[Live Review] Clan of Xymox | In The Nursery | Kan Kan live – Αθήνα 11.10.09

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Lost Echoes Team @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

In The Nursery | κείμενο: Χρήστος Αναγνώστου.

Το Κύτταρο είναι ένας χώρος που ίσως κάποιοι από εσάς δεν έχουν επισκεφθεί ακόμη οπότε θα αφιερώσουμε δυο λόγια για την περιγραφή της παρούσας κατάστασης. Είναι περίπου μισό σε μέγεθός από το Gagarin και διπλάσιο από το Αν. Ανακαινισμένο πλήρως σερβίρει μπύρα σε μπουκάλι στο μπαρ, έχει πολύ καλό εξαερισμό και με ατμόσφαιρα περισσότερο club παρά συναυλιακού χώρου σε προϊδεάζει πολύ θετικά. Η αλήθεια είναι ότι με τον ήχο απόψε είχαμε κάποια θέματα όπως θα διαβάσετε παρακάτω αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι φταίει η ηχητική του χώρου για κάτι τέτοιο. Τέλος το γεγονός ότι η πληρότητα ήταν 80 και όχι 100% βοήθησε ιδιαίτερα στο να απολαύσουμε την βραδιά. Τέλος κάτι που πρέπει να σημειωθεί για την αποψινή διοργάνωση ήταν ότι οι εναλλαγές ανάμεσα στα σχήματα ήταν σύντομες (15 λεπτά το πολύ) το οποίο βοήθησε πάρα πολύ τον κόσμο να μην βαρεθεί/κουραστεί στο ενδιάμεσο. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

NIN live @ Webster Hall , New York 23/08/09

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Χρηστος Αναγνωστου @ Reviews | 2 ΣΧΟΛΙΑ

Όλοι μας ονειρευόμαστε κάποια ξεχωριστή στιγμή στην ζωή μας. Ένα σημαντικό γεγονός που θα έχουμε να το αφηγούμαστε στο μέλλον και θα μας κάνει να νιώθουμε υπερήφανους που ήμασταν εκεί όταν συνέβη. Για κάποιους το γεγονός αυτό είναι αθλητικό για άλλους προσωπικό για εμάς μάλλον θα είναι μουσικό. Ίσως  αυτή να είναι η βραδιά που παρακολουθήσαμε τους Nine Inch Nails στην Νέα Υόρκη να παίζουν ολόκληρο το Downward Spiral για πρώτη φορά στην καριέρα τους. Και σαν να μην έφτανε αυτό το συμπλήρωσαν με άλλα 10 κομμάτια κάνοντας την διάρκεια του show τους να αγγίξει τις 2 ώρες. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Nine Inch Nails / Jane’s Addiction live – Θέατρο Βράχων – 20.07.2009

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Χρηστος Αναγνωστου @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Για μία ακόμη φορά πριν από μια συναυλία έβαλα στο Playstation το Guitar Hero. Παίζοντας εναλλάξ κιθάρα και μπάσο στο Mountain Song σε κάνει να καταλάβεις γιατί οι Jane’s Addiction όρισαν τον ήχο τουλάχιστον ενός μουσικού ρεύματος. Η ιδέα ότι θα τους βλέπαμε ζωντανά σε λίγες ώρες έφερνε έναν ενθουσιασμό παράλληλα με αμηχανία. Μαζί με τους NIN σε διαφορετικά μουσικά μονοπάτια αλλά παράλληλες μουσικές πορείες ως συγκροτήματα μας είχαν συντροφεύσει σε αρκετές στιγμές στην ζωή μας. Ελπίζαμε απλά να μην μας διαψεύσουν απόψε, γιατί για το να μας απογοήτευαν το έβλεπα δύσκολο.

Ο Alec Empire έφυγε από την σκηνή πριν καλά- καλά προλάβουμε να τον δούμε, ο χώρος είχε κόσμο αλλά ήμασταν πολύ άνετα, οι κερκίδες μας περίμεναν ζεστές και οι μπύρες κρύες και κάπου εκεί ξεχάσαμε τα πάντα. Μια ψηλόλιγνη φιγούρα εμφανίστηκε στην σκηνή. Δεν τον είχαμε ξαναδεί ποτέ από τόσο κοντά αλλά μας ήταν τόσο γνώριμος που δεν χρειάστηκε ζέσταμα το πράγμα. Μια τόσο θερμή μέρα άλλωστε ήταν ότι πρέπει να πάμε “Up the Beach”. O Farrell δεν κάθετε ούτε λεπτό, με δυο απαστράπτοντα περιβραχιόνια και μια see-through μπλουζίτσα που καταλήγει σε κρόσσια σαν μίνι φουστίτσα πάνω από το παντελόνι του τραγουδά για “Whores” και κάτι που “Aint No Right”. Δίπλα του στέκεται αντάξια ο (classic) ημίγυμνος Navarro όπου με την κιθάρα του μας ταξιδεύει στα ερωτικά σόλο του “Three Days”.

Κάπου εκεί λύνονται και οριστικά τα προβλήματα του μπασίστα Avery και ξεχύνονται άνετα πλέον στο “Mountain Song” και στο “Been Caught Stealing” όπου έχουμε και το πρώτο ανακάτεμα του κοινού όχι όμως και τόσο μεγάλο γιατί η ηλικία στις πρώτες γραμμές είναι πάνω από -αντα και δεν βοηθάει. Λίγο πριν το Summertime Rolls έχουμε μια χαλάρωση. Έχει νυχτώσει πλέον και ο Perry δίνει το σύνθημα “No more Yanni!” μετά από αυτό στο “Stop” σταματημό δεν έχει και αυτός και ο κόσμος. Μιας και πλέον έχει κατέβει και τραγουδάει μέσα από το κοινό. Μας λέει μια μπερδεμένη ιστορία για το ΌΧΙ και τους ναζί και κοιτάει κάτω από το κιλτ του drummer υπό τους ήχους των ηλεκτροακουστικών οργάνων στο “Jane Says”. Κάποιοι θα ήθελαν δουν και την γυναίκα του επί σκηνής εμείς και από κάτω που την είδαμε μας έφτασε…

Το post στο Twitter για την έναρξη του live των Nine Inch Nails πρέπει να καθυστέρησε τουλάχιστον 10 λεπτά. Ο λόγος; Δεν θέλαμε να χάσουμε τίποτα από αυτά που συνέβαιναν επί σκηνής. Το τρίο του “Terrible Lie”, “Discipline”  και “March of the Pigs” ήταν σαν μία διεστραμμένη σεξουαλική εμπειρία από την οποία θες να ξεκολλήσεις γιατί υποφέρεις αλλά δεν μπορείς. Ο ήχος απόψε ήταν απίστευτος , ένα παιδί από την παρέα αναφώνησε “Αυτοί παίζουν σαν να είναι σε studio” και όντως ίσχυε κάτι τέτοιο χωρίς όμως να έχουμε με τίποτα απλή αναπαραγωγή τον κομματιών . Η μπάντα ήταν εκεί μπορεί ο Reznor να  μιλούσε σχεδόν ελάχιστα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν εντυπωσιακή η εμφάνιση του. Κάτω από άπειρους προβολείς ήταν η περσόνα της βραδιάς με τον Finck να του κλέβει διακριτικά στιγμές δόξας. Θυμηθήκαμε παλιά κομμάτια όπως το “Burn” από το soundtrack του Natural Born Killers και ακούσαμε και άλλα πολύ πιο άγνωστα όπως το “Non Entity”.

H αλήθεια είναι ότι αν και μέρος του κοινού δεν ήξερε τα κομμάτια δεν είχαμε τα γνωστά παράπονα και τύπους να φωνάζουν επίμονα για κομμάτια. Ως αποζημίωση είχαμε ένα από τα δυνατότερα κλεισίματα συναυλίας ever αρχικά με το νεότερο “Survivalism” και ταξιδεύοντας πίσω στο χρόνο με τα “The Hand That Feeds” , “Head Like A Hole” (με όλο το θέατρο να ουρλιάζει το ρεφρέν) και μια πληγωμένη μπαλάντα που “Hurt” όλοι μαζί. Σίγουρα ο Reznor είναι έμπορας αλλά παράλληλα είναι και διάνοια στις μουσικές του συνθέσεις αλλά και μεγάλος performer! Η αποψινή βραδιά ανήκε στην γενιά των 90s στα παιδιά που μεγάλωσαν με 01 και Ρόδον FM και για μία ακόμη φορά ήμασταν και εμείς εκεί.

Photos by: Anna Kweskin

Ejekt Festival 2009 – Day 1 [review]

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by The Lost Echoes Team @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

WHITE LIES

Λατρεύτηκαν από πολλούς, ανέβηκαν στο Νο 1 της Μεγάλης Βρετανίας και θεωρούνται η μπάντα με το μεγαλύτερο ταλέντο αυτή τη στιγμή στην ευρύτερη μουσική σκηνή της post / rock / wave / Britpop. Πάμε πάλι από την αρχή τώρα: Τα αρνητικά σχόλια και reviews που μπορεί να διαβάσει κάποιος για τους White Lies μπορεί και να συγκαταλέγονται στα χειρότερα ever που θα μπορούσε να διαβάσει κανείς για ένα μουσικό σχήμα της συγκεκριμένης (όσο συγκεκριμένη είναι αυτή…) σκηνής. Πάρτε για παράδειγμα το review του CD τους από το διάσημο, τρομερό και φοβερό (και πολύ δήθεν) Pitchfork που τους βάζει 4 στα δέκα και τους θεωρεί βαρετούς! Έτσι είναι αυτά τα πράγματα, διαφορετικά γούστα, διαφορετικές απόψεις που ενίοτε εκνευρίζουν αλλά πάντα μας θυμίζουν ότι είναι «υγεία» το να υπάρχουν τόσο μεγάλες διαφορές στις απόψεις των ανθρώπων.

Ας αφήσουμε όμως την φιλοσοφία κι ας επικεντρωθούμε στην εμφάνισή τους στο Ejekt 2009 και συγκεκριμένα στην πρώτη μέρα το festival. Οι βαρετοί λοιπόν White Lies, αυτοί οι ξεδιάντροποι αντιγραφείς των Joy Division βγήκαν στη σκηνή με τον ήλιο να χτυπάει στις γυαλισμένες κιθάρες τους (και να θαμπώνει τα δικά μας μάτια) και τον κόσμο να είναι ακόμα λίγος (λόγω ώρας), αλλά και πάλι πολύ περισσότερος από όσος θα ήταν αν στη θέση των White Lies έπαιζε κάποιο άλλο σχήμα. Στήθηκαν στην σκηνή, κατέβασαν τα κεφάλια τους με περισσή μετριοφροσύνη, κράτησαν τις κατάρες τους μέσα τους -για τον απαράδεκτο υπεύθυνο του ήχου που κυριολεκτικά προσπάθησε και το κατάφερε εν μέρει- να τους θάψει, και ξεσήκωσαν εμάς τους …αφελείς που θεωρούσαμε και συνεχίζουμε να θεωρούμε ότι έχουν βγάλει δισκάρα!

Οκ φαίνεται ότι δεν έχουν την μεγάλη εμπειρία που θα μπορούσε να τους χαρακτηρίσει πραγματικά άνετους και super στο live τους, αλλά συνάμα είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι έχουν καταφέρει κι έχουν βρει τον τρόπο να ξεπερνούν τα αναπόφευκτα – τώρα στην αρχή της μουσικής τους πορείας – εμπόδια και να  διασκεδάζουν… αν όχι όλους αυτούς που τους κάνουν την τιμή έστω και επιφυλακτικά να τους «ακολουθούν», τότε τουλάχιστον αυτούς τους λίγους ή πολλούς που τους γουστάρουν πραγματικά πολύ.

STARSAILOR

Οι Starsailor θα μπορούσα να πω ότι μπορούν να βάλουν κάποιον σε αρκετά μεγάλα διλήμματα… Δε νομίζω ότι μπορείς να πεις ότι είναι λίγοι σαν μπάντα, αλλά ταυτόχρονα ούτε και να τους αποθεώσεις σε αφήνουν αυτά που έχουν κάνει στην έως τώρα μουσική τους ιστορία. Η εμφάνισή τους την πρώτη μέρα του Ejekt ήταν αξιοπρεπέστατη (ο ήχος επιτέλους ήταν καλός), οι συνθέσεις τους γλυκιές, αλλά ακόμα και με δεδομένα όλα τα προαναφερθέντα, δεν μπορεί κάποιος να μην αποθαρρυνθεί από την ..βαρεμάρα που αρκετές φορές προκαλούν. Ίσως η λέξη “βαρεμάρα” να ακούγεται υπερβολική, αλλά δεν μου βγαίνει από το μυαλό ότι ακόμα και εκείνοι που “λικνίζονταν” προχθές στα τραγούδια τους θα είχαν στο πίσω μέρος τους μυαλού τους και μια εκδοχή αυτών των κομματιών με λίγο περισσότερο “νεύρο” και ζωντάνια. Nothing more to say… Ήταν απλά αξιοπρεπείς (ότι κι αν σημαίνει αυτό).


Ιωάννης Γλυκός

EDITORS

Μπορεί οι editors να υπάρχουν από το 2002 αλλά οι σχέσεις μας δεν ήταν ποτέ και οι πιο ζεστές. Η αποψινή τους εμφάνιση όμως ήταν αρκετά αξιοπρεπής βγήκαν στην σκηνή λίγο μετά το πέσιμο του ήλιου και το κοινό τους υποδέχτηκε με σχετικό ενθουσιασμό , παρά τα κάποια προβλήματα στην μέση του πρώτου κομματιού το συγκρότημά συνέχισε ακάθεκτο, με τον Tom Smith να δίνει ρέστα (όχι μόνο στα φωνητικά).Η χρήση του drum machine εμπλουτίζει εμφανώς τον ήχο τους μην αφήνοντας σε να τους κατηγοριοποίησης ως ένα ακόμη σχήμα της σειράς . Η εκτέλεση του “Bullet” μας μένει ως μια απο τις καλύτερες αναμνήσεις για απόψε. Τα σχεδόν 50 λεπτά επί σκηνής ίσως να κούρασαν μέρος του κοινού αλλά πιστεύω ήταν αρκετά για να μας πείσουν ότι παρακολουθήσαμε ένα αξιόλογο σχήμα που φλερτάρει ανάμεσα στην σκοτεινή πλευρά της μουσικής και την αβάσταχτη ελαφρότητα της pop.

PIXIES

Λίγο μετά τις 11 και πιστοί στο πρόγραμμα οι Pixies βρίσκονται στην σκηνή. Είναι το μόνο σχήμα που καταφέρνει να σηκώσει το μεγαλύτερό κομμάτι του κοινού από το γκαζόν και να το κάνει να προσεγγίσει στην σκηνή. Ο Frank Black μοιάζει σχετικά αδυνατισμένος σε αντίθεση με την Kim Deal που’χει βάλει κάποια έξτρα κιλά .Ξεκίνημα με το  “U-Mass”! Ακούμε και το “Wave of mutilation” και ως εδώ όλα καλά. Όταν ψιλοσκοτώνουν τα “Caribou” και “Velouria”  όμως συνειδητοποιούμε διάφορα, όπως πχ ότι το σχήμα δεν παίζει τόσο δεμένα και ότι ο ήχος δεν βγαίνει και τόσο καλά. Η σύγκριση με την προηγούμενη φορά που τους είχαμε δει στο Rockwave είναι αναπόφευκτη. Είναι περίεργο ότι δηλαδή δεν φταίει η κονσόλα ή τα  ηχεία αλλά απλά το γεγονός ότι δεν αποδίδουν οι ίδιοι.

Σε κάποια φάση έχουμε και μια υποψία φωτιάς αλλά ευτυχώς η επέμβαση των διοργανωτών είναι ακαριαία. Προφανώς κάποιος ασυνείδητος πέταξε το αναμμένο τσιγάρο του. Τα  “Debasser” και “Where is my Mind” είναι τα κομμάτια της αποψινής αποθέωσης και μακάρι το ίδιο το σχήμα να κουνιόταν το ένα πέμπτο από τον κόσμο. Η Kim προσπαθεί να πει ευχαριστώ σε κάποια φάση αλλά δεν της βγαίνει και μας πετάει ένα “Oh what the fuck. Thank’s a lot”. Φεύγουν και ενώ ελπίζουμε για encore εμφανίζονται μετά από μισό λεπτό απλά για να μας πουν καληνύχτα.. Οι Pixies θα μπορούσαν να ήταν το πυροτέχνημα την αποψινής βραδιάς, ο κόσμος είχε σχετικά βαρεθεί με την ομοιομορφία των προηγούμενων σχημάτων και ήταν έτοιμος να τα δώσει όλα με τις punk/rock καταβολές τους. Δεν τους βγήκε όμως και κάπου κρύωσε δυστυχώς το πράγμα. Κρίμα γιατί η διοργάνωση ήταν κάτι παραπάνω από καλή, με βολικό πάρκινγκ , άνετο χώρο να κάτσεις και χωρίς τις γνωστές τρελές ουρές για μπύρες και σάντουιτς. Ευχόμαστε λοιπόν το ejekt να γίνει θεσμός και το περιμένουμε και του χρόνου.

Χρήστος Αναγνώστου

More Ejekt 2009 photos [click here]

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10   Next »