Pet Shop Boys – YES

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Γεωργια Σακατου @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Από το πρώτο κιόλας άλμπουμ, το 1986, οι Pet Shop Boys έπαιζαν με τους -πάντα μονολεκτικούς- τίτλους των δίσκων τους. Έτσι λοιπόν, η ιδέα πίσω από τον τίτλο του Please ήταν ο πελάτης που πηγαίνει στο δισκοπωλείο και ρωτά τον υπάλληλο, «Could I have the Pet Shop Boys, Please?». 23 χρόνια και 9 στούντιο άλμπουμ μετά (χωρίς να υπολογίσουμε τα τέσσερα Disco, τη μουσική για το “Θωρηκτό Ποτέμκιν” και τις διάφορες best of και μη συλλογές), το παιχνίδι με τους τίτλους που παίζουν οι κ.κ. Neil Tennant και Chris Lowe συνεχίζεται και με το δέκατο άλμπουμ τους, το Yes. Αυτή τη φορά όμως το παιχνίδι αυτό μπορεί εύκολα να γίνει μπούμερανγκ και να γυρίσει εναντίον τους, όπως για παράδειγμα στην ακόλουθη υποθετική συνομιλία φαν-υπάλληλου δισκοπωλείου… ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Pet Shop Boys live (Open Air), Αμβούργο, 17.05.2007

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Γεωργια Σακατου @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Από τότε που πρωτοείδα τους Pet Shop Boys live μέχρι τώρα έχει κυλήσει πολύ νερό στ’ αυλάκι. Η πρώτη φορά, το 2000 επί ελληνικού εδάφους, ήταν μνημειώδης. Η δεύτερη, δύο χρόνια αργότερα, στοιχειώδης: Διαφορετική, μ’ αισθητά λιγότερο κόσμο, ακουστική και περισσότερο οικεία παρά την άτυχη επιλογή της Τεχνόπολης ως συναυλιακό χώρο. Έτσι λοιπόν, επτά χρόνια και 4 άλμπουμ (συλλογών συμπεριλαμβανομένων) αργότερα, η προοπτική της τρίτης φοράς συνοδευόταν από πολλούς δισταγμούς κι αμφιβολίες: θα είναι όπως παλιά; Θα είναι, αν όχι όπως παλιά, τουλάχιστον καλά; Θα διατηρήσουν το μύθο τους ή θα διαλυθεί το συννεφάκι και η εγκεφαλική ποπ τους θα προορίζεται πλέον μόνο για κατ’ οίκον κατανάλωση; ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Pet Shop Boys – Fundamental

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ιωαννης Γλυκος @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Μήνες τώρα διάβαζα σχεδόν παντού διθυραμβικά early reviews για τη νέα κυκλοφορία των Pet Shop Boys. Και δεν το κρύβω ότι παρ’όλες τις επιφυλάξεις μου είχα κι εγώ αφεθεί στην αγκαλιά του ενθουσιασμού. Άλλωστε κι εγώ ως μεγάλος fan του Neil και του Chris, περίμενα χρόνια τώρα μια “απάντηση” στην προηγούμενη κίνησή τους (Release) πού περισσότερο τους είχε “εγκλωβίσει” παρά “ελευθερώσει” – μουσικά πάντα.
Οχι, όχι, προς Θεού. Δεν καταδικάζω σε καμία περίπτωση το “Release”. Οπως και νά’χει όμως ποτέ δεν μπόρεσα να το αγαπήσω ιδιαίτερα, τουλάχιστον όχι τόσο ώστε να το κατατάξω εκεί ψηλά, μαζί με τις πολύ αγαπημένες μου PSB κυκλοφορίες.

Και να που τελικά, μια σχετική επιβεβαίωση στα περί εγκλωβισμού ήρθε να με “χτυπήσει” από τις πρώτες στιγμές στην ακρόαση του “Fundamental”. Τα ερωτήματα λοιπόν είναι πολλά, και κάποια από αυτά μάλλον παραμένουν αναπάντητα. Η στροφή των PSB – στο “Release” – σε έναν ήχο πιο χαλαρό, πιο “μπαλαντοειδές” και για πολλούς πιο …πεθαμένο, ήταν συνειδητή, ή αποτέλεσε κλασσικό παράδειγμα έλλειψης έμπνευσης και δημιουργικής στειρότητας; Ήταν απλά μια προσχεδιασμένη παρένθεση; Ή η αρχή μιας νέα πορείας; Και άλλα πολλά. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ