κομμάτια κάνοντας την διάρκεια του show τους να αγγίξει τις 2 ώρες. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Mercury Rev live, Αθήνα, 22.07.09

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ιωαννης Γλυκος @ Reviews | 1 ΣΧΟΛΙΟ

Τελικά οι Mercury Rev τι μουσική παίζουν; Μου αρέσει μερικές φορές να λαμβάνω μέρος σε τέτοιου είδους αναζητήσεις, σε τέτοιου είδους παιχνίδια που ξέρω από την αρχή ότι είναι μάταια, ότι δεν οδηγούν ποτέ σε κάποιο ασφαλές, σε κάποιο απόλυτο συμπέρασμα… Η μάλλον οδηγούν κάπου, απλά όχι εκεί που θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος στην αρχή της συγκεκριμένης “συζήτησης”. Και το συμπέρασμα αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ότι πολύ απλά δεν έχει καμία απολύτως σημασία το είδος, η κατηγορία της μουσικής που οι MR εκπροσωπούν, εφόσον αυτό που κάνουν το κάνουν προσεγγίζοντας τα όρια της τελειότητας!

Αυτά ακριβώς τα όρια προσέγγισαν οι αμερικανοί [indie rock, dream pop – κατά το Last.fm] από το Buffalo της Νέας Υόρκης στο live που έδωσαν στο Κηποθέατρο Παπάγου την περασμένη Τετάρτη. Προσωπικά δεν είχα ξαναβρεθεί στο συγκεκριμένο χώρο αλλά η εντύπωση που μου έκανε ήταν θετική καθότι σε προϊδέαζε για ένα live σχεδόν προσωπικό, για λίγους και …καλούς. Λίγοι και καλοί ήταν και αυτοί που τίμησαν με την παρουσία τους τους Rev, αφού πρέπει να αναφέρουμε ότι το θεατράκι -που έτσι κι αλλιώς είναι αρκετά μικρό- δεν γέμισε. Προφανώς ο μεγάλος αριθμός συναυλιών της συγκεκριμένης εβδομάδας δεν βοήθησε πολύ στο συγκεκριμένο θέμα.

Ο χώρος λοιπόν ήταν αρκετά διαφορετικός από ότι έχουμε συνηθίσει στην χώρα μας (όσον αφορά τα live τέτοιου είδους groups) αλλά στην πορεία αποδείχτηκε ότι ήταν απόλυτα ταιριαστός με αυτό που οι MR ήθελα και κατάφεραν να μας προσφέρουν. Τα φώτα που έπεφταν στο πίσω μέρος της σκηνής -το οποίο ήταν καταπράσινο από τα φυτά του διπλανού πάρκου- δημιουργούσαν ένα πολύ όμορφο οπτικό σκηνικό το οποίο συμπλήρωσαν και εμπλούτισαν με τον ιδανικότερο τρόπο οι μελωδίες του Jonathan Donahue και της παρέας του.

Η παρουσία του Donahue ήταν λυρικότατη και εντυπωσιακή, η επικοινωνία του με το κοινό άμεση, ενώ γενικότερα η απόδοση των μουσικών της μπάντας κυμάνθηκε σε πολύ υψηλά επίπεδα, προφανώς και με την πολύ καλή υποστήριξη του ηχολήπτη τους, που κατάφερε σε έναν σχετικά περίεργο χώρο να κρατήσει σε πολύ καλά επίπεδα τον ήχο (με εξαίρεση 1-2 κομμάτια). Το κοινό από την πλευρά του δεν αρνήθηκε την πρόσκληση της μπάντας να τη συνοδεύσει στα ονειρικά μουσικά ταξίδια της, και όλοι τελικά φύγαμε από το κηποθέατρο εντυπωσιασμένοι και κάτι παραπάνω από ευχαριστημένοι.

Ξεχώρισαν κομμάτια όπως τα Senses on Fire, Holes, The Funny Bird, The Dark is Rising, People are so Unpredictable, Goddess on a hiway, Tides of the Moon, Tonight it shows, κ.α. ενώ αξίζει να αναφέρουμε ότι προς το τέλος μεγάλο μέρος του κοινού άφησε τις θέσεις του και μαζεύτηκε ακριβώς μπροστά από τη σκηνή σε πολύ κοντινή απόσταση από τη μπάντα. Ηταν μια συναυλία με συγκρατημένες (από μένα) προσδοκίες και εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Ας ελπίσουμε οι MR να μην αποθαρρύνθηκαν από την λιγοστή παρουσία του κόσμου και να μας επισκεφθούν ξανά σύντομα σε έναν χώρο εξίσου θεατρικό και ταιριαστό στην μουσική τους ταυτότητα.


Nine Inch Nails / Jane’s Addiction live – Θέατρο Βράχων – 20.07.2009

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Χρηστος Αναγνωστου @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Για μία ακόμη φορά πριν από μια συναυλία έβαλα στο Playstation το Guitar Hero. Παίζοντας εναλλάξ κιθάρα και μπάσο στο Mountain Song σε κάνει να καταλάβεις γιατί οι Jane’s Addiction όρισαν τον ήχο τουλάχιστον ενός μουσικού ρεύματος. Η ιδέα ότι θα τους βλέπαμε ζωντανά σε λίγες ώρες έφερνε έναν ενθουσιασμό παράλληλα με αμηχανία. Μαζί με τους NIN σε διαφορετικά μουσικά μονοπάτια αλλά παράλληλες μουσικές πορείες ως συγκροτήματα μας είχαν συντροφεύσει σε αρκετές στιγμές στην ζωή μας. Ελπίζαμε απλά να μην μας διαψεύσουν απόψε, γιατί για το να μας απογοήτευαν το έβλεπα δύσκολο.

Ο Alec Empire έφυγε από την σκηνή πριν καλά- καλά προλάβουμε να τον δούμε, ο χώρος είχε κόσμο αλλά ήμασταν πολύ άνετα, οι κερκίδες μας περίμεναν ζεστές και οι μπύρες κρύες και κάπου εκεί ξεχάσαμε τα πάντα. Μια ψηλόλιγνη φιγούρα εμφανίστηκε στην σκηνή. Δεν τον είχαμε ξαναδεί ποτέ από τόσο κοντά αλλά μας ήταν τόσο γνώριμος που δεν χρειάστηκε ζέσταμα το πράγμα. Μια τόσο θερμή μέρα άλλωστε ήταν ότι πρέπει να πάμε “Up the Beach”. O Farrell δεν κάθετε ούτε λεπτό, με δυο απαστράπτοντα περιβραχιόνια και μια see-through μπλουζίτσα που καταλήγει σε κρόσσια σαν μίνι φουστίτσα πάνω από το παντελόνι του τραγουδά για “Whores” και κάτι που “Aint No Right”. Δίπλα του στέκεται αντάξια ο (classic) ημίγυμνος Navarro όπου με την κιθάρα του μας ταξιδεύει στα ερωτικά σόλο του “Three Days”.

Κάπου εκεί λύνονται και οριστικά τα προβλήματα του μπασίστα Avery και ξεχύνονται άνετα πλέον στο “Mountain Song” και στο “Been Caught Stealing” όπου έχουμε και το πρώτο ανακάτεμα του κοινού όχι όμως και τόσο μεγάλο γιατί η ηλικία στις πρώτες γραμμές είναι πάνω από -αντα και δεν βοηθάει. Λίγο πριν το Summertime Rolls έχουμε μια χαλάρωση. Έχει νυχτώσει πλέον και ο Perry δίνει το σύνθημα “No more Yanni!” μετά από αυτό στο “Stop” σταματημό δεν έχει και αυτός και ο κόσμος. Μιας και πλέον έχει κατέβει και τραγουδάει μέσα από το κοινό. Μας λέει μια μπερδεμένη ιστορία για το ΌΧΙ και τους ναζί και κοιτάει κάτω από το κιλτ του drummer υπό τους ήχους των ηλεκτροακουστικών οργάνων στο “Jane Says”. Κάποιοι θα ήθελαν δουν και την γυναίκα του επί σκηνής εμείς και από κάτω που την είδαμε μας έφτασε…

Το post στο Twitter για την έναρξη του live των Nine Inch Nails πρέπει να καθυστέρησε τουλάχιστον 10 λεπτά. Ο λόγος; Δεν θέλαμε να χάσουμε τίποτα από αυτά που συνέβαιναν επί σκηνής. Το τρίο του “Terrible Lie”, “Discipline”  και “March of the Pigs” ήταν σαν μία διεστραμμένη σεξουαλική εμπειρία από την οποία θες να ξεκολλήσεις γιατί υποφέρεις αλλά δεν μπορείς. Ο ήχος απόψε ήταν απίστευτος , ένα παιδί από την παρέα αναφώνησε “Αυτοί παίζουν σαν να είναι σε studio” και όντως ίσχυε κάτι τέτοιο χωρίς όμως να έχουμε με τίποτα απλή αναπαραγωγή τον κομματιών . Η μπάντα ήταν εκεί μπορεί ο Reznor να  μιλούσε σχεδόν ελάχιστα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν εντυπωσιακή η εμφάνιση του. Κάτω από άπειρους προβολείς ήταν η περσόνα της βραδιάς με τον Finck να του κλέβει διακριτικά στιγμές δόξας. Θυμηθήκαμε παλιά κομμάτια όπως το “Burn” από το soundtrack του Natural Born Killers και ακούσαμε και άλλα πολύ πιο άγνωστα όπως το “Non Entity”.

H αλήθεια είναι ότι αν και μέρος του κοινού δεν ήξερε τα κομμάτια δεν είχαμε τα γνωστά παράπονα και τύπους να φωνάζουν επίμονα για κομμάτια. Ως αποζημίωση είχαμε ένα από τα δυνατότερα κλεισίματα συναυλίας ever αρχικά με το νεότερο “Survivalism” και ταξιδεύοντας πίσω στο χρόνο με τα “The Hand That Feeds” , “Head Like A Hole” (με όλο το θέατρο να ουρλιάζει το ρεφρέν) και μια πληγωμένη μπαλάντα που “Hurt” όλοι μαζί. Σίγουρα ο Reznor είναι έμπορας αλλά παράλληλα είναι και διάνοια στις μουσικές του συνθέσεις αλλά και μεγάλος performer! Η αποψινή βραδιά ανήκε στην γενιά των 90s στα παιδιά που μεγάλωσαν με 01 και Ρόδον FM και για μία ακόμη φορά ήμασταν και εμείς εκεί.

Photos by: Anna Kweskin

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11   Next »