Pearl Jam – Ανταπόκριση Από Ένα Όνειρο

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ευη Πλατιτσα @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Την τελευταία νύχτα του φετινού Σεπτέμβρη απόλαυσα την ομορφιά του φθινοπώρου και συνάμα την παράξενη δύναμη ενός συνειρμού με σημείο αναφοράς τη θορυβώδη διαρροή ηχητικών ιριδισμών σε ένα ανεπανάληπτο μουσικό γεγονός. Η συνειρμική διαδοχή των σκέψεων και μουσικών ψελλισμάτων μου έφερε στα χείλη μου μία έκφραση αντιπροσωπευτική της μπωντλερικής μεγαλοστομίας: «Με συνεπαίρνει η μουσική σα θάλασσα συχνά!»

Σαρωτικά τα «μαργαριταρένια», πλέον πολύτιμα, κιθαριστικά γρατζουνίσματα επιβεβαίωσαν ότι όποιος έχει τη χάρη έχει και το όνομα. Για όσους προσήλθαν με την ιδιότητα του νοσταλγού, επειδή η επιτυχία του Ten και η καθιέρωση του grunge συνέπεσε με την ανατρεπτική αφύπνιση των εφηβικών τους χρόνων, νομίζω ότι διαπίστωσαν μια αντίφαση αλλά και αυτοϊάθηκαν. Γιατί η νοσταλγία αφορά σ’ένα κόσμο που, αν και επιθυμητός φαίνεται ανύπαρκτος ή ανέφικτος, ενώ οι Pearl Jam απέδειξαν  στο ελληνικό κοινό, έστω και ετεροχρονισμένα, ότι αφορούν σ’ένα κόσμο υπαρκτό, που αυτοσυντηρείται άριστα και έχει τη και τη φρεσκάδα και την ορμητικότητα της εφηβικής αύρας.

Ο Eddie Vedder, παρά τις πρόσφατες δηλώσεις του ότι είναι οικογενειάρχης, χωρίς μεγάλες αντοχές πια επί σκηνής, πιστοποίησε τις άριστες σχέσεις του με το δάσκαλο και φίλο χρόνο και την εφηβική του ιδιοσυγκρασία με ακροβατικούς μετεωρισμούς στις σιδεριές και προσεγμένη κινησιολογία, ενταγμένη αρμονικά στο μουσικό του ρεπερτόριο.

Απρόσμενο ως προς την ένταση αναδείχτηκε και το διδακτικό ταλέντο του τραγουδιστή, καθώς δίδαξε με βιωματικό τρόπο την έννοια του συντονισμού, κάτι που θα ήταν δύσκολο να επιτευχθεί σε ένα καθιερωμένο μάθημα Φυσικής. Κατάφερε να συνταιριάξει τις ατομικές συχνότητες του κοινού με τη δική του, ώστε η συναυλία να αποκτήσει την αρμονική κίνηση που αποκτά ένα χωράφι στάχυα, όταν τα φυσάει ο άνεμος προς μία ορισμένη κατεύθυνση.

Ο συντονισμός του κοινού αισθητοποιήθηκε με τις παρατεταμένες ηχητικές προεκτάσεις και απολήξεις σε τραγούδια, όπως το Βlack και το Jeremy ή στην ένθερμη επαναληπτική αναφώνηση του ρεφρέν «rocking in a free world» του Neil Young. Εξάλλου η προσπάθεια έκφρασης στην ελληνική γλώσσα υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Eddie Vedder για άμεση επικοινωνία με τους θιασώτες του.

Απόλυτα ενταγμένα σε αυτή τη συγκινησιακή ατμόσφαιρα ήταν και τα πολιτικά σχόλια, χωρίς όμως ίχνος ηθικολογικής διδαχής ήδογματισμού. Το ροκ προφανώς μπορεί  να αποκαταστήσει τον κοινωνικότου ρόλο, χωρίς να περιχαρακώνεται σε στρατευμένη τέχνη.

Και τελευταίο και καλύτερο μάθημα από τη συναυλία αναδεικνύεται η συνειδητοποίηση της αριστοτελικής έννοιας της «κάθαρσης».Γιατί, ενώ οι καλύτερες στιγμές της συναυλίας είναι υποκειμενικό ζήτημα που καθορίζεται και από προσωπικά και ακουστικά βιώματα, ωστόσο έχουν ένα κοινό παρανομαστή: τη λύτρωση.

Pearl Jam live, Athens, 30.09.06

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Χρηστος Αναγνωστου @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Keep on rockin’ in the free web…
Το promotion γύρω από αυτή την συναυλία ήταν τόσο έντονο τις τελευταίες μέρες σε σημείο που να σε κάνει να λες.. άντε να γίνει να τελειώνουμε. Μιας και έγινε λοιπόν ας καταγράψουμε την εμπειρία μας.

Ο χώρος καλός, η ακουστική αρκετά καλή, ορισμένοι βέβαια κάθονταν πολύ μακριά και κάποιοι άλλοι πολύ κοντά, συνηθισμένα πράγματα για μια γηπεδική συναυλία. Το κλίμα που επικρατούσε πριν αρχίσει ήταν κάτι ανάμεσα σε χαλάρωμα και έντονο στρες αναμονής. Ξαφνικά από το πουθενά κατά τις 8:10 οι Pearl Jam είναι επί σκηνής.

Ακολούθησε αυτό που οι ίδιοι είχαν ονομάσει “An evening with Pearl Jam” μια συναυλία μεγάλης έντασης (ο κόσμος δάκρυσε πραγματικά από συγκίνηση σε μερικά κομμάτια τους), μεγάλης διάρκειας (πάνω από δυόμιση ώρες) από μεγάλους μουσικούς. Το κοινό ήταν ανάμεικτο αν και στην πλειοψηφία τους Έλληνες είχαμε και κόσμο από άλλες χώρες μέχρι και από Νέα Ζηλανδία. Οι αντιδράσεις σε κομμάτια από τους δυο πρώτους δίσκους όπως τα: Daughter, Jeremy, Alive και Rearviewmirror ήταν κάτι παραπάνω από αναμενόμενες και όπως είναι λογικό δεν μπορούσαν να συγκριθούν με τις πιο μετριοπαθείς για τα πρόσφατα singles Life Wasted και World Wide Suicide. Ο Eddie Vedder πήρε και ένα χαρτί και μας μίλησε / διάβασε με σπαστά Ελληνικά, όχι μόνο το κλασικό καλησπέρα αλλά δυο τρεις προτάσεις. Αυτό δείχνει ότι ακόμη και 15 χρόνια μετά θέλουν να είναι κοντά στον κόσμο τους. Σ’αυτή την παλιά και Νέα γενιά (είδαμε παιδιά 13-14 ετών) των fans που τους στηρίζουν και τους ακολουθούν στα βήματα τους.

Μετά τα πρώτα πενήντα λεπτά είχαμε μια από τις δυο τρεις στιγμές χαλάρωσης μ’ένα τραβηγμένο κλείσιμο του “Even Flow”. Πριν ο Eddie (όπως και μας συστήθηκε στο τέλος ) επιστρέψει στην σκηνή για να συνεχίσει με μια ηλεκτροακουστική εκδοχή του “Daughter” σε medley με το “The Wall”. Τα κομμάτια που παίχτηκαν ήταν παραπάνω από πολλά. Eίχαμε διασκευή από Ramones (I believe in miracles) με αναφορά στον Joey Ramone, κρυμμένα διαμάντια όπως το “Love is a tower you are the key”, Χριστουγεννιάτικα hits (Wishlist) φοβερές στιγμές με το κοινό να τραγουδάει τις πρώτες στροφές;;; του “Elderly Woman Behind the Counter” και στιγμές ανάπαυλας με το “Better Man”.

Η σκηνική τους παρουσία ήταν απίστευτη και το τι έκανε ο McCreedy με την κιθάρα του δεν περιγράφεται, χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω την παρουσία κανενός από τα άλλα μέλη. Τον leader τον είδαμε να σκαρφαλώνει πάνω στα ηχεία και να προσπαθεί να έρθει πιο κοντά στο πλήθος που είχε από κάτω. Επίσης σε άλλη στιγμή να μοιράζει ντέφια τα οποία έσπαγαν από την ένταση με την οποία τα έπαιζε. Τέλος ο Eddie μας ξαναμίλησε / διάβασε Ελληνικά, ευχαρίστησε όλο τον κόσμο και μας είπε ότι ήρθε ο καιρός να πάνε σπίτι τους. Μας είπε καληνύχτα όπως λένε στο Seattle, ζήτησε τις σημαίες από όλα τα παιδιά που τις κράταγαν, υποκλίθηκε μαζί με τους υπόλοιπους και αποχώρησε.

Όντας ένας μπερδεμένος φαν των Pearl Jam τα τελευταία 13 χρόνια  μπορώ να πω ότι αυτή η συναυλία τους πρέπει να κάλυψε τις απαιτήσεις όλων. Ήταν σίγουρα καλύτερα από το 2000 που τους είχα ξαναδεί. Εκείνη την περίοδο το συγκρότημα ψαχνόταν και περνούσε μια φάση εσωτερικής κρίσης και αμφισβήτησης. Έξι χρόνια μετά το γεγονός ότι ο πλανήτης γη έχει γίνει χειρότερος ξαναέδωσε λόγο ύπαρξης σε μια μπάντα σαν τους Pearl Jam. Αυτοί με την σειρά τους πιο ώριμοι και δεμένοι πλέον μας έδωσαν ότι καλύτερο είχαν.

Set List

Go, Animal, Life Wasted, Hail Hail, Corduroy, Severed Hand, World Wide Suicide, Small Town, Given To Fly, Marker In The Sand, Sad, Even Flow, Daughter / (Another Brick In The Wall Part 2 by Pink Floyd), You Are, Wishlist, Insignificance, Jeremy, Better Man

1st encore: Footsteps, I Am Mine, Inside Job, Black, Rearviewmirror, Porch

2nd encore: Smile, I Believe In Miracles (by the Ramones), Alive, Rockin’ in the Free World (by Neil Young), Yellow Ledbetter / (Little Wing by Jimi Hendrix)

Χρήστος Αναγνώστου

Pearl Jam – Pearl Jam

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Χρηστος Αναγνωστου @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Πόσο καιρό σας παίρνει συνήθως για να ξεπεράσετε κάτι; Έμενα μου πήρε σχεδόν μια δεκαετία να ξεπεράσω το γεγονός ότι οι Pearl Jam δεν είχαν την πορεία που ήθελα. Δεν άντεχα την σκέψη ότι αυτή η μπάντα θα παρέμενε για πάντα το συγκρότημα των δυόμιση άλμπουμ. Αυτός ο διχασμός είναι παγκόσμιος ανάμεσα στου fans τους, ακόμη και οι ίδιοι τους χωρίζουν σε αυτούς της προ και μετά Vitalogy εποχής. Για να είμαι ειλικρινής προσωπικά εγκατέλειψα κάπου στο No Code.  Από κει και μετά έπαψαν να με ενδιαφέρουν οι νέες τους κυκλοφορίες. Τις άκουγα δηλαδή αλλά χωρίς να περιμένω τίποτα. Έτσι και μ’αυτόν τον δίσκο ήρθε στα χέρια μου και κάποια στιγμή άνεσης μπήκα στην διαδικασία της ακρόασης του.

Το να περιμένεις από κάποιον να παίζει 15 χρόνια τα ίδια πράγματα και με την ίδια ένταση το θεωρώ παράλογο Δόξα το Θεό παραδείγματα τέτοιου τύπου υπάρχουν άπειρα στην χώρα μας π.χ. Κατσιμίχας ή και έξω (βλέπε New Order). Κανένα κομμάτι (παλιό ή καινούριο) από τους δυο προηγούμενους δεν μου κάνει  αίσθηση πλέον. Ειδικά μάλιστα όταν προσπαθούν να το “εκτελέσουν” ζωντανά. Έτσι λοιπόν σε αυτόν το δίσκο δεν θα βρούμε πουθενά το Jeremy ή το Alive. Αυτά έφυγαν δίνοντας την θέση τους στο “Life Wasted” ή το “World Wide Suicide” πιο χαλαρά αλλά τελικά ίσως και πιο ταιριαστά για την εποχή μας.

Στις αρχές του ’90 οι Pearl Jam δήλωναν ότι επαναστατούσαν ενάντια στην κοινωνία, στην πορεία η κοινωνία τους έφτυσε (βλέπε υπόθεση Ticketmaster) αλλά οι ίδιοι το παλεύουν ακόμη και τώρα. Δίνουν το βιντεοκλίπ τους στο Google για περιορισμένο δωρεάν downloading. Σε αυτό τον δίσκο τα λένε στα ίσα στον Bush “World Wide Suicide”, μιλάνε για κοινωνικά προβλήματα “Unemployable”,  αλλά και προσωπικά κολλήματα “Life Wasted” . Όλα αυτά όμως ήταν αναμενόμενα ας δούμε όμως αν και το μουσικό κομμάτι του δίσκου ακολουθεί την σχετικά σταθερή πορεία των δύο προηγούμενων κυκλοφοριών του σχήματος

Τα πρώτα δύο τραγούδια ανταγωνίζονται το ένα το άλλο για το ποιο είναι το καλύτερο σινγκλ. Το “Comatose” που ακολουθεί είναι και η πιο σκληρή στιγμή του δίσκου θυμίζει παλιές καλές εποχές αλλά η φωνή του Vedder δεν έχει τόση οργή πλέον μάλλον περισσότερη απόγνωση/αγανάκτηση βγάζει. Το “Severed Hand” ξεκινάει με τα πρώτα φωνητικά να μας χαλαρώνουν ενώ τα δεύτερα να μας κουρδίζουν Στην πορεία τα βρίσκουν και μάλιστα αλλάζουν θέσεις κανα δυο φορές. Λίγο πριν το τέλος οι τόνοι πέφτουν παραπλανητικά για να μας αποχαιρετήσουν δυνατά οι κιθάρες Στην συνέχεια μοιάζουν πολύ με τους παλιούς κακούς εαυτούς τους. Έτσι χωρίς να’ναι άσχημο το “Marker in the Sand” θυμίζει έντονα τα μπαλαντοειδή single από τους δίσκους τους που μαζεύουν σκόνη στο ράφι. Προετοιμασία ήταν όμως για το πολύ χαμηλών τόνων “Parachutes” το όποιο αν δεν το πάρεις στα σοβαρά και βάλεις τα κλάματα μάλλον θα το αφαιρέσεις από την playlist σου μετά την πρώτη ακρόαση. Δυστυχώς μαζί το “Unemployable” του οποίου η αρχή θυμίζει υπερβολικά επικίνδυνα πολύ γνωστό κομμάτι, είναι τα πιο αρνητικά σημεία του cd το οποίο θα λειτουργούσε μάλλον καλύτερα χωρίς αυτά.

Περνάμε λοιπόν στο δεύτερο μισό αυτής της κυκλοφορίας. Οι τόνοι ανεβαίνουν πάλι με το “Big Wave” για να ξαναχαθούν στην άβυσσο του “Gone”. Εδώ παρατηρούμε την άψογη χρήση της φωνής του Eddie σε τρεις διαφορετικούς τόνους ανάλογα με το σημείο του τραγουδιού. Τρία σε ένα λοιπόν, ίσως για αυτό μετά από δω να δυσκολεύεσαι να δώσεις προσοχή στο τι ακολουθεί.  Η πενήντα δευτερολέπτων εκδοχή του “Life Wasted” στο “Wasted Reprise” σε χτυπάει πιο άσχημα από το ίδιο το single και σίγουρα έχει παραπάνω λόγο ύπαρξης από ότι ένα απλό γέμισμα. Με το “Army Reserve” οι μουσικοί ροκίζουν οπισθοδρομικά προς τα μπρος αφήνοντας τα φωνητικά ως το μόνο σταθερό σημείο του συγκροτήματος. Στο “Come Back” δεν δηλώνουν κάτι ιδιαίτερο έτσι το αφήνουμε για να συνεχίσουμε με το “Inside Job” που σχεδόν κλείνει τον δίσκο (μιας και έχουμε και ένα μελωδικό πέρασμα δέκα δευτερολέπτων κάτι σαν το τέλος του “Wasted Reprise”). Εδώ συναντάμε μια μουσική αναδρομή σχεδόν όλης της πορείας τους μέσα σ’ένα κομμάτι.

Αν και σχετικά άνισος σαν δίσκος την πρώτη φορά που είδα τους Pearl Jam παρακάλαγα μην τυχόν θυμηθούν και παίξουν κάποιο από τ’αγαπημένα μου κομμάτια Αυτήν την φορά δεν έχω καμία αμφιβολία μιας και μερικά πλέον είναι μέσα από αυτόν.

Pearl Jam – Pearl Jam

1. Life Wasted
2. World Wide Suicide
3. Comatose
4. Severed Hand
5. Marker In The Sand
6. Parachutes
7. Unemployable
8. Big Wave
9. Gone
10. Wasted Reprise
11. Army Reserve
12. Come Back
13. Inside Job

Χρήστος Αναγνώστου

Βαθμολογία:7

Δείτε ή κατεβάστε το video του Life Wasted