Roger Hodgson live, Αθήνα, 11.10.08 [review]

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ιωαννης Γλυκος @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Όταν πριν δύο χρόνια “κατέφυγα” στο Βερολίνο (εν μέρει) για να δω τον αγαπημένο τραγουδιστή της παιδικής/εφηβικής -κι όχι μόνο- ηλικίας μου, δεν θα μπορούσα να στοιχηματίσω ότι δύο χρόνια μετά θα ήμουν ακόμα… ένας από τους λίγους προνομιούχους Έλληνες νοσταλγούς της μουσικής του, που (θα) είχαν την τύχη να τον δουν live! Ευτυχώς κάποιοι με διέψευσαν κι έδωσαν την ευκαιρία σε αρκετούς ακόμα χιλιάδες Έλληνες να απολαύσουν αυτό τον τεράστιο συνθέτη που με τις μελωδίες του σημάδεψε και -γιατί όχι… και- επηρέασε την πορεία μας, τα όνειρά μας, τον τρόπο σκέψης μας…

Ο Roger Hodgson ήταν πάντα ειλικρινής, άμεσος και ανθρώπινος…, γήινος θα έλεγα, στους στίχους του. Κάποιοι από αυτούς τώρα μπορεί να ακούγονται ακόμα και αφελείς (όπως κι ο ίδιος με πνεύμα αυτοσαρκασμού υπαινίχθηκε χθες το βράδυ), αλλά τόσο ο ίδιος όσο κι εμείς που μεγαλώσαμε με αυτούς, βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε ότι ακόμα και η αφέλεια στα τραγούδια του Hodgson είχε κάτι να πει, κάτι γλυκό και πραγματικό να εκφράσει, κάτι που στις περισσότερες των περιπτώσεων το είχαμε ζήσει κι εμείς οι ίδιοι.

Ήταν η πρώτη φορά που ο ένας εκ των δύο κεφαλών των Supertramp (ο άλλος ήταν ο Rick Davis – ακόμα μια μεγάλη μουσική ιδιοφυία που όμως μακροπρόθεσμα “κατάφερε” τελικά να κρατήσει στην μουσική του κουλτούρα και κληρονομιά περισσότερο το όνομα Supertramp- παρά την …χάρη και το μεγαλείο που μαζί με τον Hodgson είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν) επισκεπτόταν τη χώρα μας για ζωντανή εμφάνιση. Ο χώρος που επιλέχθηκε ήταν και αποδείχτηκε μάλλον ιδανικός για μια τέτοιου είδους συναυλία. Το θέατρο Badminton ξεχωρίζει σε πολλούς τομείς σε σχέση με τα υπόλοιπα αντίστοιχα venues της Αθήνας, καθώς τόσο με ηχητική του υποδομή όσο και με την δομή του χώρου του δίνει τη δυνατότητα σε καλλιτέχνες όπως ο Hodgson τη δυνατότητα να αναδείξουν τη δύναμη και την ομορφιά των συνθέσεών τους, αλλά και σε μας του τυχερούς που βρεθήκαμε εκεί την ευκαιρία να απολαύσουμε ένα τόσο σημαντικό μουσικό έργο χωρίς προβλήματα και ατέλειες.

Θυμάμαι τον εαυτό μου να προβλέπει τουλάχιστον 3 φορές ότι η αίθουσα δεν θα γέμιζε… Λίγο αργότερα, και καθώς οι Έλληνες φρόντισαν να τηρήσουν τις κλασικές συνήθειές τους (έρχομαι τελευταία στιγμή…. και αμα λάχει καθυστερώ και την έναρξη της συναυλίας για να βρω τη θέση μου…), διαψεύστηκα και με χαρά διαπίστωσα ότι οι 40+ /σε ηλικία/ (κι όχι μόνο) μουσικόφιλοι της Ελλάδας, πολλοί από τους οποίους κατέφθασαν συν γυναικί και τέκνοις, δεν ακούνε μόνο σκυλάδικα… .  Δεν γνωρίζω αν η αίθουσα ήταν γεμάτη και την προηγούμενη βραδιά αλλά μπορώ να πω ότι ένιωσα ανακουφισμένος που ο Roger δεν θα ξενέρωνε με τη μίζερη εικόνα πιθανών άδειεων θέσεων! Όχι τίποτα άλλο αλλά αν ξενέρωνε, και να ήθελε να έρθει ξανά μετά από άλλα… 30 χρόνια.. δεν θα προλάβαινε. Τώρα, ίσως να έχουμε την ευκαιρία να τον ξαναδούμε, αν βέβαια κι αυτός μας κάνει τη χάρη να βγάλει και κάτι καινούριο (έχουν περάσει περίπου 7 χρόνια από την τελευταία του στουντιακή δουλειά).

Όπως και στο Βερολίνο, έτσι κι εδώ το σκηνικό ήταν minimal. Ένα πιάνο με ουρά, δύο κιθάρες, ένα synth, και σε μια γωνία ο (εδώ και 2 περίπου χρόνια συναυλιακός συνοδοιπόρος του) Erin MacDonald με μια πλειάδα πνευστών που έκαναν το live να μοιάζει λιγότερο …unplugged. Δεν έλειπαν φυσικά τα φυτά και τα χαλιά που ο Hodgson έχει πάντα μαζί του στην συγκεκριμένη over-extended μουσική περιοδεία του. Ο Roger Hogdson έκανε ακόμα μια φορά αυτό που ξέρει καλύτερα από κάθε άλλον…, μας διηγήθηκε τις ιστορίες πίσω από τα τραγούδια του. Κι όταν τα ερμήνευε μας έκανε να νιώθουμε σαν να ήμασταν εμείς οι ήρωες αυτών των ιστοριών, καθώς οι δικές του εμπειρίες γίνονταν δικές μας και τα κοινά σημεία ήταν ..ανατριχιαστικά πολλά. Ο κόσμος δεν διέψευσε ιδιαίτερα τις προβλέψεις μου και ήταν σαφώς λιγότερο εκδηλωτικός από αυτόν στον Βερολίνο, αλλά ακόμα κι έτσι ήταν συγκινητικό να βλέπεις ανθρώπους εν μέρει νέους (και οι 40αρηδες νέοι δεν θεωρούνται…;) αλλά και μεγαλύτερους να σηκώνονται από τις θέσεις τους και να λικνίζονται στους ρυθμούς της κιθάρας ή του πιάνου του Hodgson.

Ο Roger μάλλον ήξερε ότι στην Ελλάδα το “School” είναι πιο γνωστό ακόμα και από το πολυ-παιγμένο “Logical Song” ή και το “Breakfast In America”. Κάθε φορά λοιπόν που τύχαινε να αναφέρει τη λέξη “School” στις ιστορίες που μας διηγήθηκε, έβλεπε και άκουγε το κοινό να ξεσηκώνεται, πιστεύοντας ότι ήρθε η στιγμή για το αγαπημένο μας κομμάτι. Τελικά το τραγούδησε στο encore ενώ με το τελευταίο του τραγούδι (“It’s raining again”) άφησε τη σκηνή έχοντας καταφέρει να κάνει την αίθουσα να σείεται από το πλήθος που σηκωμένο τον χειροκροτούσε. Ήταν ίσως από την πλευρά του κοινού ένας φόρος τιμής, μια ένδειξη σεβασμού και θαυμασμού.

Ήταν μια όμορφη συναυλία, από αυτές που -για μία ακόμα φορά- εδραίωσαν μέσα μου την άποψη ότι …γεννήθηκα σε λάθος εποχή. Και τι δεν θά ‘δινα να είχα την ευκαιρία να παρευρεθώ στη μεγαλειώδη συναυλία τους το 1979 στο Παρίσι, στο αποκορύφωμα του μουσικού τους μεγαλείου! Καθ’όλη τη διάρκεια της συναυλίας από το μυαλό μου περνούσε και η ευχή που νομίζω θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ….καθολική (και κοινή για όλους τους fans των Supertramp): Επανένωση Roger Hodgson και Rick Davies, για μια -έστω τελευταία- περιοδεία του σχήματος που έχει αγγίξει τις καρδιές μας, …τη ζωή μας ολόκληρη.

Setlist:

Give a little bit
Lovers in the wind
Hide in your shell
Easy does it
Sister Moonshine
Rosie had everything planned
Breakfast in America
Along Came Mary
The Logical Song
The more I look
Child of vision
Even in the quietest moments
Don’t leave me now
Dreamer

Encore: School, It’s raining again

SpreeRadio Fest, Roger Hodgson, Midge Ure + guests live, Berlin, 26.08.06

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ by Ιωαννης Γλυκος @ Reviews | ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ  

Είναι αλήθεια ότι αν έχει απομείνει κάτι στις μέρες μας από τους Supertramp, αυτό λέγεται …Roger Hodgson. Ακόμα και οι μεγάλοι θαυμαστές του Rick Davis, έχουν πλέον αποδεχτεί ότι μετά την αποχώρηση του πρώτου από το συγκρότητα (το 1983 κι ενώ η μπάντα βρισκόταν στο απόγειο της επιτυχίας της) τίποτα δεν ήταν ίδιο για το μεγάλο αυτό group. O Rick Davis συνέχισε με το όνομα, ο Roger Hodgson …με την ψυχή. Θα ήταν αντι-ρεαλιστικό βέβαια αν αρνούμασταν και δεν αναγνωρίζαμε την επιρροή και την συνεισφορά του Davis στους Supertramp, και μπορεί όλα μας να ευχόμαστε κατά καιρούς ενδόμυχα – ακόμα και τώρα – κάποτε οι δύο αυτές μουσικές ιδιοφυίες να ξανασυνεργαστούν, ώστε να μπορέσουμε να ξαναδούμε τους Supertramp με το άρχικό τους σχήμα, αλλά γνωρίζουμε όλοι καλά ότι αυτό πλέον είναι σχεδόν αδύνατο, ακόμα περισσότερο αφού ο Hodgson μόλις πριν λίγα χρόνια απέρριψε σχετική πρόταση του άλλοτε καλού συνεργάτη του.

Κι αν οι περισσότεροι από μας ακούμε στις solo δουλειές του Hodgson τους …Supertramp, και ταυτόχρονα στις πρόσφατες δουλειές των Supertramp τον …Rick Davis (σε μια πολύ διαφορετική μουσική κατεύθυνση, καθ’όλα ενδιαφέρουσα αλλά πολύ μακριά από τα μεγαλεία του άλλοτε θρυλικού group), κάποια live σαν αυτό που είχαμε την τύχη να δούμε στο Βερολίνο αποδεικνύουν ότι τελικά η ίδια η ιστορία κρίνει, δικαιώνει ή και “τιμωρεί” αλλά πάνω απ’ολα σε κάθε περίπτωση αποτελεί τον πιο αυστηρό καθρέφτη της πραγματικότητας, και στη συγκεκριμένη περίπτωση μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό ότι αυτός που σέβεται την ιστορία (του) βγαίνει κερδισμένος και κατόπιν δικαιώνεται.

Ο Roger Hodgson από την αρχή επέλεξε να προχωρήσει στη solo καριέρα του χωρίς να “πουλήσει” και να εγκαταλείψει τίποτα από αυτά για τα οποία τον αγάπησε ο κόσμος. Και μπορεί στην πορεία να αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες (όπως π.χ. ένα ατύχημα που παραλίγο να διακόψει πρόωρα τις φιλοδοξίες και τα όνειρά του) και να μην είχε και την εμπορική προώθηση ενός ονόματος όπως αυτό της πρώην μπάντας του (κάτι που απολαμβάνει ακόμα ο Rick Davis), αλλά με την πορεία του απέδειξε και συνεχίζει να αποδεικνύει ακόμα πόσο μεγάλος και σημαντικός μουσικός / τραγουδοποιός είναι.

Αυτό ακριβώς απέδειξε και την 26η Αυγούστου, στο SpreeRadio Festival που έγινε στο Βερολίνο. Όπου μαζί του έλαβαν μέρος διάφοροι άλλοι ξεχασμένοι και μη μουσικοί σε ένα festival που αρχικά μάλλον έμοιαζε (σε κάποιους) με tribute εκδήλωση “συνταξιούχων” μουσικών, αλλά στην πορεία διέψευσε ακόμα και τον πιο απαισιόδοξο. Βέβαια ο χαρακτηρισμός “απαισιόδοξος” δεν φαίνεται να ταιριάζει καθόλου στο γερμανικό μουσικόφιλο κοινό, που με περίσσια άνεση και χαρά πήρε τα “μπογαλάκια” του, και αναχώρησε για το Kindl-Bühne Wuhlheide (ένα πραγματικά θαυμάσιο venue), έστρωσε τις κουβερτούλες του στο γρασίδι και έκανε αυτό που εμείς οι Έλληνες βρίσκουμε συνήθως πολύ δύσκολο …να κάνουμε.

Αφέθηκε στην χαλαρότητα και με άπλετη ευθυμία απόλαυσε κάτι που ξεκίνησε σαν μια βόλτα στο δάσος για πικ-νικ και κατέληξε σε ένα πολύ γλυκό event. Διότι σε αντίθεση με μας τους υπερ-επιλεκτικούς – εδώ στην Ελλάδα – οι Γερμανοί έχουν μάθει να διασκεδάζουν και να εκτιμούν την κάθε (μουσική κι όχι μόνο) στιγμή χωρίς να διαχωρίζουν τους καλλιτέχνες σε cool και φλώρους, indie και commercial, κλπ, ενώ φυσικά ούτε και η βροχή (!) τους πτόησε. Άλλωστε σε ένα τόσο όμορφο και λειτουργικό venue, και τελικά σε ένα τόσο καλά οργανωμένο event (οι διοργανωτές είχαν μέχρι και δωρεάν αδιάβροχα διαθέσιμα για τον κόσμο) τί παράπονο θα μπορούσε να έχει κανείς (πώς να πατήσει κανείς ξανά σε ελληνική συναυλία μετά από αυτό – χωρίς να πάθει κατάθλιψη…;);

Σε γενικές γραμμές το festival αυτό αποτέλεσε μια πολύ ευχάριστη “περιπέτεια”, που είχε σαν πρωταγωνιστές – εκτός των άλλων – καλλιτέχνες όπως οι Cutting Crew, η Katrina [and the Waves] (με μια ενδιαφέρουσα εκτέλεση του “Walking on Sunshine”), η Alannah Myles και ο Midge Ure (με τα “Dancing with tears in my eyes” και “If I was” να ζεσταίνουν το κοινό ) αλλά φυσικά με τον Rodger Hodgson να κλέβει πραγματικά την παράσταση και να κάνει το κοινό να “παρακαλάει” για …περισσότερο.

Ο κύριος Hodgson άφησε το crew να ετοιμάσει την σκηνή τοποθετώντας 6 φυτά και 3 χαλιά. Εκεί (στα χαλιά) τοποθετήθηκαν ένα synth, ένα πιάνο και τα πνευστά του πολύ ταλαντούχου Erin MacDonald ο οποίος με πραγματικά θαυμάσιο τρόπο συνόδευσε τον Hodgson στις μουσικές ιστορίες του. Κι αν αυτό το σκηνικό φάνηκε αρχικά περίεργο σε κάποιους, όλα άλλαξαν όταν άρχισε να παίζει το αγαπημένο του πιάνο ο πρώην τραγουδιστής / στιχουργός / συνθέτης των Supertramp. Η φωνή του σπαρακτική και διαπεραστική όπως ακριβώς και πριν 25 χρόνια, ενώ τα χέρια του μεγαλουργούσαν στο αγαπημένο του όργανο, εκείνο που ανέδειξε το ταλέντο του ως μουσικού (και να τονίσω εδώ ότι όλα τα κομμάτια ήταν 100% live). Στα 50 περίπου λεπτά που είχε διαθέσιμα ο Hodgson προτίμησε να ερμηνεύσει μόνο τραγούδια που είχε γράψει για τους Supertramp αφήνοντας έξω αυτά της solo καριέρας του. “Take the long way home”, “Hide in your shell”, “Lord is it mine”, “It’s raining again”, “Breakfast in America”, “Logical Song”, “Don’t leave me now”, “School”, “Dreamer” ήταν το setlist, με το κοινό να ζητάει περισσότερα.

Το SpreeRadio festival ήταν από την αρχή ως το τέλος μια υπέροχη και σίγουρα πολύ διαφορετική εμπειρία. Ακόμα και κάτω από βροχή ήταν ένα event που φάνηκε να ευχαριστεί το κοινό, συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος. Άλλωστε δεν είναι και λίγο να βλέπεις live έναν από τους πιο αγαπημένους σου (ever) καλλιτέχνες, για πρώτη φορά…